Chapter 3

Chapter 3

แสงอาทิตย์ยามเช้าของทะเลทรายไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอบอุ่น

แต่กลับสาดแสงสีทองดูดุร้ายลงบนผืนทรายจนสว่างโรจน์ ยอดโดม

และหอคอยสลักลายอาหรับของพระราชวังดินเหนียวโบราณทอดเงา

เป็นแนวทแยงยาวเหยียด นลินาเดินก้าวออกมารับสายลมยามเช้า

ตรงระเบียงกว้าง สัมผัสผิวกายปะทะเข้ากับความเย็นเฮือกสุดท้ายของ

ค่ำคืน ก่อนที่ไอร้อนจะเริ่มก่อตัวขึ้นจากผืนทรายที่กว้างสุดลูกหูลูกตาด้านล่างนั่น กลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นอย่างอินทผาลัมต้ม คานาเฟห์หวานเลี่ยน และกลิ่นควันไม้สนโอมังลอยโชยขึ้นมาจากครัวหลวงด้านล่าง ผสมผสานกับกลิ่นชาดำต้มใส่ลูกกระวานที่ส่งกลิ่นฉุนกึก

“อาหารเช้าพอจะถูกปากเจ้าไหม แม่ดอกไม้นอกแดน?”

เสียงสตรีวัยกลางคนดังขึ้นจากด้านหลัง นลินาหันไปพบกับฟาริดา หญิงชาวเบดูอินอาวุโสในชุดอาบายะห์สีน้ำเงินเข้ม สลักดิ้นทองรอบคอ รูปร่างท้วม แต่ท่วงท่าการเดินและสายตาดำขลับคู่นั้นกลับดูคล่องแคล่วและคมกริบ ฟาริดาคือหัวหน้านางรับใช้ผู้ดูแลพระราชวังกลาง และเป็นคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกห้องนี้

“ฉันยังไม่ได้แตะมันเลยค่ะ” นลินาเอ่ยตอบเรียบ ๆ สายตามอง

ไปยังถาดอาหารเงินบนโต๊ะไม้แกะสลักที่มีแผ่นแป้งฮุบซ์ร้อน ๆ และเนยชีสจากนมแพะวางเรียบร้อย

“เจ้าควรจะกิน” ฟาริดาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือเหี่ยวย่นแต่แข็งแรง

ไปจัดชายผ้าคลุมไหล่ของนลินาให้เข้าที่ สัมผัสหยาบกร้านของนิ้วมือแม่บ้านเก่าแก่ทำให้เธอเกร็งตัวนิด ๆ

“ท่านชีคไม่ชอบเห็นคนในวังของท่านซูบผอม โดยเฉพาะแขก

คนสำคัญของท่านชีค”

“ฉันไม่ใช่คนสำคัญของใครทั้งนั้น” นลินาตอบกลับทันควัน

เสียงกระด้างขึ้นนิดหน่อยโดยไม่ตั้งใจ

“ฉันเป็นแค่ผู้หญิงหลงทางที่ถูกท่านชีคของคุณกักขังเอาไว้”

ฟาริดาหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน

“หลงทาง? แม่สาวน้อย ในแผ่นดินนี้ ไม่มีใครหลงเข้ามาถึงเตียงนอนของพญาอินทรีได้หรอก หากเขาไม่เปิดประตูไว้รอ”

คำพูดนั้นทำให้นลินาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

ความร้อนวิ่งผ่านจากลำคอขึ้นไปถึงใบหู แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ เสียงก้าวเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอของใครบางคนก็ดังขึ้นตามทางเดิน

หินอ่อน ไม่ใช่เสียงรองเท้าผ้าใบ หรือรองเท้าส้นสูง แต่เป็นเสียงบูทหนัง

เนื้อนุ่ม ส้นหนาที่กระทบพื้นหินสลักอย่างมีจังหวะ นลินาจำจังหวะการก้าวเท้านี้ได้ดี มันไร้ความลังเล และเต็มไปด้วยอำนาจ

ท่านชีคคาลิลเดินเข้ามาในห้อง ยามเช้าเช่นนี้เขาอยู่ในชุดโต๊บสีขาวสะอาดตา ตัดกับผิวสีน้ำผึ้งไหม้แดดอย่างเด่นชัด ไหล่กว้างเหยียดตรง

เส้นผมสีดำสนิทที่แห้งสนิทแล้วถูกรวบไปด้านหลังอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นโครงหน้าคมคายราวกับรูปสลักหิน ทันทีที่เขาเดินเข้ามา บรรยากาศในห้องที่เคยโปร่งสบายกลับรู้สึกอึดอัดและคับแคบลงไปถนัดตา ฟาริดาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ถอยร่นออกไปยืนชิดผนังอย่างรู้หน้าที่ แต่นัยน์ตาของหญิงชรายังคงทอดมองคนทั้งคู่อย่างมีเลศนัย

