Chapter 2

He looked so chilled while sitting on the sofa. Bahagyang nakakrus ang mga kamay, tila may hinihintay.

Napadilat siya. Napaangat ang tingin niya nang maramdaman ang pagdating ko. We stares at each other.

“You’re late,” malamig na puna niya sa akin.

Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kaniya. “Pagkatapos mo ‘kong pinahirapan ay ganiyan ibubungad mo sa akin? Kung tinanggap mo na lang sana ng ipinasa ko. Edi maaga pa akong umuwi rito!” At nakapagluto pa sana ako sa kaniya!

“Kasi may mali ka roon,” mariing sagot niya.

“Ano’ng mali? Wala akong nakikitang mali roon. Ikaw lang ang naghahanap ng mali sa akin para pahirapan ako. At kahit anong gawin mong pagpapakahirap sa akin. I won’t divorce you!” matigas na wiko ko. He clenched his jaw.

Yes, Garvin and I are married. Secretly.

Hindi ko maiwasang titigan siya nang may paghihinala.

Simula nang ikasal kami anim na buwan na ang nakalipas, para bang naging mission niya na gawing miserable ang buhay ko.

Mula sa walang katapusang overtime, paulit-ulit na revisions, at mga utos na kaya naman niyang gawin nang mag-isa.

Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o talagang ganito lang siya kasama sa bahay at opisina.

Ngunit may isang bagay akong sigurado. Gusto niyang sumuko ako. Gusto niyang ako ang unang bumitaw sa kasal na ito.

“Stop looking at me like that,” malamig niyang wika.

Napatawa ako nang mapakla. “Like what?”

“Like I’m your enemy.”

“Aren’t you?”

Naningkit ang mga mata niya. Napahalukipkip ako.

“Ano na naman ang plano mo ngayon? Another revision? Another late-night meeting? O baka may bago ka na namang dahilan para pahirapan ako?”

“You’re being dramatic.”

“Dramatic?” Napatawa ako. “Pinabago mo ang isang kontrata nang pitong beses sa loob ng isang linggo!”

“Because it wasn’t good enough.”

“Or because you’re trying to make me quit.”

Natahimik siya. At ang pananahimik niyang iyon ang lalo kong ikinainis.

“Aaminin mo na ba?”

“Aaminin ang ano?” maang-maangayan niya.

“Na ginagawa mo ang lahat ng ito para ako mismo ang makipaghiwalay sa ‘yo.”

Tumigas ang ekspresyon niya. “You’re ridiculous.”

“Talaga ba?” panunuya ko pang tanong. “Hindi mo naman ginusto ang kasal na ito, Garvin. Hindi mo ako ginusto bilang asawa. Pareho tayong napilitan dahil sa kasunduan ng mga pamilya natin.” Napakuyom siya ng kamao. Ngunit hindi ako tumigil. “Kaya huwag mong isipin na hindi ko nakikita ang ginagawa mo.”

“And what exactly am I doing? You really think that I can do that?” tanong niya. May kung anong emosyon sa mata niya na hindi ko mawari. Ngunit pinili kong isawalang-bahala iyon.

“Bakit hindi? Alam kong pinapahirapan mo lang ako hanggang sa kusa akong bumitaw. Hindi ako makikipaghiwalay. Kahit gaano mo pa ako pahirapan,” mariing wika ko sa kaniya.

Nakita ko ang pagpikit niya nang mariin. Bahagya niyang pinisil ang ilong niya. Nagpipigil ng inis sa akin.

“Adriana, that’s not wha—”

“No,” pigil ko sa kaniya. “Alam ko kung bakit ako nagpakasal sa iyo,” mariing sagot ko sa kaniya.

Biglang nanikip ang dibdib ko nang maisip si Sofia. Ang kapatid kong nakaratay pa rin sa ospital. Ang tanging kapamilyang tumanggap sa akin kahit anak lang ako sa labas.

“Kaya kung iniisip mong susuko ako, nagkakamali ka,” patuloy ko.

Yumuko siya nang bahagya at pinasadahan ako ng malamig na tingin.

“You really think that’s what I’m doing? H-hindi ganoon iyo—”

“Isn’t it?” putol ko muli sa kaniya.

Pagod na akong makinig sa mga denial niya. Halata naman sa kilos niya ang gusto niyang mangyari.

“I’m just being a professional, Adriana. Talagang may mali ka, hindi kita pinapahirapan,” paliwanag pa niya.

Napairap ako. “Talaga lang, ha.”

“Open you goddamn document,” utos niya sa akin.

