Chapter 2

Chapter 2

เสียงเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ภายในห้องพักส่วนตัวทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แต่อุณหภูมิที่ลดต่ำลงกลับไม่ได้ช่วยให้ความร้อนลุ่มภายในกายของนลินาบรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงสี่เสาที่ถูกปูด้วยผ้าไหมซาตินสีครีมนุ่มลื่น สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อผ้าปะทะกับ

ผิวท่อนขาที่โผล่พ้นชายกระโปรง ยิ่งซ้ำเติมให้รอยถลอกเล็ก ๆ บนผิวเนื้อ

ส่งอาการแสบร้อนขึ้นมา นลินาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

บานใหญ่ โครงเหล็กดัดลายอาหรับโบราณกั้นระหว่างเธอกับผืนทรายกว้างใหญ่ภายนอก ยามดึกเช่นนี้ แสงจันทร์ตกกระทบสันเขาหินและระลอกทรายจนเกิดเป็นเงาทอดยาว ดูราวกับซี่กรงขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันพังทลาย

เสียงกลอนประตูไม้สักสลักลายเคลื่อนตัวดังกริ๊กเบา ๆ นลินาสะดุ้งน้อย ๆ ไหล่บางเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ เธอไม่ได้หันไปมองในทันที หากแต่ดวงตากลมโตสุกใสสะท้อนภาพผ่านกระจกหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดโต๊บ

สีขาวสะอาดตาเดินก้าวเข้ามาอย่างเงียบกริบ เสียงรองเท้าหนังเนื้อนุ่มกระทบพื้นพรมหนานุ่มจนแทบไร้เสียง

ท่านชีคคาลิลหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ ห่างออกไปเพียงสองสามก้าว กลิ่นไม้กฤษณาหอมลึกผสมกลิ่นอายแดดอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาแตะจมูก นลินากลืนน้ำลายลงคอที่ยังคงแห้งผาก รสสัมผัสเค็มขมของฝุ่นทรายจากขบวนเดินทางเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ที่โคนลิ้น

“ชาสะระแหน่เย็น...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นราบเรียบ ท่านชีคคาลิลวางแก้วทรงสูงลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง เสียงแก้วกระทบถาดบราสโกลด์ดังแกร๊ง เบา ๆ

“หวานน้อย อย่างที่พวกคนเมืองหลวงชอบ”

นลินาค่อย ๆ หันกลับมา สายตาของเธอตกลงที่แก้วชาซึ่งมีไอน้ำเกาะอยู่รอบ ๆ ก่อนจะไล่ขึ้นไปมองใบหน้าคมคาย ท่านชีคคาลิลไม่ได้

แต่งกายด้วยชุดตรวจการเต็มยศเหมือนตอนอยู่ที่ชายแดน ผมสีดำสนิท

ของเขาเปียกหมาด ๆ ชี้ซ้อนกันอย่างไม่เป็นทรง ละอองน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามลาดไหล่กว้างและลำคอแกร่งที่โผล่พ้นคอเสื้อที่เปิดกว้าง

“เราไม่ใส่ยาพิษลงไปหรอกน่ะ เจ้าไม่ต้องกังวลไป” ท่านชีค

คาลิลพูดต่อ เมื่อเห็นเธอนิ่งไป นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเรียวของเธออย่างถือสิทธิ์ ปลายสายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่แห้งแตกจนมีรอยเลือดซึมเล็ก ๆ

“ถ้าเราอยากให้เจ้าตาย เจ้าคงไม่ได้มานั่งสบตาเราอยู่ในห้องนี้”

“ฉัน...” นลินาชะงักคำพูด เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เรียบตึงที่สุด

“ฉันไม่ได้กลัวยาพิษค่ะ” เธอยิ่งเกร็งเมื่อถูกพาตัวเข้ามาที่วังที่หรูหราใหญ่โตและรู้ถึงสถานะขอเขา

“งั้นหรือ?” ท่านชีคคาลิลขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายกขึ้นกอดอก เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“แล้วเหตุใดไหล่ของเจ้าถึงเกร็งจนแทบจะชนใบหูอยู่แล้ว?”

นลินาผ่อนลมหายใจออกทางปากเบา ๆ พยายามบังคับไหล่ให้ลดระดับลง เธอหลุบสายตาลงต่ำ ไม่ยอมสบสายตาร้อนแรงคู่นั้นตรง ๆ

“ฉันแค่อยากรู้ ว่าทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ที่นี่”

“นั่นควรจะเป็นคำถามของเรามากกว่า” ท่านชีคคาลิลทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้าม ขายาวขยับไขว่ห่างอย่างผ่อนคลาย แต่สายตากลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอแบบไม่คลาดสายตา

“นักออกแบบเสื้อผ้าจากกรุงเทพฯ เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมา

เพื่อเดินเล่นกลางมรสุมทรายในเขตการทหารของอัลซาฮาราเนี่ยนะ?”

