Share

บทที่ 6

Penulis: เหอเย่
หลังจากนั้น ซูหวู่ก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องราวกับคนไร้ตัวตน

จนกระทั่งถึงวันคล้ายวันเกิดของเซี่ยอวิ๋นกุย ภายในจวนมีการจัดงานเลี้ยง นางจึงจำใจต้องปรากฏตัวอีกครั้ง

ตอนที่มอบของขวัญ กู้ว่านเซิงมอบเพียงถุงหอมที่ฝีมือปักผ้าธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง แถมด้านในยังบรรจุเครื่องหอมกลิ่นฉุนจัดที่ปกติแล้วเซี่ยอวิ๋นกุยไม่ชอบเลยสักนิด ทว่าเซี่ยอวิ๋นกุยกลับรับมันมาอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มจริงใจปรากฏชัดเจนในแววตา ซ้ำยังมอบป้ายอายุยืนที่ส่องประกายแวววาวนวลตาเป็นของกำนัลตอบแทนให้กู้ว่านเซิงตรงนั้นเลย!

แขกเหรื่อทั้งงานต่างตกตะลึง!

เพราะเป็นที่รู้กันดีว่า การจะขอป้ายอายุยืนจากวัดฮู่กั๋วนี้ ผู้ขอพรจะต้องยอมลดอายุขัยของตนเองลงสิบปีถึงจะขอมาได้!

กู้ว่านเซิงเองก็ตกใจจนต้องยกมือขึ้นทาบริมฝีปาก “อวิ๋นกุย วันนี้เป็นวันเกิดท่าน ทำไมถึงมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้ข้าล่ะ”

เซี่ยอวิ๋นกุยจ้องมองนาง น้ำเสียงชัดเจนและเปี่ยมไปด้วยความรักลึกซึ้ง “เพราะนี่คือคำอธิษฐานของข้า ข้ายินดีลดอายุขัยของตนเองสิบปี เพื่อแลกให้เจ้ามีอายุยืนยาวนับร้อยปี มีความสุขและปลอดภัย”

ซูหวู่ที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อได้ฟังคำสาบานอันสั่นคลอนหัวใจนี้ หัวใจของนางก็ราวกับถูกฉีกกระชากออกทั้งเป็น

ท้ายที่สุดนางก็ยังคงก้าวออกไป แล้วประคองของขวัญที่ตนเองเตรียมไว้อย่างดีขึ้นมอบให้

มันคือกล่องไม้จื่อถานชั้นดีใบหนึ่ง ด้านในบรรจุพู่กันขนหมาป่าที่นางตั้งใจคัดสรรมาเป็นอย่างดี

ทว่า เมื่อเซี่ยอวิ๋นกุยเปิดกล่องไม้ออกต่อหน้าธารกำนัล สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับกลายเป็นเอี๊ยมสีแดงสดปักลายดอกบัวแฝดตัวหนึ่ง!

"ซูด--"

แขกเหรื่อทั้งโถงจัดงานต่างส่งเสียงฮือฮาอื้ออึง!

ฮูหยินจวนเจิ้นกั๋วกงผู้เป็นท่านป้าหน้าเขียวปัด ลุกพรวดขึ้นพุ่งตรงมาหยุดหน้าซูหวู่ แล้วเงื้อมือตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่ใบหน้าของนางอย่างแรง!

“นังตัวดี! ข้าเห็นแก่ที่พ่อแม่เจ้าตายจากไปหมดแล้ว ถึงได้ใจดีรับสองพี่น้องพวกเจ้ามาเลี้ยงดู! เมื่อก่อนเจ้าทำตัวไร้ยางอายคอยยั่วยวนอวิ๋นกุยก็แล้วไปเถอะ! แต่ตอนนี้อวิ๋นกุยมีคนที่ใจตรงกันแล้ว เจ้ายังกล้าทำเรื่องต่ำทรามแพศยากลางวันแสกๆ ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้อีก! เจ้าเอาหน้าตาของจวนเจิ้นกั๋วกงเราไปไว้ที่ไหน!”

ท่านป้าด่าทอด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเกรี้ยวกราด โยนความผิดทั้งหมดไปให้ซูหวู่แต่เพียงผู้เดียว

เพราะถึงอย่างไร เรื่องที่ให้นางไปยั่วยวนเซี่ยอวิ๋นกุยในตอนแรกก็เป็นแผนการต่ำช้าที่ไม่อาจเปิดเผยได้ นางย่อมไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

แก้มของซูหวู่บวมแดง หูอื้ออึงไปหมด นางรีบละล่ำละลักแก้ตัว “ไม่ใช่นะเจ้าคะ! ท่านป้า! ของที่ข้ามอบให้เป็นพู่กันชัดๆ! ข้าไม่รู้เลยว่าเอี๊ยมตัวนี้มาจากไหน!”