“หมอตรวจแผลที่มือเจ้าแล้วใช่ไหม?” ท่านชีคคาลิลเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย สายตาตวัดมองมือบางของเธอที่บัดนี้มีผ้าพันแผล

สีขาวสะอาดพันไว้อย่างเป็นระเบียบ

“ตรวจแล้วค่ะ แล้วก็เรียบร้อยดี” นลินาสบตาเขา แผ่อกขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่า

“ฉันพร้อมจะเดินทางไปสถานทูตแล้วค่ะ”

ท่านชีคคาลิลไม่ตอบ เขาเดินข้ามไปหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร ยื่นมือเรียวยาวไปหยิบผลอินทผาลัมสดลูกโตขึ้นมาลูกหนึ่ง นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ผิวผลไม้ที่เงางามอย่างละเมียดละไม ท่วงท่าที่เชื่องช้าแต่ทรงพลังนั้นดึงสายตาของนลินาให้มองตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

“สถานทูต?” เขาเลิกคิ้ว นำอินทผาลัมเข้าปาก กลิ่นหอมหวานฉ่ำของผลไม้ลอยอบอวลขึ้นมาในอากาศ ท่านชีคคาลิลเคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะกลืนลงคอ แล้วจึงหันมาประสานสายตากับเธอ

“สถานทูตของเจ้า เพิ่งจะส่งหนังสือแจ้งเตือนเรื่องพายุทรายระดับห้ามาเมื่อครู่”

“พายุทราย?” นลินาขมวดคิ้ว

“เมื่อเช้าท้องฟ้ายังสว่างอยู่เลยนี่คะท่านชีค”

“ทะเลทรายไม่เคยแจ้งเตือนเหยื่อก่อนมันจะกลืนกินหรอกนะ

นลินา” ท่านชีคคาลิลเดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ ทุกก้าวที่เขาร่นระยะห่าง

ลมหายใจของนลินากระชั้นชิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เส้นทางลงใต้ถูกปิดทั้งหมด รถทุกคันห้ามออกจากวังจนกว่าลมมรสุมจะสงบ”

“คุณโกหก” นลินาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เธอจ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มจัดคู่นั้น พยายามหาความวูบวาบหรือร่องรอยการโกหกในดวงตาของเขา แต่สิ่งที่พบมีเพียงความลึกซึ้งดั่งห้วงน้ำลึกที่มองไม่เห็นพื้น

“คุณแค่หาข้ออ้างกักตัวฉันไว้”

ท่านชีคคาลิลหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นไม้กฤษณาเข้มข้นผสมกับกลิ่นชาส้มจากลมหายใจของเขารดลงบนหน้าผากของเธอ นลินารู้สึกเหมือนผิวกายส่วนที่พ้นผ้าคลุมกำลังร้อนผ่าว

“โกหก?” ท่านชีคคาลิลโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาลดต่ำลงมองริมฝีปากที่ขยับพูดของเธอ ก่อนจะเงยขึ้นประสานสายตาอีกครั้ง

“เราเป็นผู้ปกครองรัฐอัลซาฮารานะนลินา หากเราต้องการให้เจ้าอยู่ที่นี่ เราไม่จำเป็นต้องพึ่งคำโกหกเรื่องพายุฟ้าฝน” ประโยะนั้นสั้น เรียบ

แต่ทิ้งน้ำหนักลงในอกของคนฟังจนหนักอึ้ง นลินากลืนน้ำลายลงคอที่

แห้งผาก ความรู้สึกโกรธและอับจนหนทางตีรวนขึ้นมาพร้อม ๆ กัน

“ถ้าอย่างนั้นก็สั่งให้คนพาฉันฝ่าพายุไปได้ไหมคะ!” เธอพูดลอดไรฟัน

“พายุหรืออะไรฉันก็ไม่กลัวทั้งนั้น ฉันอยากไปจากที่นี่!”