“Hanggang dito ba naman ay papahirapan mo pa rin ako?”

“Jusy do it!” naglabanan kami ng titigan. I sighed at the end, sinunod ko ang utos niya.

“Page twelve,” wika niya nang buksan ko ang folder.

Kumunot ang noo ko. “Ano meron sa page twelve?”

“Basahin mo.”

Inis kong binuklat ang pahina. At doon ako natigilan.

Dahil sa sobrang pagod at inis ko, hindi ko napansing may maling nailagay na figure sa financial projection.

Isang numero lang. Isang maliit na numero.

Ngunit sapat para magdulot ng milyong pisong problema kapag napirmahan ang kontrata.

Unti-unting namatay ang galit ko.

Napalunok ako. Nakahalukipkip siyang nakatingin sa akin.

“Now tell me, Miss Executive Secretary,” malamig niyang saad, “sino ang dapat magalit?”

Tiniklop ko ang folder. “Kanina mo pa ito napansin? Kanina mo pa alam na mali ito pero ngayon mo lang sinabi sa akin ito?” kaagad na tanong ko.

Muling nanumbalik ang inis ko.

Iniisip ko pa lang ang paghihirap ko kanina, pakiramdam ko ay masusunog na ako sa sobrang galit.

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya. “You didn’t ask.”

Nanlaki ang mga mata ko. “I didn’t ask?”

“Yes.”I laughed without humor.

“Hindi ko kailangang magtanong para sabihin mo kung ano ang mali!”

“And I don’t need to spoon-feed you.” Halos manginig ang kamay ko sa galit.

“Pinagpabalik-balik mo ako sa limang departamento!”

“Because the contract wasn’t ready.”

“Isang numero lang pala ang problema!”

“A wrong number is still a problem.”

Napahawak ako sa sentido ko.

Lord. Bigyan Ninyo po ako ng pasensya. Dahil kung lakas ang ibibigay Ninyo sa akin, baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko.

“Normal ka pa ba?” mariin kong tanong.

Mahirap bang sabihin sa akin ang mali ko? Gaano ba kahirap iyon na kahit ituro man lang niya? Talagang kailangan pang pahirapan ako?

“Last time I checked.” Napapikit ako sa inis.

“Pwede mo namang sabihin agad!”

“Pwede mo ring makita agad,” pagbabara pa niya sa akin.

Napakuyom ako ng kamao. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis.

Ang katotohanang tama siya. O ang katotohanang alam niyang tama siya.

“Alam mo kung ano ang problema sa ‘yo?” paghahamon na tanong ko sa kaniya.

“Enlighten me,” kalmadong wika niya. Tila hinahamon rin ako.

“Mahilig kang pahirapan ang mga tao.”

“No,” he denied.

“Yes,” pilit ko.

“No,” matigas na ani pa niya.

“Nakakainis ka!”

“I’ve heard that before.” Hindi man lang siya natinag. Para bang sanay na sanay na siya sa mga pagputok ng bulkan ko.

“Hindi mo ba kayang maging normal kahit isang araw lang? Iyong pasayahin mo naman ako.”

Sa unang pagkakataon, bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.

“Hindi ko trabaho ang pasayahin ka,” makahulugang wika niya.

Nanikip ang dibdib ko, hindi naman iyon ang iniisip ko. Pero nasasaktan ako sa tinutukoy niya.

“At hindi ko rin trabaho ang hulaan ang laman ng utak mo!”

Nagkatinginan kami. Sa huli ay napabuntong-hininga na lamang siya.

“Fix the number,” utos niya sa huli. .

“Iyon lang?”

“Iyon lang.”

“Pinahirapan mo ako buong araw para sa isang numero?”

“No.” Tumaas ang isang kilay niya.

“Pinaghirap mo ang sarili mo dahil hindi mo napansin ang isang numero.”

Inirapan ko na lang siya at tinalikuran.

Nang makarating sa kwarto ay kaagad kong inayos ang sarili ko. Handa na sana akong matulog nang biglang may kumatok ang p***o.

“Ano na naman ang problema nito?” inis na bulong ko.

Pagbukas ko, bumungad sa harapan ko si Garvin. Halatang katatapos lamang maligo.

Magkaiba ang kwarto naming dalawa. Ni kahit minsan ay hindi siya kumatok sa p***o ko, ngayon lang talaga nangyari ito.

“Narinig kong hindi ka pa kumakain simula kanina. I-I cooked for us. Kumain na tayo,” paanyaya niya sa akin ngunit hindi makatingin ng deritso sa mata ko.