บททั้งหมดของ ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย: บทที่ 1 - บทที่ 9

ฉันรู้สึกอึ้ง “คุณเชื่ออย่างนั้นเหรอ?”“เขาบอกว่าคุณเผาซ่งจือตาย”เขาเงยหน้ามองฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่ไร้ก้นบึ้ง“คุณบ้าเกินไป ผมไม่กล้าเดิมพัน และก็เดิมพันด้วยไม่ไหว ”“ชาตินี้ พอแค่นี้เถอะ”คำว่าพอแค่นี้เถอะเพียงประโยคเดียว กลับตรึงฉันไว้กับที่เหมือนกับตัวตลกไม่มีผิด เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องหย่าสักคำ แต่ทุกคำพูดกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อฉันดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาคู่นั้น เหมือนมีดคมกริบที่แทงทะลุหัวใจฉันอย่างแรงเขาไม่ได้เสียใจ ไม่ได้สำนึกผิดมันคือความกลัว และการยอมประนีประนอมแต่ชีวิตที่ปล่อยให้มันพังพินาศจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ แบบนี้ อยู่ๆ ฉันก็ไม่อยากจะใช้มันอีกแล้ว......เมื่อเห็นฉันยังอึ้งอยู่ เขาก็ไม่ได้ปลอบใจฉันเหมือนเช่นเคยสวมเสื้อคลุมอย่างสงบ ซ่อนอาการไม่สำรวมเพราะโกรธก่อนหน้านี้ไว้ให้ดี รายงานแผนการเดินทางให้ฉันฟังอย่างจริงจัง"ผมถึงบริษัทตอนบ่ายสอง ประชุมบ่ายสาม ประชุมสองชั่วโมง" เดินไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็หันกลับมา"อ้อ ระหว่างนี้รับโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลไม่ได้""ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็มารอที่หน้าประตู" ทุกคำพูดนั้น ระมัดระวังและห่างเหินฉันยังไม่ท

ซ่งจือตัวสั่นเทา ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม“ฉัน ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่”ฉันเยาะเย้ย “โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ ไม่ใช่แบบนี้”จู่ๆ เพ่ยจิ่นจือก็ลุกขึ้นยืน บังเธอไว้ด้านหลังเหมือนกำแพง“พอได้แล้ว! คุณมีอะไรก็มาลงที่ผม”“อย่าคิดว่าตัวเองรู้ไปหมดทุกเรื่อง ผมจะไม่ยอมให้คุณใส่ร้ายเธออีกต่อไป”แน่นอนฉันต้องรู้อยู่แล้วฉันเป็นโรคนี้มานานกว่าสิบปีแล้วนับตั้งแต่วันที่ฉันเห็นแม่ตายแค่นึกถึงภาพที่เลือดที่ไหลนองอยู่ใต้ร่างแม่ก็จะอาเจียน ร้องไห้ และทำร้ายตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้ฉันไม่เคยบอกใครเลยว่า แม่กระโดดตึกตายเพราะพ่อไปหลงรักผู้หญิงคนอื่นฉันเคยสาบานว่าจะไม่เข้าไปอยู่ในคุกแห่งการแต่งงานเด็ดขาดแต่เพ่ยจิ่นจือใช้ทั้งอนาคตของตระกูลเพ่ยและชีวิตทั้งหมดของเขาสัญญากับฉันว่า จะไม่ทรยศฉันเดิมทีฉันคิดว่า ฉันจะไม่ซ้ำรอยของคุณแม่แต่สุดท้ายแล้วฉันก็เดินซ้ำรอยของเธอสักงั้น การกล่าวหาด้วยความคลุ้มคลั่ง ตามมาด้วยการทำลายล้างที่บ้าคลั่ง แต่ฉัน ไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้วฉันเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋า คิดจะหยิบเอกสารหย่าที่ฉันเซ็นไว้ออกมาแต่สีหน้าของเพ่ยจิ่นจือกลับเปลี่ยนไป

หลังจากเครื่องบินบทะลุเมฆผ่านออกไป ฝนก็หยุดตกเมื่อมองดูท้องฟ้าที่แจ่มใส ความเศร้าก็ผุดขึ้นมาในใจตอนนั้นฉันพาพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ บังเอิญเจอกับเพ่ยจิ่นจือที่พาซ่งจือไปฝากครรภ์พอดีฉันพุ่งเข้าไปถามเพ่ยจิ่นจือด้วยตาแดงก่ำเขากลับทะเลาะกับฉันเพราะกลัวฉันจะทำร้ายซ่งจือในระหว่างที่ทะเลาะกัน ซ่งจือกลัวฉันแล้วคิดจะหนี แต่กลับไปชนเข้ากับรถเข็นของคุณพ่อแล้วกลิ้งตกบันไดไป จึงทำให้แท้งลูกไปหลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา คุณพ่อก็พูดโน้มน้าวใจให้ฉันไปจากเพ่ยจิ่นจือไปหลายครั้ง“ลูกเอ๋ย อดีตพ่อเคยทำผิดพลาดไป ทำให้ลูกต้องสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก พ่อเสียใจมาตลอดเลย”“พ่อเคยบอกลูกแล้วว่า ไม่ว่าลูกจะเจอเรื่องอะไรพ่อก็อยู่เคียงข้างลูกเสมอ”“ไอ้แซ่เพ่ยนั้นรังแกลูกมานานขนาดนั้น ทำไมถึงพึ่งยอมจากไปตอนนี้ล่ะ?”ฉันเงียบไปสองวินาที“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องโดนจนเข็ดถึงจะยอมตัดใจ”“พ่อคิดว่าตอนนั้นอยู่ๆ แม่ก็นึกอยากจะฆ่าตัวตายขึ้นมาเองงั้นเหรอ? เป็นเพราะหัวใจของแม่มันตายสนิทไปแล้วต่างหาก เธอถึงได้เลือกทางเดินนี้”พอพูดถึงแม่แล้ว ฉันกับพ่อต่างก็รู้สึกเจ็บปวดใจตั้งแต่แม่จากไป พ่อก็ไม่

