My Bed, Her Moves, His Obsession의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Akala ko aalis siya. Kinuha niya na ang susi at tatalikod na sana— pero hindi. Huminto siya, humarap siya sa akin, at yung mukha niya… parang ibang tao na ‘yung nakatingin. Hindi ‘yung Wenner na minahal ko at pinakasalan ko. Galit na galit siya, parang ako pa ang may mali dito ngayon. Lumapit siya sa akin nang mabilis. Bago pa ako makagalaw, itinulak niya ako nang malakas pabalik sa kama. Napahiga ako, syempre nabigla, nanginginig ang buong katawan sa gulat at takot. Para siyang leon sa bangis ng mga tingin niya sa akin. “Wenner? Anong ginagawa mo? Kaya mo na akong saktan ngayon dahil lang sa mga video na ‘yon?” mapait kong tanong. Tiningnan niya ako nang diretso, nanginginig ang panga. “Bakit hindi? Sumusobra ka na, Alice!! I told you those mattered to me! And what did you do? You deleted everything!” Parang siyang bata na nasira yung paboritong laruan kung makaasta sa harapan ko ngayon. “Video lang ‘yon!” Umupo ako, pinipigilan ang pagtulo ng luha pero hindi ko na kaya. “Vid

Buong gabi akong naghihintay sa asawa kong si Wenner. Nandito ako sa may sala, naghihintay ng tahimik pero malalim ang iniisip. Panay ang tingin ko sa orasan at sa pinto. Gusto ko sanang sabihin sa kaniya na sige, kung ano talaga yung eksaktong gusto niya, gagawin ko. Gagawin ko kasi mahal ko siya. Anuman ang kailangan niya, gagawin ko, para maayos na ksmu. Ayokokadi nang ganito kami. magkssama nga pero parang magkalayo rin, malamig na ang gani, parang hindi na kami mag-asawa.Hanggang lumalim nang lumalim ang paghihintay ko. Inabot na ako ng alas-diyes… alas-onse… at ngayon ay alas-una na.Wala pa rin siya. At sobra na ang pag-aalala ko. Tinatawagan ko siya — isa, dalawa, tatlong beses. His phone kept on ringing but he didn’t answer any of my call. "Galit pa rin siguro siya," sa isip-isip ko.. Nag-text na lang ako sa kaniya hoping na mabasa niya. "Wenner, usap tayo please. Naiintindihan na kita. Gagawin ko na yung gusto ko. Im willing to change for the sake of our marriage. Pleas

Alice’s POVAlas-siyete na ng gabi nang makarating ako sa tapat ng mansyon. Pagtingin ko sa harapan, nandoon na ang sasakyan niya. Nakaparada na parking lot kung saan naroon ang lahat ng sasakyan niya. Mga mamahaling sasakyan. . Ibig sabihin, nandito na siya. Nandoon na siya sa kwarto namin.Kahit pagod sa naging lakad ko at sa maghapon na pag-iisip, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi na ako naglakad — tumakbo ns ako. Mabilis na pumasok sa malaking pinto, hindi na inalala ang sapatos na halos matanggal sa bilis ng hakbang. Inakyat ko ang hagdan, dahan-dahan man ang paghakbang pero mabilis ang pagtungo sa pinto ng kwarto namin. May dala akong pag-asa sa dibdib ko — sasabihin ko na sa kaniya ang tungkol sa plano ko at sure akong ikatutuwa niya yon. Kailangan ko ring banggitin din talaga ang bagay na 'yon para bigyan niya ako ng sampong milyon. At pagkatapos nito, Magkakaayos na kami. Babalik na kami sa dati.Pagbukas ko ng pinto, hinanap kaagad siya ng mata mga ko sa buong kwa

Alice’s POV Natatakot ako. Sobrang takot wko, parang lulunurin ako ng kaba sa dibdib ko. Kasi… hindi ko naman ito pinangarap. Hindi ko kailanman inisip na darating ako sa ganitong punto—na kailangan kong baguhin ang sarili kong katawan para lang magustuhan ako ng taong pinakasalan ko. Parang hindi ako ‘to. Parang ibang tao na ang nagdedesisyon para sa akin. Pero paano pa? wala na akong ibang choice. Mahal ko siya. Gusto kong manatiling buo ang pagsasama namin. Gusto kong mapangiti siya ulit, mapasaya siya… kahit kailangan kong maging ibang tao para lang magawa ‘yon. May limang milyon akong nakatabi sa sarili kong bangko. Sapat na ‘yon para masimulan na ang procedure. . Nahihiya kasi akong humingi kay Wenner… parang ang hirap, parang nakakahiya kahit mag-asawa naman kami. parang aaminin ko na kulang talaga ako sa paningin niya. Pero kapag nagsimula na ‘to, kapag nakita na niya ang pagbabago… sigurado ako, susuportahan niya ako. Magugulat siya, matutuwa, at babalik na ang lahat sa

Alice’s POVSa biyahe pauwi, halos hindi ako makahinga. Ang bilis-bilis ng tibok ng puso ko, parang gustong kumawala sa dibdib ko. Takot na takot ako. Paano kung nandoon siya pagdating ko? Paano kung tanungin niya ako nang diretso—“Saan ka galing, Alice?”Ano nga ba ang isasagot ko? Sasabihin ko bang… “Nagpunta ako sa klinika, Wenner. Sinisimulan ko na ‘yung gusto mo. Binabago ko na ang sarili ko para sa ‘yo.” Gusto ko sanang magtapat.. Gusto kong sabihin na ginagawa ko ‘to para sa atin. Pero hindi pa kaya. Nahihiya ako—parang inamin ko na lang nang buo na talagang kulang ako. Na hindi sapat ang kung sino ako. Na kailangan kong maging ibang babae para lang magustuhan mo ako.Kaya pagbukas ko ng pinto, halos mapaluha ako sa ginhawa dahil wala siya doon. Hindi pa siya umuuwi. Nakahinga ako nang malalim, yung parang matagal ko nang hindi nagagawa. Kahit papano… ligtas ako ngayon. Nakauwi ako nang walang nagtatanong kung saan ako nanggaling. Nakakahiya kasi talaga.Inilapat ko yung likod