Share

ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย
ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย
Author: องุ่นน้ำแข็งเกล็ด

บทที่1

Author: องุ่นน้ำแข็งเกล็ด
ฉันรู้สึกอึ้ง “คุณเชื่ออย่างนั้นเหรอ?”

“เขาบอกว่าคุณเผาซ่งจือตาย”

เขาเงยหน้ามองฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่ไร้ก้นบึ้ง

“คุณบ้าเกินไป ผมไม่กล้าเดิมพัน และก็เดิมพันด้วยไม่ไหว ”

“ชาตินี้ พอแค่นี้เถอะ”

คำว่าพอแค่นี้เถอะเพียงประโยคเดียว กลับตรึงฉันไว้กับที่เหมือนกับตัวตลกไม่มีผิด

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องหย่าสักคำ แต่ทุกคำพูดกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อฉัน

ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาคู่นั้น เหมือนมีดคมกริบที่แทงทะลุหัวใจฉันอย่างแรง

เขาไม่ได้เสียใจ ไม่ได้สำนึกผิด

มันคือความกลัว และการยอมประนีประนอม

แต่ชีวิตที่ปล่อยให้มันพังพินาศจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ แบบนี้ อยู่ๆ ฉันก็ไม่อยากจะใช้มันอีกแล้ว

......

เมื่อเห็นฉันยังอึ้งอยู่ เขาก็ไม่ได้ปลอบใจฉันเหมือนเช่นเคย

สวมเสื้อคลุมอย่างสงบ ซ่อนอาการไม่สำรวมเพราะโกรธก่อนหน้านี้ไว้ให้ดี

รายงานแผนการเดินทางให้ฉันฟังอย่างจริงจัง

"ผมถึงบริษัทตอนบ่ายสอง ประชุมบ่ายสาม ประชุมสองชั่วโมง"

เดินไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็หันกลับมา

"อ้อ ระหว่างนี้รับโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลไม่ได้"

"ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็มารอที่หน้าประตู"

ทุกคำพูดนั้น ระมัดระวังและห่างเหิน

ฉันยังไม่ทันได้ตอบโต้ เขาก็ปิดประตูรถไปแล้ว

มองดูรถคันนั้นที่ขับออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ก็เหมือนกำลังมอดูมองระยะห่างที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างฉันกับเขา

ในที่สุดน้ำตาก็ไหลออกมา

วันที่ฉันจับได้ว่าเพ่ยจิ่นจือกับซ่งจืออยู่ด้วยกัน ฉันเหมือนบ้าคลั่งไปเลย

ใช้น้ำยาฆ่าเชื้อขัดตัวเขาทุกวัน ใช้แสงอัลตราไวโอเลตสแกนร่างกายเขาทั้งตัว

ถ้าเจอแม้แต่ผมเส้นเดียว ก็จะลากทุกคนในบริษัทไปตรวจดีเอ็นเออย่างบ้าคลั่ง

เขาพยายามอธิบาย บอกว่าพวกเขาถูกคนวางยาและใส่ร้าย

ถึงกับเอาภาพจากกล้องวงจรปิดและผลตรวจเลือดมาให้ฉันดู แต่ฉันก็ยังรับไม่ได้กับการนอกใจของเขา

จนกระทั่งครั้งแรกที่เขาเอาเอกสารหย่าร้างมาวางไว้ตรงหน้าฉัน

“กู้ชิงอวี่ ผมยินดียกทรัพย์สินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ให้คุณ เราหย่ากันเถอะ”

“ชีวิตแบบนี้ ผมเหนื่อยมากเลย”

คืนนั้น ฉันปีนขึ้นดาดฟ้าครั้งแรก

เขาอุ้มฉันกลับลงมาจากขอบดาดฟ้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตะโกนใส่ฉันด้วยความสิ้นหวัง

“ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดไปแล้วจริงๆ!”

“คุณทรมานผมเถอะ คุณจะทรมานผมยังไงก็ได้ ขอแค่อย่าทำร้ายตัวเอง!”

“ถ้าไม่มีคุณ ผมจะตาย......”