“ยังจะกล้าแก้ตัวอีกรึ!” ท่านป้าไม่มีทางเชื่อ “เด็กๆ! ตบปากนางหนึ่งร้อยที! จากนั้นลากตัวนังคนทำเรื่องเสื่อมเสียศีลธรรมคนนี้ไปจับถ่วงน้ำในกรงหมูซะ! จะอยู่หรือตาย ก็สุดแล้วแต่เวรกรรมของนาง!”

หญิงรับใช้ร่างใหญ่บึกบึนหลายคนรีบพุ่งเข้ามาทันที พวกนางบิดแขนซูหวู่ไพล่หลัง เอาเศษผ้าขี้ริ้วยัดอุดปากนางไว้ แล้วระดมตบหน้าลงมาราวกับห่าฝน

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

ซูหวู่ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ทว่าก็เปล่าประโยชน์

เพียงไม่นาน นางก็ถูกตบจนแก้มบวมช้ำ เลือดกบปาก จากนั้นก็ถูกจับมัดมือมัดเท้าอย่างหยาบคาย ยัดใส่กรงหมูอันหนาวเหน็บ แล้วจับถ่วงลงในสระน้ำหลังจวน

“ตู้ม!”

น้ำในสระที่เย็นเฉียบมิดท่วมหัวในชั่วพริบตา ความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจพุ่งจู่โจมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ซูหวู่ตะเกียกตะกายด้วยความสิ้นหวัง สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง…

หรือว่านางจะต้องมาตายอย่างอยุติธรรมทั้งแบบนี้? แล้วน้องสาวนางจะทำอย่างไร…

ในวินาทีที่นางกำลังจะหมดสติ จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามีคนกระโดดลงมาในน้ำ พยายามใช้มีดตัดเชือกอย่างสุดกำลัง แล้วลากนางขึ้นไปบนฝั่ง

อากาศบริสุทธิ์ทะลักเข้าสู่ปอด นางสำลักน้ำไอออกมาอย่างรุนแรง ท่ามกลางความเลือนราง นางมองเห็นร่างที่เปียกโชกของเซี่ยอวิ๋นกุย กับแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนยากจะคาดเดาคู่นั้นของเขา

เมื่อนางฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย บาดแผลที่หางคิ้วและเอวด้านหลังถูกทำแผลพันผ้าไว้เรียบร้อยแล้ว

ไม่น่าเชื่อว่าเซี่ยอวิ๋นกุยจะมานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง

“ทำไม… ถึงช่วยข้าไว้” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 25

    วันเวลาผันผ่าน ความสงบสุขอบอวลอยู่ทุกค่ำคืนความรู้สึกระหว่างซูหวู่กับเว่ยเจิง หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคนานัปการ ก็ยิ่งลึกซึ้งแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเว่ยเจิงไม่ใช่คนพูดเก่ง ทว่าความรักของเขากลับถ่ายทอดออกมาในทุกรายละเอียดเขาจะจำของโปรดที่นางชอบได้ จะคอยหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้ยามที่นางนั่งอ่านหนังสือดึกดื่น จะตั้งใจรับฟังความคิดเห็นของนางที่มีต่อเรื่องต่างๆ ในจวน และจะปกป้องนางอย่างไม่ปิดบังต่อหน้าผู้คน เขามอบความเคารพ ความไว้วางใจ และความรักอันไม่เคยมีมาก่อนให้กับนาง ภายในจวนแม่ทัพ นางไม่ใช่หญิงสาวผู้อาศัยใต้ชายคาใครอีกต่อไป ไม่ใช่คุณหนูญาติผู้น้องที่ต้องคอยประจบเอาอกเอาใจ แต่เป็นนายหญิงผู้สง่างามและได้รับความเคารพอย่างเต็มภาคภูมิหนึ่งปีต่อมา ซูหวู่ให้กำเนิดบุตรฝาแฝดชายหญิงคู่นึ่งอย่างราบรื่นเด็กชายหน้าตาคล้ายเว่ยเจิงราวกับพิมพ์เดียวกัน ระหว่างคิ้วแฝงความองอาจห้าวหาญ ส่วนเด็กหญิงสืบทอดความงดงามมาจากมารดา ดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาหยกบรรยากาศในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความครึกครื้นชื่นบาน ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอุ้มหลานชายหลานสาว ยิ้มจนหุบปากไม่ได้เว่ยเจิงมองดูภรรยาที่แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เต็มไป

