Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ: Kapitel 21 – Kapitel 30

หลงจู๊จ้องหน้าฉันนิ่ง... แววตาบอกว่าฉงนกับเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าอายุสิบสองปีเช่นฉัน แต่กลับคำนวณกำไร ตัวเลข และจุดคุ้มทุนได้แม่นยำยิ่งกว่าเถ้าแก่ที่ค้าขายมาครึ่งชีวิตได้อย่างไร!"ส่วนเนื้อหมูป่าทั้งตัวบนรถเข็นหน้าร้านยามนี้..." ฉันชี้มือไปทางหน้าร้าน "เนื่องจากเป็นหมูทั้งตัวที่ยังมิได้แล่ตกแต่ง ข้าจะคิดท่านในราคาตลาดสดทั่วไป คือ ชั่งละ 18 อีแปะ เจ้าค่ะ! แต่หากเป็นเนื้อชุดหน้าที่จะนำมาส่งตามสัญญา จะเป็นเนื้อแล่คัดเกรดชั่งละ 25 อีแปะเท่านั้น""ตกลง!" หลงจู๊ตบโต๊ะดังปัง "แล้วสั่งซื้อขั้นต่ำเล่า?"“สั่งซื้อขั้นต่ำเริ่มต้นที่ ผงหมัก 20 กระปุก และพริกแกง 20 กระปุก เจ้าค่ะ!"ฉันตอบ พร้อมกับวางจานขนมลง เคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะ "เงื่อนไขสุดท้าย... เราต้องทำ 'หนังสือสัญญา' ลายลักษณ์อักษรไว้สองฉบับ... ท่านต้องสั่งซื้อผงหมักล่วงหน้าพร้อมชำระเงินมัดจำก้อนแรกวันที่สั่งซื้อเจ้าค่ะ!"เมื่อจัดการเอกสารเสร็จเรียบร้อย หลงจู๊ก็เดินออกมาส่งพวกเราถึงหน้าร้านด้วยตัวเอง ท่าทางนอบน้อมขึ้นมากต่างจากยามแรกพบราวกับคนละคน"แม่นางน้อย... หากผงหมักและพริกแ

เรือนที่ว่าการอำเภอ“ใต้เท้า... ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเจ้าค่ะ!”“พวกเราจะอยู่กันอย่างไร!”“ใต้เท้า... เม่ยเม่ยของข้ายังไม่ได้แต่งงานกับคู่หมั้นเลยนะเจ้าคะ!”“ลูกชายข้าก็หายไป ได้โปรดช่วยข้าด้วย!”“ทุกคนใจเย็น ทางการกำลังช่วยกันหาอย่างสุดกำลัง ขอพวกเจ้าวางใจเถิด”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนไกล่เกลี่ยอยู่หน้าประตูที่ว่าการด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย“พวกท่านพูดแต่คำว่าใจเย็นๆ! หายไปวันสองวันข้ายังพอทน นี่หายไปตั้งสามวันแล้วยังไม่มีข่าวคราว แล้วจะให้ข้านั่งใจเย็นรอศพลูกชายหรืออย่างไร!”ชายชาวบ้านร่างท่วมคนหนึ่งตะโกนขัดขึ้นมาด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น“ถูกต้อง! ยามพวกข้าจ่ายภาษี พวกท่านเค้นเอาทุกอีแปะ แต่พอเกิดเรื่องกับลูกหลานพวกข้า ทางการกลับทำเฉยชาส่งคนไปเดินตรวจแค่วันละรอบสองรอบเนี่ยนะ!”หญิงชาวบ้านอีกคนส่งเสียงร้องไห้โฮ พลางทรุดลงไปกอดขาเจ้าหน้าที่เรือนว่าการ“พวกข้าขอพบใต้เท้า! ให้ใต้โต๊ะออกมาชี้แจง

“กัวเจิ้น บอกว่าคนไม่พอ คนที่มีอยู่ล้วนมีน้อย ลาดตะแวนไม่ทั่วถึงขอรับ”“งบหลวงมีมิใช่หรือ เหตุใดคนยังน้อยอยู่อีก” ทางลุงหน้าตึงขึ้นมาทันทีพวกมันกินงบกันไงละท่านลุง ถึงไม่มีเงินจ้างงานเพิ่ม เฮ้อออ เรื่องแบบนี้มีทุกยุคจริงๆ ฉันอดที่จะพูดในใจไม่ได้ “เราควรจะทำอย่างไรดีขอรับ ใต้เท้า” ซ่งกวนมองหน้าท่านลุง“ข้าขอคิดวางแผนก่อน คงต้องหาคนช่วยแล้ว” ท่านลุงถอนหายใจอีกครั้งฟังถึงตรงนี้ ฉันกับพี่เยี่ยนได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ คดีนี้ดูท่าจะซับซ้อนและมีคนของทางการเข้ามาเกี่ยวด้วยเป็นแน่...“ซ่งกวน... ยามนี้ฟ้าเริ่มคล้อยต่ำแล้ว เรื่องคดีข้าขอรับไปคิดวางแผนต่อที่บ้าน วันนี้เจ้าเองก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน รีบกลับไปพักผ่อนเถิด” ท่านลุงรวบกระดาษรายงานคดีบนโต๊ะเก็บเข้าอกเสื้ออย่างระมัดระวัง“ขอรับใต้เท้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน หากได้เบาะแสเพิ่มเติม ข้าจะรีบไปรายงานท่านที่บ้านขอรับ” ซ่งกวนประสานมือคารวะท่านลุงอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ฉันกับพี่เยี่ยน