“แต่เรากลัว...” คำตอบคำเดียวของเขาทำให้อากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน นลินาชะงักกึก นัยน์ตากลมโตสุกใสเบิ่งกว้างขึ้นนิด ๆ ด้วยความประหลาดใจ ท่านชีคคาลิลไม่ได้ใช้โทนเสียงดุดันหรือข่มขวัญอีกต่อไป น้ำเสียงของเขาทุ้มพร่าลงเล็กน้อย จังหวะการหายใจของเขาหนักแน่น

และเข้าใกล้เธอขึ้นอีกนิด จนปลายอกเสื้อของเขาสัมผัสกับชายกระโปรง

ของเธอเบา ๆ

“คุณพูดว่าอะไรนะ?” นลินากระซิบ เสียงสั่นรวนอย่างควบคุมไม่ได้

ท่านชีคคาลิลขยับมือขึ้นแบบเชื่องช้านุ่มนวล ราวกับกลัวเธอจะตกใจตื่น นิ้วโป้งของเขาแตะลงบนโหนกแก้มเนียน ลูบผ่านผิวแก้มไปอย่างเบามือ ละอองความร้อนจากผิวกายของเขาส่งผ่านเข้ามาในเนื้อหนังของเธอ สัมผัสหยาบกร้านทว่าอ่อนโยนผิดมนุษย์นั้น ทำให้แผ่นหลังของนลินา

เย็นวาบ

“เรากลัว...” เขากระซิบตอบ สายตาจับจ้องอยู่ที่ดวงตาที่กำลัง

สั่นระริกของเธอ

“กลัวว่าร่างอันบอบบางของเจ้าจะละลายหายไปในม่านทราย

กลืนกินนั่น ก่อนที่เราจะได้ฟังเจ้าเรียกชื่อเราอีกสักครั้ง”

ฟาริดาที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องแอบยิ้มบาง ๆ หญิงชราค่อย ๆ ถอยหลังและก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้บานประตูไม้สักปิดลงล็อคตัวเองจากภายใน บรรยากาศในห้องบัดนี้เหลือเพียงเสียงลมทะเลทรายที่เริ่มหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง และเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นระทึกแข่งกัน

“ท่านชีคคาลิล...” นลินาเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างกายของเธอเกร็งแน่น แต่กลับไม่ได้ก้าวถอยหนีสัมผัสจากฝ่ามือหนา

ที่บัดนี้เลื่อนลงมาประคองอยู่ที่กรอบหน้าของเธอ

“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ...”

“แบบไหน?” เขาเอียงคอถาม สายตามองลึกเข้าไปจนถึงความรู้สึกซับซ้อนที่เธอพยายามซ่อนไว้ ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาเคลื่อนเข้ามาเกือบชิดปลายจมูกเรียวของเธอ กลิ่นไอแดดและเสน่หาอันลึกล้ำอบอวล

ไปทั่วความเงียบ

“แบบที่เรามองเจ้า หรือแบบที่หัวใจของเจ้าเต้นแรงเร็วปานนี้

เมื่อเราเข้าใกล้เจ้า?”

นลินาเม้มริมฝีปากแน่น ดันมือทั้งสองข้างขึ้นกั้นแผ่นอกกว้างของเขาไว้ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวเร็ว

และหนักแน่นไม่แพ้กันของชายตรงหน้า

“คุณมันบ้า...” เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือหนากลับเกร็งแน่นขึ้นนิดหน่อย บังคับให้เธอต้องมองสบตาเขา

“ใช่...เราคงบ้าไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละ อย่างที่เจ้าว่า” ท่านชีคคาลิลหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบต่ำที่เต็มไปด้วยความหลงใหล

อย่างเปิดเผย เขายอมปล่อยมือจากใบหน้าของเธอ แต่กลับเปลี่ยนมาจับข้อมือบางไว้แน่นแล้วยกขึ้นประทับจูบลงบนหลังมือที่พันผ้าแผลไว้

จูบที่นุ่มนวลและแช่ค้างไว้นิ่นนาน จนริมฝีปากร้อนจัดของเขาส่งผ่าน

ความร้อนเข้าไปถึงกระดูกของเธอ

“พายุทรายข้างนอกนั่น จะพัดอยู่สามวัน” ท่านชีคคาลิลผละ

ริมฝีปากออก แต่ยังคงจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม

ฉายประกายท้าทายและลึกซึ้งสุดขอบฟ้า

“และภายในสามวันนี้ เราจะทำให้เจ้ามองออกไปนอกหน้าต่างวังแห่งนี้ แล้วรู้สึกว่าไม่มีที่ใดในโลกนี้ ที่ปลอดภัยและอบอุ่นเท่ากับในอ้อมกอดของเราอีกแล้ว”

นลินาได้แต่ยืนนิ่ง ลมหายใจติดขัดเมื่อประสานสายตากับ

พญาอินทรีผู้ไม่เคยยอมสยบให้ใคร บัดนี้ ชายผู้ครองแผ่นดินอันยิ่งใหญ่

กลับกำลังมองเธอด้วยสายตาของผู้ที่ยอมตกเป็น 'เชลย' โดยสมบูรณ์

และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ยิ่งกว่าพายุทรายลูกใด ๆ ที่กำลังจะพัดผ่าน

เข้ามา