แต่ทำไมเขาเป็นคนบอกว่าเสียฉันไปไม่ได้ชัดๆ

แต่ต่อมา กลับมาขอร้องให้ฉันยอมให้พวกเขาสมหวัง เพื่อซ่งจือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฝนตกอีกแล้ว

ในมือมีร่มอยู่แท้ๆ แต่ลืมกาง

ฉันคิดว่าฉันคงถูกเพ่ยจิ่นจือตามใจมากเกินไป

ตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้ เคยชินกับการที่เขาขับรถมารับมาส่ง

เคยชินกับการที่ฉันเดินซื้อของเขากางร่มให้ ฉันกินข้าวเขาเช็ดปากให้

แม้แต่เวลาไปเดินถนนคนเดิน เขามีความสามารถมากพอที่จะสั่งให้คนเปิดทาง เพื่อขับรถเข้าไปจอดตรงหน้าประตูร้านที่ฉันอยากไปได้อย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ทุกอย่างก็ไม่มีแล้ว

รู้สึกเหมือนหัวใจทั้งดวงถูกคว้านออกไป ทำได้เพียงปล่อยให้ลมหนาวพัดเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

แม้แต่ตัวฉันเองก็แยกไม่ออกด้วยซ้ำว่า

วินาทีนี้ ที่เปียกชุ่มทั่วใบหน้านี่มันคือฝนหรือน้ำตากันแน่?

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันก็เริ่มมีไข้

ตอนที่สะลึมสะลือนั้น เพ่ยจิ่นจือก็เฝ้าอยู่ข้างๆ ฉันมาตลอด

คอยใช้น้ำอุ่นเช็ดตัวฉันเพื่อลดไข้ และวัดอุณหภูมิทุกๆ สิบห้านาที

ผู้ช่วยโทรมาเร่งให้เขาไปประชุม แต่เขากลับสบถและให้พวกเขาไปให้พ้น

ทุกครั้งที่ฉันป่วย เขาก็จะกังวลเช่นนี้

ทั้งๆ ที่มือของเขาที่จับมือฉันนั้นอุ่นมาก

แต่ร่างกายก็ยังคงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่เขากลับไม่รับสาย

อาจเป็นเพราะเสียงโทรศัพท์ดังรำคาญเกินไป จนฉันต้องลืมตาขึ้น

ที่แท้ ข้างๆ ไม่มีใครเลย

เป็นโทรศัพท์ของฉันเองที่ดังอยู่

เพ่ยจิ่นจือไม่เคยปรากฏตัวเลย

ฉันกลืนรสคาวหวานที่เอ่อขึ้นในลำคออย่างยากลำบาก แล้วรับสาย

“คุณนายเพ่ย วันนี้ประธานเพ่ยไม่อยู่ในบริษัทครับ”

ฉันตกตะลึง

นักสืบเอกชนรายงานต่อ

“ประธานเพ่ยกลับมาที่บริษัทได้ไม่นาน ก็ไปที่ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพชิงซาน”

“ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนนี้ยังไม่ออกมาเลยครับ”

ความรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนถาโถมเข้ามา

ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพชิงซาน เป็นสถานพักฟื้นส่วนตัวที่ซ่งจืออาศัยอยู่

คำพูดก่อนจากไปของเขายังคงดังก้องอยู่ข้างหู

"ถ้าไม่เชื่อ ก็มารอหน้าประตู"

เขาแน่ใจได้อย่างไรว่าฉันจะไม่ไป?