มื้อค่ำที่ได้มาด้วยการเสียสละความบริสุทธิ์ก้นของพี่เยี่ยนก็ผ่านไปด้วยดี ฉีเยี่ยนเชียนหายจากพิษไข้เหลือแต่ร่างกายที่อ่อนเพลียเล็กน้อย“ท่านป้าวันนี้ข้ากับพี่เยี่ยนไปขายหมูป่า จึงถือโอกาสขายสูตรอาหารให้กับเหลาฟู่หมิง ได้เงินมาไม่น้อย เลยซื้ออาหารมามากหน่อย ส่วนเงินที่จะนำไปคืนบ้านจางอยู่ที่พี่เยี่ยนแล้วเจ้าค่ะ” ฉันหยิบถุงเงินขึ้นมาวางบนโต๊ะ“ส่วนนี่เป็นเงินหกร้อยอีแปะ ที่เหลือเจ้าค่ะ” ฉันยิ้มให้ท่านป้า“หยวนเอ๋อ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก เงินพวกนี้ล้วนเป็นเจ้ากับอาเยี่ยนหามา พวกเจ้าเก็บไว้เถอะ” ท่านป้ารีบดันเงินกลับคืน ส่วนพี่เยี่ยนก็ไม่รับเงินเช่นกัน“ยังมีสินค้าที่ยังต้องส่งอีกตั้งสี่สิบกระปุก เจ้าเก็บไว้ซื้อวัตถุดิบก่อนเถิด” พี่เยี่ยนช่างรอบคอบนัก กลัวข้าไม่มีเงินทุนไว้ซื้อวัตถุดิบด้วย น่าร้ากกกก“เช่นนั้น ข้าเก็บไว้สามร้อยอีแปะ ท่านป้าเก็บไว้สามร้อยอีกแปะ” ฉันนับเงินส่งให้ท่านป้า“ท่านป้าต้องรับไว้นะเจ้าคะ หากมีเรื่องเช่นวันนี้อีกแล้วข้าไม่อยู่บ้าน จะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าหมอเล่า&rd

ยามที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง แสงอรุณรุ่งสาดส่องลงมายังถนนสายหลักของหมู่บ้าน พวกเราตระกูลฉี ก็ออกเดินทางมุ่งตรงไปยังเรือนไม้หลังใหญ่ของบ้านจางทันที“เอาล่ะ... ป่ายเอ๋อ เริ่มได้!” ฉันกระซิบให้สัญญาณ“แงงงงงงงงงง! พี่รอง! พี่รองอย่าเพิ่งตายนะขอรับ! ตื่นมาเล่นกับข้าก่อน! แงงงงงงง!”เสียงร้องไห้โฮราวกับฟ้าจะถล่มของป่ายเอ๋อดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณยามเช้า! ชาวบ้านที่เริ่มลุกขึ้นมาหุงหาอาหารเตรียมเสบียงเพื่อออกไปทำนา ต่างพากันเปิดประตูเรือน ชะโงกหน้าออกมามองด้วยความตกใจ“เกิดอันใดขึ้นกันนั่น! นั่นบ้านฉีนี่นา!”บางคนวิ่งออกมาดู เรื่องสนุกของเพื่อนบ้าน บางคนที่สวนไปมาหยุดมองพวกเรา“ใต้เท้าฉีอุ้มเด็ก?... นั่นเยี่ยนเชียนมิใช่หรือ! เหตุใดหน้าซีดปานนั้น!”เสียงซุบซิบดังกระหึ่มไปทั่ว ฉันแอบยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเอาล่ะป้าจาง... ไหดองปลาร้าเคลื่อนที่ประจำหมู่บ้าน ได้เวลาออกมารับหมายศาลแล้ว!จากตอนแรกมีเพียงเราบ้านฉีแค่หกคน ทว่าตอนนี้มีชาวบ้านเดินตามมาเผือกกันเกือบยี่สิบคน แต่ฉันคิดว่า