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 24

    พูดจบ ศีรษะของเขาก็เอียงพับลงไป และหมดสติไปอย่างสนิทซูหวู่มองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเขา รับรู้ถึงลมหายใจที่ค่อยๆ อ่อนแรงลง ความรู้สึกภายในใจสับสนปนเปถึงขีดสุดมีความตกใจ มีความหวาดกลัว มีความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าส่วนใหญ่แล้วกลับเป็นความรู้สึกหนักอึ้ง เป็นภาระที่นางแบกรับเอาไว้ไม่ไหวนางหลับตาลง รีบสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดแล้วดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วนางออกคำสั่งกับบ่าวรับไพร่ที่กำลังตื่นตกใจ “เร็วเข้า! หามท่านซื่อจื่อขึ้นรถม้า! กลับเข้าเมืองเดี๋ยวนี้! ไปเชิญหมอหลวงที่เก่งที่สุดมา! เร็วเข้า!”น้ำเสียงของนางทั้งมั่นคงและทรงพลัง แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่ยอมให้ผู้ใดปฏิเสธผู้คนราวกับพบหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ จึงรีบทำตามคำสั่งนั้นทันทีเมื่อกลับมาถึงในเมือง จวนเจิ้นกั๋วกงก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เมื่อทราบข่าว หมอหลวงวินิจฉัยว่าแผลธนูนั้นลึกมาก อีกทั้งหัวลูกศรยังอาบยาพิษร้ายแรง สถานการณ์จึงวิกฤตถึงขีดสุด เซี่ยอวิ๋นกุยมีไข้สูงไม่ยอมลด มีท่าทีจะเสียชีวิตอยู่หลายครั้งทุกๆ วัน ซูหวู่จะส่งคนคอยสอบถามอาการบาดเจ็บ พร้อมกับจัดส่งสมุนไพรแก้พิษชั้นดีไปให้ แต่ตัวนางเอง...

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 23

    ศึกสงครามทางเหนือตึงเครียด ไฟสงครามลุกโชนไปทั่วทุกสารทิศ ภายในจวนแม่ทัพ ชีวิตของซูหวู่ดำเนินไปอย่างสงบสุขและเปี่ยมด้วยความหมายนางจัดการดูแลกิจการงานภายในจวนได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปฏิบัติหน้าที่แทนเว่ยเจิงในการปรนนิบัติผู้ใหญ่และปลอบขวัญบ่าวไพร่ ยามว่างก็จะไปอยู่เป็นเพื่อนซูหนิงน้องสาวที่อาการดีวันดีคืน หรือไม่ก็ศึกษาตำราแพทย์ หวังว่าจะพอมีประโยชน์ในการช่วยบำรุงรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของเว่ยเจิงได้บนใบหน้าของนางเริ่มมีเลือดฝาด ความสงบเยือกเย็นและมั่นคงระหว่างคิ้วขับเน้นให้เธอดูงดงามสะพรั่งในแบบของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหล แตกต่างจากความเยาว์วัยในอดีตอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่เซี่ยอวิ๋นกุยผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสำนึกผิดและการคลุ้มคลั่งอันเจ็บปวดรวดร้าวมาได้ ในที่สุดเขาก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังราวน้ำนิ่งสนิทเขาไม่กล้าคาดหวังให้ซูหวู่อภัยให้อีกต่อไป และไม่กล้าแม้แต่จะปรากฏตัวต่อหน้านางอีก เพราะกลัวจะเห็นความเย็นชาอย่างไร้เยื่อใยในแววตานั้น ซึ่งมันบาดลึกยิ่งกว่าความเกลียดชังเสียอีก เขาเปลี่ยนความเจ็บปวดและความสำนึกผิดทั้งหมดให้กลายเป็นความเงียบงันและการปกป้องคุ้มครองใ

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 22

    หลังพักฟื้นร่างกายอยู่ที่เรือนตากอากาศนานนับเดือน ร่างกายของเว่ยเจิงก็ฟื้นตัวไปกว่าครึ่ง แม้จะยังไม่เทียบเท่าช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุด แต่ก็ไม่มีอาการน่าเป็นห่วงแล้วสถานการณ์ในราชสำนักแปรปรวนดั่งเมฆหมอก จู่ๆ ทางชายแดนเหนือก็ส่งสัญญาณเตือนภัยเร่งด่วน ชนเผ่าเร่ร่อนควบม้าเหล็กบุกรุกรานชายแดน ตีแตกติดต่อกันหลายเมือง สถานการณ์วิกฤตยิ่งนักฮ่องเต้มีรับสั่งเรียกตัวเว่ยเจิงเข้าเฝ้ากลางดึก ท้องพระโรงจินหลวน แม้สีหน้าของเว่ยเจิงจะยังเจือร่องรอยความเจ็บป่วยอยู่บ้าง ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรง สายตาดุจประกายเพลิงแน่วแน่“ท่านแม่ทัพเว่ย ร่างกายของเจ้า…” ฮ่องเต้ฉายแววกังวลพระทัยเว่ยเจิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง “ฝ่าบาท กระหม่อมหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ปกป้องแผ่นดินบ้านเกิด ถือเป็นหน้าที่ที่กระหม่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้! ขอฝ่าบาททรงโปรดอนุญาตให้กระหม่อมนำทัพออกศึก ขับไล่พวกนอกด่าน ทวงคืนผืนแผ่นดินกลับมาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้ทรงพระสำราญยิ่ง ทรงแต่งตั้งให้เว่ยเจิงเป็นมหาแม่ทัพปราบเหนือ ควบคุมกองกำลังทั้งสาม พร้อมออกเดินทางทันทีในวันนั้นเมื่อข่าวคราวแพร่สะพัดกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ภายในจวนต

