I almost forgot how to breathe properly. Nagpakawala ako ng marahas na paghinga nang mapagtanto kong pinipigilan ko na ang paghinga ko.Natahimik ako. Nawalan ako ng sasabihin. I don't even know what to say. Kaya ang ginawa ko, mas pinili kong itikom ang bibig ko. Natatakot akong magsalita ngayon. Kasi baka kapag maibuka ko ang labi ko ay alam kong bigla akong bibigay.Tahimik akong kumakain. Ramdam ko naman ang paninitig niya sa akin, tila hinihintay ang magiging sagot ko o reaksyon. But I remained poker-faced. I made sure that he wouldn't read any of my emotions.I heard his deep sigh.Naikagat ko ang ibabang labi ko nang lagyan niya muli ng ulam ang pagkain ko. Doon ko rin napagtanto na mas marami ang ulam ko kaysa sa kanin.Maybe because I'm here in the USA.Madalang na kaming kumain ng kanin mula nang makatuntong ako rito sa ibang bansa. Puro mga tinapay, pasta, sandwich, at iba pang pagkain ang madalas kong kinakain.Noon, hindi ko maisip na masasanay ako nang walang kanin. Pero
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06 อ่านเพิ่มเติม