ทุกครั้งที่เขารายงานก็จะพูดประโยคนี้

ฉันไม่เชื่อทุกครั้ง และไปรอทุกครั้ง

มีเพียงครั้งนี้ที่เชื่อ

แต่ก็ยังเชื่อผิดสักงั้น

เหลือบมองเวลา หกโมงเย็นแล้ว

ปกติเขาจะกลับบ้านห้าโมงครึ่งตรงเวลาทุกครั้ง

ในเมื่อเขาไม่กลับมา งั้นฉันก็ไปหาเขา

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ไปหา เขาก็จะยื่นเอกสารหย่ามาตรงหน้าฉัน

ครั้งนี้ ฉันเซ็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่9

    ฉันขมวดคิ้วมองดูเพ่ยจิ่นจือที่อยู่ตรงหน้าไม่เหลือท่าทางของคนที่เคยโลดแล่นในวงการธุรกิจอย่างทรงอำนาจ เด็ดขาด และเฉียบคมอีกต่อไปเพ่ยจิ่นจือในตอนนี้ ก็เหมือนคนเมาที่ถูกแอลกอฮอล์กัดกินสติไปจนหมดสิ้นคนหนึ่งฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างออกจากเขา“ประธานเพย ไม่ทราบว่ายังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ?”“คุณอยู่ต่อ ได้ไหม!กลับมาอยู่ข้างกายผม! ผมรู้ผิดไปแล้ว ผมรู้ผิดไปแล้วจริงๆ! ผมยกบริษัทให้คุณ อะไรผมก็ให้คุณหมด ขอแค่คุณอยู่กับผมต่อ!”ผู้คนรอบข้างต่างก็มองเราด้วยความสงสัย กระซิบกระซาบกันคนเหล่านั้นล้วนเป็นพนักงานใหม่ที่บริษัทเพยรับสมัครเข้ามาตอนภายหลังไม่รู้อะไรเกี่ยวกกับฉัน “อดีตคุณนายเพย” คนนี้เลยฉันขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย:“เพ่ยจิ่นจือ โปรดหลีกทางไปซะ ตอนนี้เราเป็นแค่คู่ค้าทางธุรกิจ พูดคุยเรื่องงานได้ ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงอีก”"ไม่! ผมไม่หลีก!"เพ่ยจิ่นจือขวางอยู่ตรงหน้าฉันอย่างดื้อรั้น"ชิงอวี่ คุณยังโทษผมอยู่ใช่ไหม? คุณตีผม ด่าผม ยังไงก็ได้ ขอแค่คุณอย่าไป!"ในขณะนั้นเอง ซ่งจือก็มาถึงเมื่อเธอเห็นเพ่ยจิ่นจือต่ำต้อยขนาดนี้ แต่ฉันกลับแสดงสีหน้าเย็น

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่8

    เพ่ยจิ่นจือที่กลับจากแคลิฟอร์เนีย ก็มักจะนึกถึงสายที่โทรมาจากสิบปีข้างหน้าในอนาคตเขาอยากโทรกลับไปอีกครั้งถ้ามันเป็นเรื่องจริง เขาอยากถามตัวเองในสิบปีข้างหน้าว่าเป็นเพราะซ่งจือถูกกู้ชิงอวี่เผาตายแล้วทำให้เขาเสียใจสุดซึ้ง หรือเป็นเพราะสูญเสียกู้ชิงอวี่ไปถึงทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ?เขาหาคำตอบไม่เจอเมื่อกลับถึงบ้าน เห็นบ้านมี่ไม่มีกู้ชิงอวี่อยู่แล้วนั้น มันทั้งว่างเปล่าและเย็นเยียบ แค่นึกถึงว่าเมื่อก่อน กู้ชิงอวี่จะทำกับข้าวที่เขาชอบทานที่ตรงนี้เตรียมอาหารเช้าให้เขาทุกเช้าและชงกาแฟให้เขาในตอนที่เขาทำงานจนถึงดึกดื่นและดื่มเหล้าฉลองกับเขาหลังจากที่เขาคว้าโครงการสำคัญได้สถานที่แห่งนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำของพวกเขามากมายตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว แต่หัวใจของเขากลับพร่องไปอีกส่วนหนึ่ง ตอนนี้เธอจากไปแล้ว หัวใจของเขาก็ว่างเปล่าไปส่วนหนึ่งเขาเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง พยายามใช้ความยุ่งมาทำให้ตัวเองชาชินแต่กลับพบว่ายิ่งยุ่งมากเท่าไหร่ ภาพของกู้ชิงอวี่ก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นในสมองของเขามากขึ้นเท่านั้นเขาเริ่มดื่มเหล้าอย่างหนัก ดื่มจนเมาหัวราน้ำเป็นประจำพึมพำกับตั