นลินากำมือแน่นบนตัก เนื้อผ้าซาตินยับย่นตามแรงบีบ ความทรงจำของเหตุการณ์เมื่อสี่สิบแปดชั่วโมงก่อนฉายชัดขึ้นมาในหัว คำชวนจาก

วิกเตอร์ หุ้นส่วนชาวต่างชาติที่ร่วมเปิดห้องเสื้อด้วยกัน คำสัญญาหวานหูเกี่ยวกับผ้าไหมโบราณหายากกลางทะเลทราย ที่จะกลายเป็นไฮไลต์ของคอลเลกชันใหม่ และภาพวาดความฝันที่จะได้ก้าวขึ้นสู่ระดับอินเตอร์

นลินาในตอนนั้นบ้างานและใสซื่อเกินกว่าจะสงสัยว่าทำไมการนัดพบ

ผู้ค้าผ้า ถึงต้องทำกันในเมืองชายแดนที่ตัดขาดจากความเจริญจาก

เมืองหลวง

‘รถเสียตรงนี้นะนลินา ยูรอในรถก่อน ไอจะไปดูอู่ใกล้ ๆ’ นั่นคือคำพูดสุดท้ายของวิกเตอร์ ก่อนที่เขาจะเดินหายไปในม่านฝุ่นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางส่วนตัวของเธอ รวมถึงหนังสือเดินทาง เหลือไว้เพียงกระเป๋าสะพายใบเล็กและโทรศัพท์มือถือที่ไร้สัญญาณ และเมื่อรถกระบะเก่า ๆ

ของขบวนลักลอบขนสินค้าโผล่มา เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกระโดดขึ้นไป เพียงเพื่อจะพบว่าตัวเองถูกต้อนเหมือนสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะถูกนำไปขายต่อ

“ฉันโดนหลอก...” นลินาพูดออกมาในที่สุด เสียงของเธอแผ่วเบา

จนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ความอับอายและเจ็บใจจุกแน่นอยู่ในอก แต่เธอปฏิเสธที่จะร้องไห้ สายตากล้าแข็งขึ้นยามเงยหน้ามองเขา

“หุ้นส่วนของฉัน เขาทิ้งฉันไว้กลางทาง แล้วเอาเอกสารสำคัญ

ของฉันไปจนหมด”

ท่านชีคคาลิลมองดวงตาที่วาววับไปด้วยความโกรธของเธอ นัยน์ตาของเขามีรอยคลื่นความรู้สึกบางอย่างหมุนวนอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หัวเราะเยาะหรือแสดงท่าทีประหลาดใจ ร่างสูงเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวลูบไล้ที่สันคางอย่างใช้ความคิด

“วิกเตอร์ อาร์โนลด์...” ท่านชีคคาลิลเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก

“ชายชาวฝรั่งเศสที่ติดหนี้การพนันในบ่อนแถบชายแดนจนล้นพ้นตัว ชายผู้นั้นติดพนันหนัก”

นลินาเบิ่งตากว้าง เบียดตัวลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจ

“คุณรู้จักเขา?”

“ในผืนทรายแห่งนี้” ท่านชีคคาลิลยันตัวลุกขึ้นยืนตามความสูง

ของเขาข่มทับเธอในทันที เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้า ๆ จังหวะการก้าวเท้าหนักแน่น และมั่นคงจนนลินาต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเสาเตียงไม้

“ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้”

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็รู้ว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดกฎหมาย!” นลินาพูดเร็วและกระชั้นขึ้น ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อท่านชีคคาลิล

หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงคืบ

“ปล่อยฉันไปสิ ติดต่อสถานทูตให้ฉัน หรือไม่ก็ส่งฉันกลับไปที่เมืองหลวงหน่อยได้ไหมคะท่านชีค”

ท่านชีคคาลิลมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่สั่นระริก สายตาของเขาลดต่ำลง มองสองแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธ กลิ่นหอมหวานของดอกมะลิยามเช้าโชยออกมาจากเรือนผมของเธออีกครั้ง มันแจ่มชัดขึ้นในห้องที่อับลมแห่งนี้ กลิ่นหอมที่ทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาของเขากระตุกไหวอย่างแปลกประหลาด

“ส่งเจ้ากลับ?” ท่านชีคคาลิลยกมือขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสเบา ๆ ที่

ปอยผมที่รุ่ยร่วงลงมาบังใบหน้าของเธอ นลินาพยายามจะเอี้ยวตัวหลบ

แต่หลังของเธอติดเสาเตียงแน่น นิ้วหนาเกลี่ยปอยผมนั้นไปทัดไว้หลังใบหูอย่างช้า ๆ ละเมียดละไม สัมผัสจากผิวกายที่ร้อนจัดของเขา ทำให้เธอเผลอเกร็งคอ

“หลังจากที่เจ้าเข้ามาเดินป่วนในดินแดนหวงห้ามของเรา? หลังจากที่คนของเราต้องใช้เวลาทั้งคืนเพื่อตามจับขบวนค้ามนุษย์ที่เจ้าเกือบจะกลายเป็นสินค้าของพวกมัน?”

“ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย!” เธอสวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นระทึกจนชิดแผ่นอกกับความชิดใกล้ที่เกินจำเป็น

“ถูกต้อง เจ้าไม่ได้ขอ” ท่านชีคคาลิลโน้มใบหน้าลงมา สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากกล้าที่กำลังสั่นระริกของเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ รดรินลงบนผิวแก้มเนียน

“แต่เมื่อเจ้าเข้ามาอยู่ในเขตอำนาจของเราแล้ว ชีวิตของเจ้า

สิทธิ์ของเจ้า ก็กลายเป็นของเรา”

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ท่านชีคคาลิล!” นลินาลืมตัวเรียกชื่อเขาออกมาเป็นครั้งแรก

ท่านชีคคาลิลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจัดฉายประกายพึงพอใจออกมาอย่างเปิดเผย รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มแรกที่เธอ

ได้เห็นจากเขา และมันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม

“เรียกชื่อเราอีกทีสิ...” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำลง ชวนให้รู้สึก

วูบวาบในท้องน้อย ท่านชีคคาลิลไม่ได้ทับโถม แต่ท่วงท่าและบรรยากาศ

ที่เขาสร้างขึ้นกลับกักขังเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาขยับไปแตะที่เสาเตียงด้านหลังเธอ ปิดทางหนีของเธอไว้ทั้งสองข้าง

“พูดชื่อเราอีกที นลินา”

นลินาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มหน้าลง ละสายตาจากแผ่นอกกว้าง

ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบปิด รสชาติหวานเบา ๆ ของชาสะระแหน่ที่ยังไม่ได้

ลิ้มรส เหมือนจะลอยอบอวลอยู่ในอากาศผสมกับกลิ่นกายของเขา

“ฉันอยากกลับบ้าน...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้

แข็งกระด้างที่สุด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศเธอ

ท่านชีคคาลิลมองยอดศีรษะของหญิงสาว เขายื่นมือไปจับคางมนของเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง สัมผัสจากผิวนิ้วที่หยาบกร้านแต่กลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้ความโกรธของนลินาเริ่มรวนเร

“บ้านของเจ้า อยู่ไกลเกินกว่าที่เจ้าจะเดินกลับไปเองได้ในคืนนี้” ท่านชีคคาลิลเอ่ยช้า ๆ สายตามองสำรวจรอยถลอกที่มือของเธออีกครั้ง ก่อนจะปล่อยมือจากคางของเธออย่างเสียไม่ได้ เขาขยับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สร้างระยะห่างที่ทำให้นลินารู้สึกเหมือนได้กลับมาหายใจได้สะดวกอีกครั้ง

“พักผ่อนซะ” เขาหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง

“พรุ่งนี้เช้า หมอจะเข้ามาดูอาการและทำแผลให้เจ้า”

“แล้วเรื่องสถานทูตล่ะคะ” นลินาร้องถามตามหลัง

ท่านชีคคาลิลหยุดก้าวเดิน แต่ไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่เอียงหน้าเล็กน้อย แสงจันทร์จากหน้าต่างตกกระทบเสี้ยวของใบหน้าคมคาย

ของเขา จนเห็นเป็นโครงร่างชัดเจน

“ผืนทรายแห่งนี้ มีกฎเกณฑ์ของเราเองนลินา” เสียงของเขาเรียบเย็น แต่ทิ้งน้ำหนักไว้ในหัวใจของคนฟังอย่างมหาศาล

“และตราบใดที่เรายังไม่อนุญาต ไม่มีสิ่งใดจะออกไปจากที่นี่ได้ ทั้งตัวเจ้า และหัวใจของเจ้า”

ประตูไม้สักปิดลงพร้อมกับเสียงกลอนที่ล็อกจากภายนอกดังกริ๊ก นลินาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอีกครั้ง ลมหายใจหอบถี่ที่พยายามกักเก็บไว้ถูกปล่อยออกมาอย่างยาวนาน เธอมองดูแก้วชาสะระแหน่ที่วางอยู่ข้างเตียง ไอน้ำเริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำไหลลงมาตามข้างแก้ว เหมือนกับความรู้สึกปั่นป่วนในอกของเธอที่ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป