Semua Bab Secretly Marriage with my Rival Boss: Bab 1 - Bab 10

Tagaktak na ang pawis ko. Halos nakalimutan ko na kung paano huminga dahil pakiramdam ko ay nawalan ako ng oxygen sa katawan.Ngunit higit pa sa pagod, mas nangingibabaw ang nag-aapoy kong galit.Pumasok ako sa loob ng opisina habang mahigpit na nakahawak sa makapal na folder na muli niyang pinarebisa.Hindi ko maiwasang makaramdam ng inis at inggit.Habang ako ay mistulang bruha sa kakabalik-balik sa iba’t ibang departamento para ayusin ang kontratang pinapaulit-ulit niya, heto siya ngayon—preskong-presko at ayos na ayos.Nakaupo siya sa mamahalin niyang swivel chair na para bang wala siyang pinahirapang tao ngayong araw.Nakaluwag nang bahagya ang itim niyang necktie habang nakabukas ang unang dalawang butones ng puti niyang polo. Nakasuklay paatras ang makapal niyang itim na buhok na tila bagong ayos lamang.Matangos ang ilong niya at matalim ang panga na para bang inukit nang perpekto. Ang manipis niyang labi ay bahagyang nakakurba sa isang nakakairitang ngisi habang nakatutok ang

We were silent during our dinner. Tanging kubyertos lamang ang maririnig sa hapag.Pinaunlakan ko ang alok niya sa akin. Lalo pa’t kumakalam na talaga ang sikmura ko. Pakiramdam ko rin ay parang sasama ang pakiramdam ko. Napaangat ang tingin ko sa kaniya. Sa kabila ng simpleng suot niya, hindi ko maiwasang palihim na mapahanga.Kahit sa simpleng pambahay, mukha pa rin siyang modelo ng isang mamahaling magazine.Para bang hindi patas.Habang ako ay halos mamatay na sa stress at overtime, siya naman ay mukhang bagong gising mula sa isang mahimbing na tulog.Kaagad kong ibinalik ang tingin ko sa plato nang mapansing matagal ko na pala siyang pinagmamasdan.Ngunit huli na. Napaangat na rin ang tingin niya. Nagtagpo ang mga mata namin.Halos magpasalamat ako nang bigla akong nabahing. Mukhang lalagnatin yata ako, ah. “Are you okay?” biglang tanong niya. Nilagyan niya ang baso ko ng tubig at iniabot iyon sa akin. Matagal ko munang tinitigan ang basong hawak niya. Tinatantya kung tatangga

Sa sobrang inis at sama ng loob ko. Nagtrabaho ako. Umalis ako nang hindi nagpapaalam kay Garvin. Nag-uusap sila sa kusina. Mabilis akong bumalik sa kwarto ko, naligo, at parang hangin na lang na lumipad patungo rito sa trabaho. Napansin kong ilang beses siyang tumawag sa selpon ko pero hindi ko iyon sinagot. Ni hindi ko rin binasa ang mga mensahe niya sa akin. “Dumating na raw iyong ex-girlfriend ni Sir Garvin kahapon. Kaya pala panay tutok niya sa selpon at hindi maka-focus sa meeting natin kahapon. Atsaka, sabi ni Marlon mukhang may tinatawagan daw. Grabe, Adriana, baka hindi ka na sungitan no’n kasi inspire na siya sa trabaho,” kwento sa akin ng kasamahan ko sa trabaho na bakla. Nanikip ang dibdib ko. Mas lalong dumiin ang bawat pindot ko sa keyboard. Nakakainis! Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako ngayon. Dapat hindi ako apektado kasi wala naman akong pakialam sa kaniya! Ikaw naman, Adriana. Huwag kang tanga! Pinakitaan ka lang ng kabaitan ay tatanga-tanga ka na riy

Hindi ako maka-walk out agad-agad dahil wala akong suot na panty! Bakit kasi kailangan pa niyang punitin iyon? Naiinis ako sa kaniya. Masyado siyang maraming sinasabi. Pakiramdam ko ay nadadala rin ako. "You'll stay here," malamig na sabi niya. Ngayon, hindi ako makaalis agad dahil wala akong suot na panloob. Buti na lang at hindi niya naisipan na pati ang bra ko ay kailangan niya pang sirain. Kung gagawin niya iyon ay baka umumbok ang bundok ko nito. "At ano? Papahirapan ako rito sa opisina mo?" inis na tanong ko sa kaniya. "That's not what I did to you earlier, Adriana," nakangising-asong sagot ni Garvin. I can't help but remember how he pleasured me. Samantalang ako ay hindi man lang nakabawi sa kaniya. My eyes went down to his pants. I saw the bulge there. Sa pagitan ng umbok ng pants niya, alam kong may nakatagong nakatayong armas niya roon. Gusto kong silipin iyon. Gusto kong hawakan iyon. Gusto kong laruin iyon katulad ng paglalaro niya sa akin. Ngunit ayokong isipin n

Nakarating kami sa bahay na walang imikan. Ni wala man lang sa aming dalawa ang naglakas-loob na magsalita.He cooked for us. Pinapanood ko siya habang hinihiwa niya ang bawat ingredient. He didn't let me help him. Gusto niya ay siya lang ang gagawa.I decided to take a bath, kaysa naman maghintay ako sa kaniya roon.Hindi ko inaasahan ito. Garvin had never been like this. Hindi ko maiwasang makaramdam ng saya at tuwa sa puso ko. Sa tagal ng kasal namin, parang milagro na ngayon lamang ito nangyari. Na magkasama sa iisang bahay na kaming dalawa. Madalas kasi, kung wala si Garvin ay narito ako. Kung nandito naman siya ay wala naman ako. I don't know if it was just a coincidence o sinasadya niya talagang huwag magtagpo ang landas naming dalawa.Hindi ko alam kung dapat ko bang pasalamatan itong lagnat ko. Dahil kung hindi nangyari iyon ay hindi magiging ganito ang pakikitungo niya sa akin. Kailangan pa pala akong magkasakit para magkaganito kami? Dapat na ba akong magkunwaring nilalagn