Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ: Kapitel 11 – Kapitel 20

ความคิดเขาสะดุดลงเมื่อมีเสียงเรียกมาจากประตูห้อง“พี่ใหญ่... ป่ายเอ๋อร์ขอนอนด้วยขอรับ”น้องเล็กเดินมาใกล้เขาพร้อมนิ้วเล็กสะกิดที่แขนพี่ชาย ฉีเยี่ยนเฉิงลืมตาในความมืด เห็นเจ้าก้อนแป้งหอบหมอนใบเล็กยืนทำตาปริบๆ อยู่ข้างเตียง ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวแบ่งพื้นที่บนเตียงไม้แคบๆ ให้น้องเล็กแทรกตัวเข้ามานอนขดข้างๆฉีเยี่ยนเฉิงดึงผ้าผืนบางขึ้นมาห่มให้เจ้าตัวเล็ก นึกถึงประโยคที่น้องเล็กหลุดปากพูดบนโต๊ะอาหารเมื่อเย็นขึ้นมาได้ ความสงสัยที่กักเก็บไว้ทั้งวันจึงเริ่มทำงานทันที“ป่ายเอ๋อร์... นอนหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆ“ยังขอรับพี่ใหญ่ เนื้ออร่อยเหาะยังแน่นท้องป่ายเอ๋อร์อยู่เลย” เด็กน้อยตอบพลางลูบท้องตัวเองป่อดๆ“พี่ใหญ่จะถามเจ้า...” ฉีเยี่ยนเฉิงพลิกตัวหามุมตะแคงเข้าหาน้องชาย “เหตุใดยามเย็นบนโต๊ะอาหาร เจ้าถึงเรียกนังเด็ก... เอ่อ หมายถึง เรียกหยวนเอ๋อร์ว่า ‘พี่สะใภ้’ ใครสั่งให้เจ้าเรียกเช่นนั้น”เจ้าตัวแสบเอียงคอในความมืด ทำตาแป๋วตอบด้วยน้ำเสียงซื่อๆ “ไม่มีใครสั่งขอรับ พี่สาวบอกป่ายเอ๋อร์เอง”“นางบอกเจ้าว่าอย่างไร” น้ำเสียงของฉีเยี่ยนเฉิงเริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมฉายแวววาวในความมืด

มื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย กลิ่นไก่ผัดซอสสูตรเด็ดหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วทั้งเรือน บนโต๊ะอาหารมีท่านป้าฉี เชียนเอ๋อร์ เจ้าป่ายเอ๋อร์ตัวน้อย และตัวข้านั่งประจำที่พร้อมหน้ายังมิทันที่พวกเราจะได้เริ่มคีบอาหาร ร่างสูงโปร่งของคุณชายฉีเยี่ยนเฉิง เขาก้าวเข้ามาในลานบ้านพร้อมหิ้วซากหมูป่าตัวงามหนักราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบชั่งมาด้วยหนึ่งตัว กับกระต่ายป่าตัวอ้วนดิ้นขลุกขลักอยู่ในมืออีกสองตัว“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ” เยี่ยนเฉิงวางซากหมูป่าลงข้างโถงเรือน ส่วนกระต่ายป่าสองตัวนั้นเขาโยนไว้ในเล้าไก่ซึ่งตอนนี้ไม่มีไก่เหลือสักตัว ใบหน้าเขาเคลือบไปด้วยเม็ดเหงื่อดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ“โอ้... พี่ใหญ่ได้หมูป่ามาด้วย! เรามีเนื้อกินอีกแล้ว” เจ้าเด็กแสบสองคนนั้น หันไปประจบพี่ใหญ่ทันทีท่านป้าฉีขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจลูกชายเล็กน้อย “เจ้าเข้าป่าลึกอีกแล้วหรือ”“เปล่าขอรับ มันตกหลุมกับดักที่ข้าขุดไว้พอดี” เยี่ยนเฉิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขามองชามไก่ผัดซอสสีสันฉ่ำวาวบนโต๊ะแล้วกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ข้าเห็นด้วยแหละ จะทำหน้าตึงไปทำไมในเมื่ออยากกิน เข

พี่เยี่ยนไปยืมรถเข็นมาตอนไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างเขาจัดเตรียมไว้พร้อมบนรถหมดแล้ว ก่อนจะก้าวพ้นประตูรั้ว ท่านป้าฉีเดินตามออกมาส่งถึงหน้าเรือน มืออบอุ่นของนางจับมือฉันไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล“หยวนเอ๋อร์... เดินเหินต้องระวังให้มากนะลูก แผลที่หัวเจ้าเพิ่งสมานอย่าได้ฝืนตัวเองเด็ดขาด”ท่านป้าเอ่ยย้ำด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปทางบุตรชายคนโตด้วยสีหน้าจริงจัง“เยี่ยนเอ๋อร์ ดูแลน้องให้ดี อย่าให้นางต้องบาดเจ็บกลับมาอีกเล่า หากเกิดอันใดขึ้น แม่จะไม่ยกโทษให้เจ้า!”“ข้าทราบแล้วขอรับท่านแม่” พี่เยี่ยนรับคำเสียงเรียบ ๆ แต่สีหน้าพี่เยี่ยนคือ ข้านะที่เป็นลูกท่านและแล้ว... การเดินทางเข้าตัวเมืองหลิ่งหนานของข้ากับพ่อเทพบุตรก็เริ่มขึ้น!แสงแดดยามสายเริ่มสาดแสงอบอุ่น ถนนลูกรังขรุกขรักนอกหมู่บ้านเต็มไปด้วยฝุ่นดินแดง พี่เยี่ยนออกแรงลากรถเข็นไม้ไปข้างหน้า ลำแขนแข็งแกร่งบวกกล้ามเนื้อเป็นก้อน ๆ น่าขยำเล่นชะมัด เขาลากรถเข็นไม้เหมือนลากตะกร้าใส่นุ่น ดูไม่หนักเลยสักนิดแต่ทว่าภาพเสี้ยวหน้าที่สะท้อนแสงแดดมันเปล่งประกายงดงามยิ่งนัก เป็นภาพของหนุ่มห

