My Bed, Her Moves, His Obsession의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Alice’s POV It’s 5:00 AM and I haven’t slept a wink. Kanina pa ako nakatitig sa kisame, parang may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib ko—hindi lang dahil sa kaba, kundi dahil alam kong… ito na ang huling oras na magiging ako ako. Ito na ang big day ko. Ang araw na papalitan ko ang katawang kilala ko buong buhay ko—yung katawang minahal ko, yung katawang akala ko sapat na—para maging kung sino ang gusto niya. Dahan-dahan akong tumayo at humarap sa full-length mirror. Hubad. Walang takip na kahit na ano. Tiningnan ko ang sarili ko nang matagal sa huling sandali, bawat kurba, bawat bahagi. This is me. Plain, simple, all mine. Ito yung katawan na sinabi niyang masyadong diretso, walang dating, boring. Ito yung dibdib na kailanganan ko pa ng makapal na foam para lang mapansin niya. Ito yung balakang na hindi naman bilog tulad ng sa babaeng laging nasa screen niya. Kinuha ko ang phone ko. Nanginginig ang kamay ko. I need to remember her, bulong ko sa sarili ko. Before she d

Alice’s POV Everyone has gone. The flowers, the neighbors, the relatives—lahat sila umalis na. Ako na lang ang naiwan, nakaluhod sa lupa sa ibabaw niya, hindi makagalaw, parang ugat na nakatanim dito. I can’t bring myself to stand up. I can’t bring myself to leave. Parang kapag tumalikod ako… tuluyan na siyang maglalaho. Dahan-dahan akong umupo, kahit bawat galaw ay may kirot na tumatagos sa buto—sa dibdib, sa likod, sa bawat tahi na hindi pa tuluyang naghilom. Hawak ko ang malamig na semento, parang hinahawakan ko pa rin ang kamay niya—yung kamay na laging mainit, laging nakaalalay. “Nay…” My voice cracked, barely a whisper. “Paano na ako? Who’s going to call my name like you did? Who’s going to tell me I’m beautiful kahit magulo ang buhok ko? Who’s going to ask if I’ve eaten?” Walang sumagot. Only the wind, cold and empty, brushing against my face. I cried without stopping—hindi maingay, hindi yung hagulgol na maririnig ng iba, pero ubod ng sakit. The kind that doesn’t

Alice’s POV Nang humupa na ang lahat ng init sa amin ni Wenner, nanatili siya sa tabi ko. But this time he stays clingy. Magkayakap kami ngayon, kapwa wala pa rin saplot. Pareho kaming napagod pero nakuha namin ang pahinga sa isa’t isa. Ang saya saya ko. Sana habang buhay na kaming ganito. Bumulong siya nang mahina, habang yakap-yakap niya ako nang mahigpit, nakasiksik ang mukha niya sa leeg ko. “You have no idea how happy and satisfied I am right now. hindi ko na kailangan ng kahit na anong porn videos para matapos,” he whispered, his voice soft and warm against my skin. “Thank you, Alice. Thank you so much. I appreciated you now.” Napatingin ako sa kaniya, nakapikit pa rin ang mga mata ko, nakangiti nang bahagya—yung ngiting matagal ko nang hindi nararamdaman. “walang anuman. Im your wife at willing akong gawin ang lahat para mapasaya lang kita. kahit ano!” Hinaplos niya ang mukha ko nang dahan-dahan, gamit ang likod ng daliri niya. Tumingin siya nang diretso sa mga mata

Alice’s POVIlang linggo na rin ang lumipas. Unti-unti kong nakasanayan ang sarili ko sa salamin — mas confident, oo. At ang pananamit ko? Hindi na yung mga simpleng damit lang na dati kong kilala. Ngayon, mas maikli, mas angkop, mas nagpapakita ng kurba. At ang nakakagulat? Hindi lang pumapayag si Wenner — proud siya. Tuwing lumalabas ako ng kwarto na naka-midnight silk slip dress na manipis at dumidikit sa balat ko, ngingiti siya, lalapit, at hahalikan ako sa noo."You look breathtaking, Alice. Every single day I can't believe you're mine."Mas lalo akong napapangiti. Akala ko kasi dati paggawa ko lang nito ay mapupunan yung kulang sa amin. At ngayon, parang totoo nga — mas malambing siya, mas attentive, hindi na siya yung Wenner na parang wala ako sa tabi niya. Isang gabi, habang nakaupo kami sa sofa at nakahiga ang ulo niya sa hita ko, bigla siyang nagsalita."Alice?""Hmm?" Tiningnan ko siya habang hinahaplos ang buhok niya."There's a business dinner tomorrow. My partners — the

Alice’s POV Nakauwi naman kami nang ligtas ni Wenner, pero parang hindi pa rin humuhupa yung kaba sa dibdib ko kahit nakahiga na si Wenner sa kama namin. Tinulungan ko siyang maghubad ng sapatos, tinakpan ko siya ng kumot, tulog na tulog siya sa kalasingan, Pero ako? Hindi ako dalawin ng antok kahit anong gawin ko. Umupo ako sa dulo ng kama, yakap ang sarili ko, at paulit-ulit na naglalaro sa isip ko yung mga nangyari kanina. Yung mga tingin nila sa akin na parang hinuhubaran nila ako. Parang nasa balat ko pa rin yung bigat ng mga mata nila, yung parang binabastos nila ako sa mga isipan nila kahit na alam nilang katabi ko lang yung asawa ko na kaibigan nila. At lalo na yung nangyari sa parking lot — yung paghawak nung lalaki sa braso ko, yung halik niya sa leeg ko… nakakadiri hanggang ngayon. Gusto ko na sanang kalimutan, pero paulit-ulit itong bumabalik sa isip ko. Talagang na-trauma ako. Paano na lang kung higit pa roon yung nangyari? Paano kung walang dumating para iligtas ako?