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่7

    ทันทีที่เพิ่งถึงบ้าน พ่อก็รู้แล้วว่าเพ่ยจิ่นจือมาหาฉันเขาขมวดคิ้ว ดวงตาที่อ่อนโยนนั้นตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธ"พ่อได้ยินว่า ไอ้แซ่เพ่ยนั้นกล้าลงมือกับลูกงั้นเหรอ?"ฉันยิ้มและส่ายหัว"ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นค่ะ เขาแค่มาให้หนูเซ็นเอกสารหย่าเท่านั้นเอง""อีกอย่าง บอดี้การ์ดก็ช่วยหนูไล่เขาไปแล้วนี่นา""เอาละ เอาละ อย่าโกรธไปเลยค่ะ!"การปรากฏตัวของเพ่ยจิ่นจือ สำหรับฉันแล้วก็เป็นเพียงแค่เหตุการณ์เล็กๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขาตามหาฉันเจออีก พ่อกับฉันจึงย้ายบ้านอีกครั้งฉันยังคงเยียวยาความเศร้าหมองภายในใจด้วยแสงแดดและชายหาดทุกวันอาการเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจของฉันก็ค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องของแม่ ฉันก็สามารถเผชิญหน้ากับมันได้อย่างสงบแล้วสุขภาพของพ่อก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกันหลังจากตรวจซ้ำอยู่หลายครั้ง เซลล์มะเร็งก็ไม่กลับมาอีกเลย แต่เขากลับบอกว่าไม่อยากสนใจเรื่องบริษัทอีกต่อไปแล้วบังคับให้ฉันรับช่วงต่อธุรกิจทั้งหมดของเขาตอนแรก ฉันค่อนข้างกลัวแต่ภายใต้การสั่งสอนอย่างอดทนของพ่อ ฉันก็ค่อยๆ กลับเข้าที่เข้าทาง สามปีต่อมา ฉันไม่ใช่ผู้หญิ

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่6

    ฉันชะงักไปสองสามวิ จากนั้นก็ลุกขึ้นจะเดินจากไปแต่เพ่ยจิ่นจือกลับดึงฉันไว้ พยายามดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนฉันดิ้นรนอย่างสุดแรง จนสามารถหลุดพ้นออกมาจากข้างกายเขาได้“เพ่ยจิ่นจือ! ฉันหย่ากับคุณแล้ว! คุณต้องการทำอะไรกันแน่?!”เขาหยิบเอกสารการหย่าออกมาจากที่ไหนไม่รู้ฉีกมันเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าฉันอีกครั้ง“ในเมื่อยังไม่ได้ใบหย่า ก็ถือว่ายังไม่ได้หย่ากัน”ฉันขมวดคิ้วมองดูเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความขัดขืน“คุณฉีกไปก็ไม่มีประโยชน์ การแยกกันอยู่สองปี ก็ถือว่าเป็นการหย่าโดยอัตโนมัติแล้ว”“คุณต้องการทำอะไรกันแน่?”เขาก้าวเข้ามาก้วหนึ่งเพื่ออยากดึงฉัน แต่ฉันกลับถอยไปข้างหลังทันทีมือของเขาค้างอยู่ในอากาศ ผ่าไปสักพักถึงจะวางลง“ผมมา เพราะอยากถามคุณว่า สายนั้นคุณเป็นคนโทรหรือไม่?”ฉันหัวเราะเบาๆ “ฉันเป็นคนโทรหรือไม่ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?”“สำคัญ!”ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความหงุดหงิด“ผมจำเป็นต้องรู้!”ฉันส่ายหัว “ฉันไม่ได้โทร แต่คุณไว้ใจเถอะ ฉันไม่เผาซ่งจือตายหรอก”“ทำไม?”ฉันมองเขาด้วยความงุนงง “อะไรทำไม? คุณอยากให้ฉันเผาเธองั้นเหรอ?”เขาก้มหน้าลง มีบางอย่างแวบอยู่ในดวงต

