All Chapters of ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Chapter 21 - Chapter 30

สิงหาคม 1980เข้าสู่ช่วงปิดภาคเรียนในฤดูร้อน เหยาเหยามีเวลาไปดูแลกิจการของตัวเองอย่างเต็มที่ ผลประกอบการสำหรับเดือนแรกถือว่าเกินคาดมาก“หักค่าใช้จ่ายทุกอย่างแล้ว เดือนนี้ร้านเรากำไรอยู่ที่ห้าหมื่นหยวนค่ะ” เถาฮวาเอาบัญชีรายรับรายจ่าย รวมถึงสมุดบัญชีเงินฝากของร้านมาให้ตรวจสอบ แน่นอนว่าเธอมีสิทธิ์แค่นำเงินไปฝาก ไม่มีสิทธิ์ถอนเงินในบัญชีนี้“อืม ฉันเพิ่มแบบสำหรับฤดูร้อนเข้าไป คาดว่ากำไรของเดือนนี้น่าจะเพิ่มเป็นเท่าตัว” หญิงสาวรับสมุดบัญชีมาแต่ยังไม่ตรวจสอบ“ค่ะ” เถาฮวาไม่สงสัยในความสามารถของคุณหนูใหญ่ เพราะแม้แต่เธอที่รับหน้าที่เป็นเจ้าของร้านยังอยากซื้อทุกชุดที่มีในร้านนี้เลยด้วยซ้ำ“ฉันไม่สามารถออกหน้าได้ เอาเงินนี่ไปเลี้ยงลูกน้องแทนฉันทีก็แล้วกัน” หญิงสาวยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับอีกฝ่าย “ขอบคุณที่ยอมเหนื่อยเพื่อนร้านนะ”“คุณหนูไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าไม่ได้คุณหนูช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของพวกเรามาตลอด ป่านนี้ฉันกับต้าเจี๋ยก็คงเป็นหนี้หัวโตแล้ว” เธอสำนึกบุญคุณของเจ้านายเสมอมา“เอาล่ะไม่พูดเรื่องเก่า วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยก็ได้ ฉันขอตัวขึ้นไปข้างบนหน่อย”เมื่อขึ้นมาด้านบน ก็

ในขณะที่เหยาเหยาชงชา ย่าหลานสามคนก็พูดคุยกันไป แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นซ่งหมิงอี้ที่ชวนคุณย่าซ่งคุย ส่วนซ่งจื้อหมิงนั่งมองสาวชงชา“คุณแม่คะ ฉันพาฉีเอ๋อร์มาทักทายคุณแม่น่ะค่ะ” แม่ซ่งเดินจูงมือลูกสะใภ้เข้ามาหาย่าซ่งถึงห้องโถงเล็ก ซึ่งจะเป็นห้องที่เอาไว้ต้อนรับแขกคนสนิทเท่านั้น“เหยาเอ๋อร์ไม่เห็นต้องให้ใครพามายังมาเองได้” คำพูดของคุณย่าซ่งทำเอาเวินฉีฉีหน้าชา“คุณแม่ก็ จะเหมือนกันได้ยังไงละคะ เหยาเหยาคุ้นเคยกับที่บ้านจนคิดว่าเป็นบ้านตัวเองไปแล้ว แต่ฉีเอ๋อร์ไม่ใช่ เด็กคนนี้ขี้เกรงใจ ทั้งที่ความจริงอยากจะมาหาคุณแม่นานแล้วติดที่ไม่กล้ามาคนเดียว” แม่ซ่งพูดออกหน้าให้ลูกสะใภ้ของตัวเองคำพูดของท่านตีได้หลายความหมาย คิดแบบไม่อคติคือท่านหมายความว่า ตระกูลซ่งกับตระกูลเวินเป็นเหมือนพี่น้องกัน ทั้งสองไปมาหาสู่ พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันมาตลอด ไม่ใช่บ้านก็เหมือนบ้าน แต่ถ้าให้ตีความไปในแง่ร้ายหน่อย ก็จะบอกว่าฉีฉีเป็นคนมีมารยาทแต่เหยาเหยาไม่มี“ถ้าผมตาไม่ฝาดเธอก็นั่งรถมาเองไม่ใช่เหรอครับ ไม่เห็นต้องให้ใครมาเป็นเพื่อน" ซ่งจื้อหมิงพูดขึ้นลอยๆ“นี่” แม่ซ่งได้ยินลูกเลี้ยงพูดขัดก็ชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ต้องเปลี่ยน

