บทที่ 2

มิน่าเล่าตั้งแต่บุตรสาวลืมตาดูโลกจนถึงยามนี้ เซี่ยฉือจึงไม่เคยอุ้มลูกเลยสักครั้ง พอนึกถึงบุตรสาวที่ถูกเซี่ยฉือปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่พบหน้า ลูกก็ยังคงยื่นมือออกไปและอ้อนวอนขออ้อมกอดจากเขาด้วยแววตาเป็นประกาย

เสิ่นหมิงเวยรู้สึกอัดอั้นจนปวดร้าวในอก

นางเพียงคิดว่าเซี่ยฉือเป็นคนนิสัยเคร่งขรึม ไม่ชอบหยอกล้อกับเด็กน้อย ดังนั้นนางจึงพยายามสั่งสอนบุตรสาวตัวน้อยไม่ให้ไปรบกวนผู้เป็นบิดา

ที่แท้เขาก็ยิ้มให้เด็กเป็น ทั้งยังปะเหลาะเด็กด้วยความใจเย็น เพียงแต่บุตรสาวของนางไม่ได้เกิดจากสตรีที่เขารัก จึงไม่ได้รับความรักความเมตตาจากเขาเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นหมิงเวยรู้สึกเพียงว่าภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่ามัว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ใบหน้าคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

นางหลับตาลงอย่างสั่นเทา เช็ดน้ำตาจนแห้ง ยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมากระจ่างใส

นางมองดูสตรีในเรือนที่สุดท้ายก็โอบกอดเซี่ยฉือไว้อย่างอดไม่ได้ ร้องไห้โฮจนไม่เป็นตัวเอง ส่วนเซี่ยฉือกอดนางไว้แนบแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมประหนึ่งได้ของรักกลับคืนมา

เสิ่นหมิงเวยหันหลังเดินจากไป ก้าวไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เมื่อกลับถึงจวนเซี่ย นางไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่มุ่งตรงไปยังลานฝึกยุทธ์ประจำของนางทันที

นางออกหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท่อนแขนเริ่มบวมแดง แต่กลับเหมือนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ในหัวมีแต่เรื่องราวในอดีตร่วมกับเซี่ยฉือวนเวียนอยู่

มารดาของนางตกเลือดตายตั้งแต่กำเนิดนาง นางจึงเติบโตมาในแดนซีเป่ยตามติดผู้เป็นบิดามาตั้งแต่เยาว์วัย

อาจเพราะสืบทอดสายเลือดขุนศึกมาจากบิดา นางจึงชอบจับทวนจับขวานมาตั้งแต่เด็ก ทั้งการยิงธนูบนหลังม้า เชี่ยวชาญศาสตราวุธทุกชนิด อีกทั้งเติบโตในแดนซีเป่ย จึงหล่อหลอมให้นางมีนิสัยรักอิสระไร้พันธนาการ

คราแรกที่มาเมืองหลวง เพียงนางปรากฏตัว ก็ถูกบรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงหัวเราะเยาะ พวกนางรังเกียจว่านางหยาบกระด้างป่าเถื่อน เข้าสังคมชั้นสูงไม่ได้

ส่วนเสิ่นหมิงเวยก็รู้สึกว่าพวกนางเสแสร้งแกล้งทำ ทุกครั้งที่พบหน้ากันสองฝ่ายจึงมักมีปากเสียงกันเสมอ

จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง เซี่ยฉือออกปากปกป้องนาง "คุณหนูเสิ่นเติบโตมาในชายแดนซีเป่ยตั้งแต่เด็ก ปกป้องบ้านเมืองให้สงบสุขร่วมกับท่านแม่ทัพเสิ่น พวกเจ้าเรียกตัวเองว่าเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ อ่านเรียนพิธีการและตำรามาอย่างดี แต่กลับนินทากล่าวร้ายผู้อื่นต่อหน้าธารกำนัล ไม่ใช่กิริยาของกุลสตรีตระกูลใหญ่เลยสักนิด"

คุณหนูเหล่านั้นถูกเขาตักเตือนจนอับอายหน้าแดง พากันหนีหน้าไปทันที

นับแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้ากล่าวว่าร้ายนางต่อหน้าอีก

ทว่านางกลับเริ่มเก็บซ่อนความมุทะลุนั้นไว้ แล้วเริ่มเรียนรู้กิริยามารยาทของคุณหนูในเมืองหลวง