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่5

    หลังจากเครื่องบินบทะลุเมฆผ่านออกไป ฝนก็หยุดตกเมื่อมองดูท้องฟ้าที่แจ่มใส ความเศร้าก็ผุดขึ้นมาในใจตอนนั้นฉันพาพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ บังเอิญเจอกับเพ่ยจิ่นจือที่พาซ่งจือไปฝากครรภ์พอดีฉันพุ่งเข้าไปถามเพ่ยจิ่นจือด้วยตาแดงก่ำเขากลับทะเลาะกับฉันเพราะกลัวฉันจะทำร้ายซ่งจือในระหว่างที่ทะเลาะกัน ซ่งจือกลัวฉันแล้วคิดจะหนี แต่กลับไปชนเข้ากับรถเข็นของคุณพ่อแล้วกลิ้งตกบันไดไป จึงทำให้แท้งลูกไปหลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา คุณพ่อก็พูดโน้มน้าวใจให้ฉันไปจากเพ่ยจิ่นจือไปหลายครั้ง“ลูกเอ๋ย อดีตพ่อเคยทำผิดพลาดไป ทำให้ลูกต้องสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก พ่อเสียใจมาตลอดเลย”“พ่อเคยบอกลูกแล้วว่า ไม่ว่าลูกจะเจอเรื่องอะไรพ่อก็อยู่เคียงข้างลูกเสมอ”“ไอ้แซ่เพ่ยนั้นรังแกลูกมานานขนาดนั้น ทำไมถึงพึ่งยอมจากไปตอนนี้ล่ะ?”ฉันเงียบไปสองวินาที“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องโดนจนเข็ดถึงจะยอมตัดใจ”“พ่อคิดว่าตอนนั้นอยู่ๆ แม่ก็นึกอยากจะฆ่าตัวตายขึ้นมาเองงั้นเหรอ? เป็นเพราะหัวใจของแม่มันตายสนิทไปแล้วต่างหาก เธอถึงได้เลือกทางเดินนี้”พอพูดถึงแม่แล้ว ฉันกับพ่อต่างก็รู้สึกเจ็บปวดใจตั้งแต่แม่จากไป พ่อก็ไม่

  • ฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย   บทที่4

    “จริงเหรอ?!” เพ่ยจิ่นจือสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ก็จริงอยู่แล้ว” ฉันหันหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ และพูดอย่างช้าๆ ว่า“ฉันกลัวว่าคุณจะหย่ากับฉัน จึงแต่งเรื่องโกหกนี้มาหลอกคุณ”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนยังคงสงสัยอยู่เล็กน้อย“แต่ทุกเรื่องตั้งแต่เล็กจนโตของผม เขาก็รู้หมดเลย”ฉันหัวเราะเบาๆ “ก็งี้ไง ฉันเข้าใจคุณดีมาก รู้ว่าจะข่มขู่คุณยังไงถึงจะได้ผลที่สุด”เพ่ยจิ่นจือเงียบไม่พูดอะไรอีกเพียงแต่ขมวดคิ้ว จ้องมองฉันอย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ฉันใช้หน้าผากแนบกับพื้น ไม่ยอมให้เขาเห็นท่าทางที่กำลังฝืนทนอย่างสุดกำลังของฉันเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันโกหกเขา นับตั้งแต่ที่เรารู้จักกันบางทีอาจจะมีสายที่โทรมาจากสิบปีข้างหน้าจริงๆ ก็ได้บางทีตอนนั้นเขาอาจจะเสียใจจริงๆ ก็ได้แต่ตอนนี้ ฉันเหนื่อยแล้วฉันสูดน้ำมูก แล้วเงยหน้าขึ้นมาเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูหมิ่นเหยียดหยาม "คิดดีหรือยัง? จะเซ็นหรือไม่เซ็น?""พลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้วนะ"“เพี๊ยะ!”มือของเพ่ยจิ่นจือตบลงบนใบหน้าฉันอย่างแรงใบหน้าทั้งใบของฉันร้อนผ่าวขึ้นทันที"ปกติคุณจะบ้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status