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 21

    ทว่าเรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านี้ เซี่ยอวิ๋นกุยได้นำผลการสืบสวนไปรายงานต่อบิดามารดาและราชสำนักความผิดของกู้ว่านเซิงที่วางแผนใส่ร้ายซูหวู่ผู้เป็นฮูหยินตราตั้ง อีกทั้งยังหลอกลวงเบื้องสูง มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ก่อให้เกิดคลื่นลมลูกใหญ่ซัดกระหน่ำไปทั่วฮ่องเต้กริ้วจัด มีรับสั่งให้ตรวจสอบอย่างเข้มงวดตระกูลกู้จึงพลอยร่างแหไปด้วยและล่มสลายลงอย่างรวดเร็ว กู้ว่านเซิงถูกถอดถอนบรรดาศักดิ์ทั้งหมด ลดขั้นเป็นสามัญชน และถูกตัดสินเนรเทศให้ไปรับโทษไกลถึงพันลี้บุตรสาวอัครเสนาบดีผู้เคยสูงส่งเหนือใคร ในท้ายที่สุดก็ต้องมาล้มป่วยและตายตกอยู่ระหว่างทางเนรเทศอันแสนรันทด จุดจบช่างน่าเวทนายิ่งนักส่วนเซี่ยอวิ๋นกุย ก็กลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง โทษฐานที่มองคนไม่ออก ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มรสชาติของการถูกผู้คนลอบเยาะเย้ยถากถางความจริงกระจ่างแจ้ง สัญญาหมั้นหมายถูกยกเลิก ทว่าเซี่ยอวิ๋นกุยกลับไม่รู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้าม เพราะเขาได้ตระหนักถึงความโง่เขลาของตนเองและการสูญเสียซูหวู่ไปอย่างแท้จริง เขาจึงยิ่งจมดิ่งลงสู่ความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวังที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมเขาเอาแต่ยืมสุราดับทุก

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 20

    จนกระทั่งสูญเสียไปอย่างสมบูรณ์ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ความรักอันลึกซึ้งที่เขาเคยโยนทิ้งราวกับรองเท้าขาดๆ ฝังรากลึกลงไปในกระดูกของเขาตั้งนานแล้ว!ทว่าเขา กลับโง่เขลาถึงเพียงนี้!ความสำนึกเสียใจและการตื่นรู้ที่ยิ่งใหญ่ราวกับเปลวเพลิงพิษที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของเซี่ยอวิ๋นกุย เขาเริ่มทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะเหตุการณ์ต่างๆ ที่ซูหวู่ต้องทนรับความอัปยศ ยิ่งคิด ข้อสงสัยก็ยิ่งมีมากขึ้นเบื้องหลังความอ่อนโยนและดีงามที่ดูเหมือนจะไร้ที่ติของกู้ว่านเซิง คล้ายกับมีร่องรอยของการซ่อนเร้นแผนการและความจงใจอยู่เสมอเขาใช้กองกำลังของจวนเจิ้นกั๋วกง เริ่มสืบสวนกู้ว่านเซิงอย่างลับๆเบาะแสแรกที่พบคือ สาวใช้ที่ชี้หน้าปรักปรำว่าซูหวู่เป็นคนผลักกู้ว่านเซิงตกน้ำในงานเลี้ยงชมดอกเหมย คนของเซี่ยอวิ๋นกุยใช้ความพยายามอย่างหนัก จนกระทั่งไปพบสาวใช้ผู้นี้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเรือนตากอากาศอันห่างไกล ซึ่งว่ากันว่าได้รับความเมตตาให้ออกจากจวนไปแล้ว แต่กลับเกือบจะถูกฆ่าปิดปากภายใต้การทรมานเพื่อรีดเค้นความจริง สาวใช้ก็สติแตกและยอมรับสารภาพความจริงออกมา“เป็น... เป็นคุณ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status