ต่อมา เมื่อนางรู้ว่าเซี่ยฉือคือบุรุษที่มีสัญญาหมั้นหมายกับนาง นางก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน

จู่ ๆ มีอยู่วันหนึ่ง บิดาเอ่ยเรียกนางเข้าห้องหนังสือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วถามนางว่า "เวยเอ๋อร์ การหมั้นหมายนี้...ยกเลิกเสียดีหรือไม่"

นางไม่ยอม จึงซักไซ้บิดาว่าเพราะเหตุใด

บิดาจ้องมองนางอยู่นาน ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วกล่าวเพียงว่า "ช่างเถิด มีพ่ออยู่ทั้งคน ไม่ปล่อยให้เจ้าต้องได้รับความอยุติธรรมแน่"

ยามนั้นนางเพียงคิดว่าบิดาอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้นางแต่งงานออกเรือน

มาคิดดูยามนี้ บิดาคงได้ยินเรื่องราวระหว่างเซี่ยฉือกับเฉิงเยวี่ยโหรวมาบ้างแล้ว เพียงแต่ตัดใจทำลายความฝันอันงดงามของนางไม่ลง

พอคิดถึงท่าทีของเซี่ยฉือที่มีต่อสองแม่ลูกเฉิงเยวี่ยโหรว เสิ่นหมิงเวยก็ยิ้มเย้ยตนเอง

บิดาคงรักนางมากจนเผลอทำอะไรผิดไป หากนางรู้แต่แรกว่าเซี่ยฉือมีคนในใจอยู่แล้ว ต่อให้นางชอบเซี่ยฉือมากเพียงใดก็ไม่มีวันแต่งให้เขาเด็ดขาด

ยามนี้บิดากำลังทำศึกอยู่ที่แดนซีเป่ย นางจะทำให้เขาเป็นกังวลไม่ได้

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน บิดาส่งจดหมายบ้านมา บอกว่าสงครามอย่างมากอีกสามเดือนก็จะสิ้นสุดลง

รอจนสงครามจบลง บิดากลับมา นางก็จะหย่าขาดกับเซี่ยฉือ

วันต่อมา เซี่ยฉือพาแม่ลูกเฉิงเยวี่ยโหรวกลับมายังจวนเซี่ยทันทีโดยไม่ได้ส่งสัญญาณล่วงหน้าใด ๆ

ข่าวสารแพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนเซี่ยราวกับสายลม บ่าวไพร่ต่างพากันนินทากันไปต่าง ๆ นานา

"แม่นางเฉิงผู้นี้เคยเป็นยอดดวงใจของใต้เท้าเซี่ยเชียวนะ หากไม่ใช่เพราะตระกูลเฉิงตกต่ำลง ฮูหยินเฒ่าไม่ยินยอมการแต่งงานนี้ คงไม่มีเรื่องของฮูหยินคนปัจจุบันหรอก

ยามนี้ใต้เท้าพาแม่นางเฉิงมาที่จวนเซี่ย ทั้งยังให้อยู่เรือนทิงจู๋ซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุด เห็นได้ชัดว่าใต้เท้ายังมีใจให้แม่นางเฉิงเช่นเดิม ท้องฟ้าของจวนเซี่ยคงใกล้จะเปลี่ยนสีแล้ว..."

ครั้นรู้ว่าเซี่ยฉือจัดสรรให้แม่ลูกเฉิงเยวี่ยโหรวพักที่เรือนทิงจู๋ สายตาของเสิ่นหมิงเวยก็วูบไหวเล็กน้อย

เมื่อก่อนนางถูกใจเรือนหลังนี้และอยากเก็บไว้ให้บุตรสาว แต่เซี่ยฉือกลับปฏิเสธโดยอ้างว่าจะรบกวนความสงบของเขา

พอมาเห็นวันนี้ เรือนหลังนี้เกรงว่าเขาคงเตรียมไว้ให้เฉิงเยวี่ยโหรวเสีย

ชั่วพริบตาเดียว แก้วแหวนเงินทองและอาหารชั้นดีต่างทยอยถูกส่งไปยังเรือนทิงจู๋ไม่ขาดสาย

คนทั้งจวนต่างตั้งตารอดูว่าเสิ่นหมิงเวยผู้เป็นฮูหยินเอกจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ทว่าใครจะรู้ว่าตลอดสามวันนี้ เสิ่นหมิงเวยกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย

จนกระทั่งสามวันผ่านไป ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง

เซี่ยฉือถึงเพิ่งนึกถึงนางที่เป็นฮูหยินเอกได้ เขาเดินมาที่เรือนของนาง นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ถึงเอ่ยปาก

"เจ้าคงรู้เรื่องแล้ว หากตอนนั้นท่านย่าไม่ได้กำหนดการหมั้นหมายเจ้ากับข้าโดยที่ข้าไม่ยินยอม เยวี่ยโหรวก็คงไม่จากไปโดยไม่บอกกล่าว ยามนี้ได้พบนางอีกครั้ง ข้าไม่มีทางปล่อยให้นางจากไปอีกแล้ว"

เซี่ยฉือจ้องมองนางอย่างล้ำลึกปราดหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "แต่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะรับเยวี่ยโหรวเป็นอนุเอก จะไม่กระทบถึงตำแหน่งฮูหยินเอกของเจ้าแน่"

เสิ่นหมิงเวยสบตากับเขา อดพูดประชดไม่ได้ "ใต้เท้าเซี่ย ท่านก็รับคนเข้าจวนมาตั้งนานแล้ว เหตุใดต้องลำบากมาปรึกษากับข้าให้เสียเวลาอีกเล่า"

เซี่ยฉือฟังออกถึงน้ำเสียงประชดประชัน อดขมวดคิ้วไม่ได้ และกล่าวอย่างไม่พอใจ "เยวี่ยโหรวจิตใจดีงามที่สุด นางไม่มีวันสั่นคลอนตำแหน่งฮูหยินเอกของเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องตั้งตนเป็นศัตรูกับนางเช่นนี้"

เมื่อได้ยินถ้อยคำปกป้องของเขา เสิ่นหมิงเวยรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เพียงแต่ผ่านไปครู่เดียว นางก็เก็บซ่อนอารมณ์ทั้งหมดไว้ แล้วตอบกลับอย่างนอบน้อม "ทุกอย่างแล้วแต่ใต้เท้าจะจัดการเจ้าค่ะ"

สุดท้ายคิ้วที่ขมวดแน่นของเซี่ยฉือก็ผ่อนคลายลง ทิ้งท้ายไว้ว่า "พิธีรับอนุในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า ฝากเจ้าช่วยจัดการด้วย"

แล้วก็หันตัวเดินจากไป

มองดูแผ่นหลังของเซี่ยฉือที่ลับตาไป เสิ่นหมิงเวยจึงสั่งให้แม่นมอุ้มบุตรสาวมาหา

ยามมองดูบุตรสาว แววตาของเสิ่นหมิงเวยก็อ่อนโยนลงในทันตา นางโอบกอดบุตรสาวไว้ในอ้อมอก

หลังจากนิ่งเงียบไปนาน จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "เนี่ยนเนี่ยน หากวันหน้าท่านแม่แยกทางกับท่านพ่อ เจ้ายินดีจะไปกับท่านแม่หรือไม่"

เสิ่นหมิงเวยรู้ดีว่าการให้เด็กตอบคำถามเช่นนี้มันโหดร้ายเพียงใด แต่บุตรสาวของนางไม่ใช่ดอกกุหลาบบอบบางที่เติบโตภายใต้การทะนุถนอม

"เป็นเพราะอนุเฉิงที่เพิ่งเข้าจวนมาใช่หรือไม่เจ้าคะ" น้ำเสียงของบุตรสาวหดหู่ลงในทันที

เสิ่นหมิงเวยจุกแน่นในลำคอ ตอนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี ก็ถูกบุตรสาวโอบกอดไว้แน่น

"ท่านแม่ ลูกจะไปกับท่านแม่ ท่านพ่อไม่ได้รักเนี่ยนเนี่ยน..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นหมิงเวยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้จนอึดอัดแทบอายใจไม่ออก

ที่แท้บุตรสาวรับรู้ถึงความเหินห่างชินชาที่บิดามีต่อนางมาโดยตลอด

เสิ่นหมิงเวยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของบุตรสาว บีบปลายจมูกนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน "อย่าร้องเลย เจ้าแมวน้อย แม่จะพาเจ้าไปดูลูกม้าตัวน้อยที่ท่านตาส่งมาให้!"