จวิ้นเจี๋ยถูกเชิญให้ไปที่ห้องทำงาน ทำให้บทสนทนาจบลงเท่านี้ เหยาเหยาเองก็เบื่อจะเสแสร้งต่อเลยขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง ระหว่างต้องเดินผ่านห้องทำงานของผู้เป็นพ่อก่อน และคำพูดของนายพลเวินทำให้เธอต้องหยุดฟัง“ลงใต้เหรอ นายไม่คุ้นชินกับภูมิภาคแถบนั้น ให้คนอื่นไปไม่ได้กว่าเหรอ ถ้าพ่อนายรู้”“คุณอาก็รู้ดีว่าที่ผมย้ายมาประการที่นี่เพราะอะไร ตำแหน่งผู้บัญชาการภาคกว่าจะได้มาไม่ใช่เพียงเพราะผมเป็นลูกชายของผู้บัญชาการสูงสุด ” ชายหนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่อยากให้คนมองว่าที่มายืนจุดนี้ได้เพราะบารมีของพ่อ และที่ตัดสินใจเข้าร่วมสงครามทางเหนือก็เป็นเพราะเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน“ทุกคนต่างรู้ดีถึงฝีมือของผู้บัญชาการภาค นายไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเอง เอาล่ะถ้านายยืนยันว่าจะลงใต้ อาก็จะลองถามทางฝั่งตระกูลซ่งดู”“ขอบคุณครับ”“จริงสิ เรื่องที่อาคุยกับนายไปก่อนหน้าตกลงว่ายังไง ถ้าเป็นนายอาเองก็วางใจ” นายพลเวินยังพูดไม่จบแต่กลับถูกจวิ้นเจี๋ยพูดขัดขึ้นมาก่อน“ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าครับ” เขาสังเกตเห็นเงาของใครบอกคนยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูตอนนี้เหยาเหยากำลังเอาหูแนบประตูเพื่อแอบฟัง แต่ดูเหมือนว่าเสียงจะเงียบไปแล้ว เธอเ

วันถัดมาอาเล็กให้คนมาบอกว่าให้เหยาเหยาเก็บเสื้อผ้า เพราะคุณปู่เวินอนุญาตให้ไปแล้ว เรื่องนี้รู้ไปถึงหูของคุณย่าเวินแต่ก็ทำอะไรไม่ได้“ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ” คุณย่าเวินถามหลานสาวที่กำลังเก็บเสื้อผ้าท่านรู้จักนิสัยของหลานสาวดี ถ้าจะบอกว่ารู้นานแล้ว อีกฝ่ายก็น่าจะวางแผนเตรียมตัวล่วงหน้านานแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือ เหยาเอ๋อร์ไปญาติดีกับลูกนอกสมรสนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่“สงสัยมิงเกออยากจะขออาเล็กแต่งงานแล้วมั้งคะ” เหยาเหยาพูดแบบไม่ใส่ใจ“จริงเหรอ” คุณย่าเวินรู้สึกเสียดาย แต่ถ้าหากเป็นเรื่องจริง ตระกูลเวินก็จะมั่นคงขึ้นอีกเท่าตัว เพราะซ่งจื้อหมิพินาศคือกำลังสำคัญของตระกูลซ่ง“ฉันเดาน่ะค่ะ ไอหยา…คุณย่าไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ อี้อีก็ไปด้วย ตี้ตีก็ไป ถือเสียว่าให้พวกเราไปเที่ยวพักร้อนนะคะ”“โจวเอ๋อร์จะไปได้ยังไง อีกไม่นานก็ต้องไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว” คุณย่าเวินแย้งหญิงสาวหยุดชะงัก เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย ว่าเดือนหน้าน้องชายก็ต้องเดินทางแล้ว อาจจะมีหลายอย่างให้จัดการ แต่ละคนมีทางเดินของตัวเอง เธอจะไม่ขวางเส้นวาสนาใคร ถือเสียว่าเธอกับน้องชายมีวาสนาเพียงเท่านี้ หากเธอทำสำเร็จ ก็อาจจะมีชีวิตอยู่รอเจอน้องช

คุณปู่เวินพอเห็นลูกชายมาก็น้ำท่วมปาก จะปล่อยผ่านไปแบบไม่ทำอะไรเลยก็คงจะไม่ได้ แต่จะให้ลูกชายเป็นคนกำหนดบทลงโทษก็กลัวว่าลูกสาวเพียงคนเดียวคงจะสู้หน้าพี่ชายต่อไปไม่ได้อีก“เรื่องนี้ซีเอ๋อร์ผิดจริงๆ นั่นแหละ ขอโทษหลานเสียสิ” คุณปู่เวินพูดขึ้นเวินอวิ๋นซีพอได้ระบายความโกรธลงก็เริ่มมีสติมากขึ้น แล้วยิ่งเห็นหน้าพี่ชายก็ยิ่งหวาดกลัว ด้วยรู้ดีว่าพี่ชายคนนี้เด็ดขาดมากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่หาเพื่อนเพื่อเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่พิการ แต่ดูเหมือนว่าแผนการนี้จะไม่ได้ผล“แค่ขอโทษคงไม่พอหรอกค่ะ” แม่เวินพูดขึ้น ปกติแล้วมีหรือท่านจะกล้าต่อปากต่อคำพ่อสามี แต่ครั้งนี้น้องสาวสามีทำเกินไปจริงๆ ทั้งยังเป็นลูกนอกสมรสอีกด้วยหากจะพูดไปแล้วนั้น เหยาเหยายังมีน้ำหนักมากกว่าหล่อนเสียด้วยซ้ำ ถึงจะเป็นแค่หลานบุญธรรมก็เถอะ“แล้วหล่อนจะให้ทำยังไง ให้เหยาเอ๋อร์ทำคืนอย่างนั้นเหรอ” คุณปู่เวินถามด้วยความไม่พอใจ“เรื่องเป็นมายังไงกันแน่ ช่วยเล่าให้ผมฟังทีเถอะ” นายพลเวินพูดขึ้น รู้สึกขายหน้าเจ้านายอายุรุ่นลูกที่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวาย ตบตีกันเพราะผู้ชายตระกูลซ่งอีกแล้วใช้ได้ที่ไหนกันจากนั้น