Todos los capítulos de สามีล้างหนี้: Capítulo 31 - Capítulo 40

“หรือว่านายกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ เวลาที่ต้องทำงานใกล้ชิดกับฉันทุกวัน?”เพลิงกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาววับอย่างคนไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มไม่เพียงไม่ถอย แต่ยังก้าวยาว ๆ เข้าไปหาหญิงสาวอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ก่อนที่เจสสิก้าจะได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็โน้มตัวลงมาคร่อมร่างระหงเอาไว้ มือหนาทั้งสองข้างยันลงกับเบาะโซฟาปิดทางหนีไว้แน่นหนาล็อกร่างบางในชุดนอนเนื้อนุ่มให้อยู่ใต้พันธนาการ เพลิงโน้มใบหน้าคมคายลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดแผ่วเบาบนผิวแก้วเนียนละเอียดน่าสัมผัสเจสสิก้าชะงักกึกดวงตาคู่สวยตื่นตระหนกออกมาวูบหนึ่ง เธอไม่เคยคิดเลยว่า เด็กหนุ่มที่คอยระมัดระวังและรักษาระยะห่างกับเธอมาโดยตลอด จะกล้าเดินเกมบุกโต้อย่างอุกอาจขนาดนี้ หัวใจดวงน้อยกระตุกไหวและเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่าด้วยศักดิ์ศรีและความฉลาดเฉลียว หญิงสาวสู้กลับสุดฤทธิ์ที่จะกดเก็บอารมณ์ตื่นตระหนกเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเลือดในกายกลับแล่นพล่านแก้มของทั้งข้างแดงแจ๋อย่างปิดไม่มิด“กลัวเหรอครับ? อย่าคิดว่าผมจะยอมเป็นหมากให้พี่เดินเกมอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าพี่ชอบเล่นกับไฟก็ควรรู้ไว้ด้วยนะ

“เดี๋ยวเน่ไปชงกาแฟดำมาให้นะคะ บอสดูเหนื่อย ๆ ตั้งแต่เช้าเลยนะคะ”“ขอบใจจ้ะ” เจสสิก้าตอบรับสั้น ๆ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลขาสาวก้าวออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องครัวประจำชั้นบริหาร เธอกดเมล็ดกาแฟใส่เครื่องและยืนรอให้สายน้ำสีเข้มไหลลงสู่แก้ว ทว่าในขณะที่กำลังจะยกแก้วกาแฟร้อน ๆ ออกไป เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“พี่เนเน่....”“คุณเพลิง! พี่ตกใจหมด”“แก้วนี้ของพี่เจสใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ”“ผมจัดการต่อเอง”เนเน่ชะงัก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ เพลิงมองแก้วกาแฟในมือของเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะยื่นมือมาขอรับแก้วไป“เอ่อ... จะดีหรือคะคุณเพลิง บอสกำลังตั้งใจทำงานอยู่เลยนะคะ” เนเน่อ้ำอึ้ง ลังเลเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันบางอย่าง“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเอาเข้าไปให้เอง ขอบคุณมากนะครับ” เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ พลางยิ้มรับแก้วกาแฟมาถือไว้เอง เนเน่ได้แต่พยักหน้ารับอย่างทำอะไรไม่ได้ มองตามแผ่นหลังกว้างของสามีเจ้านายที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานของเจสสิก้าด้วยความลุ้นระทึกอยู่ลึก ๆเพลิงถือแก้วกาแฟดำที่ยังคงมีควันก

“แกพามาด้วยทำไม แกไม่อายคนอื่นบ้างหรือไงว่ามีเด็กเกาะกินแบบนี้” คุณมณฑากระซิบลอดไรฟันดุลูกสาวด้วยความไม่พอใจอย่างมากเมื่อเห็นเจสสิก้าควงเพลิงมางานเลี้ยงใหญ่ขนาดนี้“ทำไมล่ะคะแม่... เพลิงเป็นสามีของเจส” เจสสิก้าฝืนส่งรอยยิ้มออดอ้อน ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความประหม่าไว้อย่างปิดไม่มิด“สามีที่แกเอามาหลอกตาฉันน่ะเหรอ... ฉันไม่รับว่าเป็นลูกเขย!” คุณมณฑาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจทำเอาเพลิงและเจสสิก้าถึงกับหน้าเสียทว่าก่อนที่บรรยากาศอันตึงเครียดจะกดดันไปมากกว่านี้ เสียงหัวเราะสดใสแหลมสูงก็ดังแทรกฝ่าความเงียบเข้ามาจากทางด้านหลัง“อ้าว! คุณพี่มณฑา... สวัสดีค่ะ มาเร็วดีนะคะ”คุณมัทนา น้าสาวแท้ ๆ ของเจสสิก้าและน้องสาวของคุณมณฑา ก้าวเข้ามาในวงสนทนาด้วยท่วงท่าหรูหราทรงเครื่องจัดเต็ม ข้างกายของเธอมี เฌอเบลล์ลูกสาวคนโตที่แต่งตัวประโคมเพชรวูบวาบแข่งขัน และ ฌานลูกชายคนเล็กที่ยืนหน้าระรื่นวางท่าเป็นคุณชายตระกูลใหญ่“มัทนา...”คุณมณฑาปรายสายตามองน้องสาวและหลาน ๆ ด้วยสีหน้าเรียบตึงทันที สายตาที่ส่งไปเต็มไปด้วยความหมางเมิน เพราะเป็นที่รู้กันดีในวงศ์ตระกูลว่า สองครอบครัวนี้ไม่ค่อยลงรอยกันเท่า

“และชิ้นแรกที่เราจะเริ่มทำการประมูลในค่ำคืนนี้...” พิธีกรเว้นจังหวะพลางส่งยิ้มกว้าง ก่อนที่ทีมงานจะเปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีดำออก เผยให้เห็นเรือนเวลาเรือนหรูทำจากทองคำแท้ 18K ล้อมเพชรเม็ดงามที่สะท้อนแสงไฟวิบวับอยู่กลางเวที“นาฬิกาเรือนหรูสีทองแบรนด์ระดับโลก รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่มีเพียงไม่กี่เรือนในไทย! เราขอเริ่มราคาประมูลชิ้นแรกเพื่อร่วมบุญกันในค่ำคืนนี้ที่ หนึ่งแสนบาท ครับ!”ทันทีที่สัญญาณเริ่มขึ้น แขนของหมอวิณณ์ก็ยกขึ้นอย่างไม่ลังเลด้วยท่าทีสุขุม“สามแสนครับ!” เสียงวิณณ์ขานขึ้นมาอย่างมั่นใจ สายตาของเขากวาดกลับมาระดับหนึ่งเพื่อมองเพลิงด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า ราวกับจะข่มเด็กหนุ่มข้างกายเจสสิก้าให้รู้ซึ้งถึงความแตกต่างของฐานะ“สี่แสน!”เสียงผู้เข้าร่วมงานคนอื่น ๆ เริ่มขานแข่งราคาขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งวิณณ์ยกมืออีกครั้ง “เจ็ดแสนบาทครับ!”บรรยากาศในงานเริ่มฮือฮา วิณณ์หันมาทางเจสสิก้าพลางยิ้มเยาะ ราวกับกำลังอวดความใจสปอร์ตและบารมีให้เธอเห็น ขณะที่เพลิงได้แต่ยืนขมวดคิ้วแน่น กำหมัดแน่นในกระเป๋ากางเกงอย่างคนทำอะไรไม่ได้เจสสิก้าเหลือบมองเพลิงที่เริ่มหน้าเสียและดูน้อยหน้าอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ด

วิณณ์ขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดแล่นผ่านสายตาทันทีที่เห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านนั้น เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด พยายามสะกดอารมณ์แล้วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อย่าหลงผิดไปหน่อยเลยเจสสิก้า คุณแน่ใจเหรอว่าจะเอาตัวลงไปเล่นกับเด็กแบบนั้น?” วิณณ์ชี้หน้าไปทางทิศที่เพลิงเพิ่งเดินออกไป “เจ้านั่นมันก็แค่เด็กเมื่อวานซีน ไร้อนาคต ไม่มีอะไรเทียบกับผมได้เลยสักนิด ทั้งตำแหน่ง หน้าที่การงาน หรือความมั่นคงในชีวิต ผมให้คุณได้มากกว่าที่เด็กนั่นจะเคยจินตนาการถึงด้วยซ้ำ"เจสสิก้าฟังคำสบประมาทนั้นแล้วทำเพียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตามองวิณณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกสมเพชมากกว่าจะคล้อยตาม“หน้าที่การงานดี? ความมั่นคง?” เธอเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน “น่าเสียดายนะคะคุณวิณณ์... สิ่งพวกนั้นฉันมีแล้วค่ะ แต่คุณไม่มีสิ่งที่ทำให้ฉันตื่นเต้นและอยากได้เหมือนที่เด็กคนนั้นมี”เพลิงเดินกลับเข้ามาทางโซนห้องน้ำเพราะลืมของไว้ในกระเป๋าของเจสสิก้า ทว่าเท้าหนาต้องชะงักลงเมื่อได้ยินบทสนทนาและคำสบประมาทจากปากชายรุ่นพี่ ชายหนุ่มเลือดร้อนยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ดวงตาก้าวร้าวฉายแววอันตราย แต่กลับไม่มีท่าทีโทสะแบบ