เมื่อเราเข็นรถผ่านประตูเมืองหลิ่งหนานเข้ามาได้สักพัก สภาพเมืองกลับไม่คล้ายกับที่ฉันคิด มันดูทรุดโทรมจนทำให้ใจฉันห่อเหี่ยว แต่เอาเถอะ!.. กลิ้งครกในเมืองนี้อาจจะไม่เจอเหรียญเงิน แต่สายตานักธุรกิจอย่างฉันไม่ยอมขาดทุนแน่!ฉันมองไปรอบๆ บนถนนที่โรยด้วยก้อนหินหยาบๆ เป็นทางยาว จอแจไปด้วยร้านค้าและผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย ตลาดที่นี่แบ่งออกเป็นสองฝั่งชัดเจน... ฝั่งซ้ายคือแผงพ่อค้าแม่ค้าที่เป็นชาวบ้านทั่วไป ใช้โต๊ะไม้หยาบๆ มาวางขายสินค้า ดูแล้วไม่เจริญหูเจริญตาสักเท่าไหร่หาเทียบกับสถานที่ที่ฉันจากมา ส่วนฝั่งขวาเป็นเรือนไม้สองชั้นเก่าๆ มีผู้คนแต่งกายด้วยผ้าป่านเนื้อปานกลางเดินผ่านไปมาบ้างโอเค... ฝั่งซ้ายคือตลาดสด  ฝั่งขวาคือย่านพาณิชย์ ประจำเมืองแร้นแค้นสินะ!ฉันสะกิดแผ่นหลังกว้างของคนดันรถเข็นเบาๆ พลางเอียงหน้าถาม“ท่านพี่เยี่ยน... ข้าเพิ่งเคยมาเมืองหลิ่งหนานครั้งแรก มิคุ้นเคยเส้นทาง ท่านช่วยบอกข้าทีเถิดเจ้าคะ ว่าในเมืองเช่นนี้... เหลาอาหารใดที่ขายดีที่สุด หรือเป็นที่ที่พวกขุนนางและพ่อค้าสัญจรชอบเข้าไปกินอาหารหรือเจ้าคะ?”เยี่ยนเฉิงชะลอรถเข็น หั

เมื่อเนื้อพร้อม ฉันจึงหยิบกระปุกเล็กๆ สามใบในตะกร้าสานออกมาวางเรียงกันบนโต๊ะอย่างเปิดเผย... ซึ่งแอบเอาออกจากมิติตุ๊กแกมาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน‘หากอยากขาย ก็ต้องโชว์ของจริงให้เห็นจะๆ!’  การจะล่อใจพ่อครัวและหลงจู๊ให้ยอมสยบ ไม่ใช่ล่อลวงแค่กลิ่น แต่ต้องสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้ตัวสินค้าที่เราตั้งใจขายนี้ด้วย!ทุกกระบวนการ เริ่มจากการล้างเนื้อ พักให้สะเด็ดน้ำ จัดเตรียมเครื่องปรุง ตลอดจนการหมัก ถูกจับตาโดยหลงจู๊กับพ่อครัวทั้งสิ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็มิอาจยักยอกวิชาไปจากฉันได้หรอกนะ มิเช่นนั้นผงหมักดับกลิ่นคาวจะมีความหมายอันใด เพียงชั่วครู่ เนื้อหมูป่าที่เคยดูเหนียวและมีกลิ่นคาวก็พลันส่งกลิ่นหอมสมุนไพร ดูนุ่มเด้งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์!"นั่น... ผงอันใดกัน?!" พ่อครัวใหญ่ชะโงกหน้ามองกระปุกต้องสงสัยตาเป็นมัน "เหตุใดเนื้อหมูถึงดูนุ่มฟูปานนั้น!"ฉันไม่ตอบ แค่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันไปตั้งกระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาไฟ กระทะหนักเป็นบ้าเลย แขนเล็ก ๆ เกือบยกไม่ไหวด้วยซ้ำเมื่อระทะร้อนจัดจึงใส่มันหมูแข็งลงไป เจียวให้น้ำมันออกพร้อมหย่อนกระเทียบทุบลงไปผัด