ทันทีที่เพิ่งถึงบ้าน พ่อก็รู้แล้วว่าเพ่ยจิ่นจือมาหาฉันเขาขมวดคิ้ว ดวงตาที่อ่อนโยนนั้นตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธ"พ่อได้ยินว่า ไอ้แซ่เพ่ยนั้นกล้าลงมือกับลูกงั้นเหรอ?"ฉันยิ้มและส่ายหัว"ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นค่ะ เขาแค่มาให้หนูเซ็นเอกสารหย่าเท่านั้นเอง""อีกอย่าง บอดี้การ์ดก็ช่วยหนูไล่เขาไปแล้วนี่นา""เอาละ เอาละ อย่าโกรธไปเลยค่ะ!"การปรากฏตัวของเพ่ยจิ่นจือ สำหรับฉันแล้วก็เป็นเพียงแค่เหตุการณ์เล็กๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขาตามหาฉันเจออีก พ่อกับฉันจึงย้ายบ้านอีกครั้งฉันยังคงเยียวยาความเศร้าหมองภายในใจด้วยแสงแดดและชายหาดทุกวันอาการเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจของฉันก็ค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องของแม่ ฉันก็สามารถเผชิญหน้ากับมันได้อย่างสงบแล้วสุขภาพของพ่อก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกันหลังจากตรวจซ้ำอยู่หลายครั้ง เซลล์มะเร็งก็ไม่กลับมาอีกเลย แต่เขากลับบอกว่าไม่อยากสนใจเรื่องบริษัทอีกต่อไปแล้วบังคับให้ฉันรับช่วงต่อธุรกิจทั้งหมดของเขาตอนแรก ฉันค่อนข้างกลัวแต่ภายใต้การสั่งสอนอย่างอดทนของพ่อ ฉันก็ค่อยๆ กลับเข้าที่เข้าทาง สามปีต่อมา ฉันไม่ใช่ผู้หญิ

ฉันขมวดคิ้วมองดูเพ่ยจิ่นจือที่อยู่ตรงหน้าไม่เหลือท่าทางของคนที่เคยโลดแล่นในวงการธุรกิจอย่างทรงอำนาจ เด็ดขาด และเฉียบคมอีกต่อไปเพ่ยจิ่นจือในตอนนี้ ก็เหมือนคนเมาที่ถูกแอลกอฮอล์กัดกินสติไปจนหมดสิ้นคนหนึ่งฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างออกจากเขา“ประธานเพย ไม่ทราบว่ายังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ?”“คุณอยู่ต่อ ได้ไหม!กลับมาอยู่ข้างกายผม! ผมรู้ผิดไปแล้ว ผมรู้ผิดไปแล้วจริงๆ! ผมยกบริษัทให้คุณ อะไรผมก็ให้คุณหมด ขอแค่คุณอยู่กับผมต่อ！”ผู้คนรอบข้างต่างก็มองเราด้วยความสงสัย กระซิบกระซาบกันคนเหล่านั้นล้วนเป็นพนักงานใหม่ที่บริษัทเพยรับสมัครเข้ามาตอนภายหลังไม่รู้อะไรเกี่ยวกกับฉัน “อดีตคุณนายเพย” คนนี้เลยฉันขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย:“เพ่ยจิ่นจือ โปรดหลีกทางไปซะ ตอนนี้เราเป็นแค่คู่ค้าทางธุรกิจ พูดคุยเรื่องงานได้ ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงอีก”"ไม่! ผมไม่หลีก!"เพ่ยจิ่นจือขวางอยู่ตรงหน้าฉันอย่างดื้อรั้น"ชิงอวี่ คุณยังโทษผมอยู่ใช่ไหม? คุณตีผม ด่าผม ยังไงก็ได้ ขอแค่คุณอย่าไป!"ในขณะนั้นเอง ซ่งจือก็มาถึงเมื่อเธอเห็นเพ่ยจิ่นจือต่ำต้อยขนาดนี้ แต่ฉันกลับแสดงสีหน้าเย็น