All Chapters of ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ท่านนายพลเวินรู้ว่าเหยาเหยาเลือกที่จะถอยห่างจากซ่งเฉวียนเพื่อให้ลูกสาวตัวจริงของท่านได้หมั้นหมายกับซ่งเฉวียน ท่าทีของท่านที่มีต่อเหยาเหยาก็อ่อนโยนมากขึ้นแม้แต่คุณปู่เวินที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ท่านแยกบ้านอยู่กับคุณย่าเวินตั้งแต่ที่ทราบข่าวว่ามีลูกนอกสมรสเวินอวิ๋นซี พอรู้ข่าวจากลูกชายคนโตก็รีบให้คนเอาเงินมาให้เพื่อเป็นการปลอบขวัญ จริงๆ แค่ต้องการจะเตือนเธอเท่านั้น ว่าถ้าทำให้ตระกูลเวินพอใจ พวกเขาก็ไม่มีทางให้เธอลำบาก“คุณหนู แบบนี้จะดีเหรอคะ” เหมยฮวา พี่เลี้ยงที่เป็นเหมือนแม่คนที่สองของเธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าเธอยอมถอยให้เวินฉีฉีหญิงสาวมองเงินหนึ่งหมื่นหยวนตรงหน้าแล้วก็ยกยิ้ม “ช่วงนี้กำลังต้องการใช้เงินพอดี เหมยฮวาไปเอาสมุดบัญชีมาให้ดูหน่อยตอนนี้มีเงินเท่าไหร่แล้ว” สบายจนเคยตัว ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองมีเงินเก็บที่อยู่ในชื่อของตัวเองมีเท่าไหร่แต่พอเหมยฮวาหยิบมาให้ดูถึงกับกุมขมับ เพราะเงินในบัญชีของเธอมีแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น ถึงตระกูลเวินจะเป็นตระกูลผู้ดีเก่า แต่เงินเดือนทหารจะได้เยอะเท่าไหร่กัน อีกอย่างได้เงินมาเธอก็ถลุงหมดไปกับซื้อของฟุ่มเฟือย ไม่เคยเก็บเงิ

ทางด้านตระกูลซ่งเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ทันทีที่ได้รับบัตรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลเวิน แม้ว่าเจ้าภาพจะไม่ได้ระบุว่าเป็นงาน แต่ก็คาดเดาได้ไม่อยาก“ตอนแรกที่มีข่าวหนาหูเรื่องฉีฉี คิดว่าตระกูลเวินจะปล่อยเงียบเสียอีก พอเห็นบัตรเชิญแล้วก็หายใจโล่งหน่อย” แม่ซ่ง แม่ของซ่งเฉวียนพูดขึ้น“นั่นสิคะ เห็นตอนแรกบอกว่าจะปิดเป็นความลับ ฉันยังอดสงสารไม่ได้ แต่พอรู้ว่าพวกเขาจะเปิดตัวเวินฉีฉี ฉันก็อดเป็นห่วงความรู้สึกของเหยาเหยาไม่ได้ เป็นคุณหนูใหญ่เวินมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ” แม่ของซ่งหมิงอี้ถอนหายใจ คิดหักถึงเพื่อนสนิทของลูกสาว“เด็กคนนี้นิสัยยังไงยังไม่รู้อีกเหรอ ถูกคุณป้าตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ สะใภ้รองบ้านเวินโทรมาเล่าถึงวีรกรรมที่แกล้งหนูฉีฉีสารพัด ฉันโล่งใจที่ไม่ได้แต่งสะใภ้แบบนี้เข้าบ้าน”“ตกลงว่าพวกเขาเลือกแล้วเหรอคะว่าให้เป็นใครหมั้นกับอาเฉวียน”“อืม สัปดาห์ก่อนน้องเวินโทรมาหาฉันด้วยตัวเอง บอกว่าเหยาเหยาเป็นคนเอ่ยปากเองว่าขอถอยห่างจากอาเฉวียน พูดแบบนี้ยังจะแปลความหมายเป็นอื่นได้อีกเหรอ” แม่ซ่งนึกถึงว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็ยิ้ม ถึงจะสู้เวินเหยาเหยาไม่ได้สักทาง แต่ยังไงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไ

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม สาวๆ ต่างก็สะดุ้งไปตามๆ กัน พวกเธอไม่รู้จักซ่งจื้อหมิงก็คงไม่แปลก เพราะเขาไม่ได้อยู่เมืองเป่ยนานหลายปี จะมีก็แต่สังคมชั้นสูงเท่านั้นที่รู้จักคุณชายใหญ่ซ่ง“นี่ พวกเราไม่ใช่คนงานแต่เป็นเพื่อนของคุณหนูใหญ่เวินต่างหาก” หญิงสาวหนึ่งในเพื่อนของเวินฉีฉีพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ“หนวกหูชะมัด เวินเหยาเหยาเปลี่ยนรสนิยมคบเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเปียโนจบลงพร้อมกับหงส์ป่าหยุดร่ายรำ เขาจึงปรายตามองสาวๆ กลุ่มนี้“ใช่ที่ไหน เวินฉีฉีต่างหากคือเพื่อนของพวกเรา” ผู้หญิงรูปร่างท้วมคนหนึ่งแย้ง“หึ ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ เหยาเหยาไม่มีทางลดตัวมาคบกับหมูหรอก” ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก มองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูก เดินถือแก้วไวน์แล้วเดินจากไป ทิ้งให้หล่อนหน้าชาเพราะถูกผู้ชายด่าว่าอ้วนทางด้านเหยาเหยาก้มโค้งเพื่อขอบคุณเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่ม หนึ่งในนั้นคือคุณปู่เวินที่เดินมาพร้อมกับผู้ช่วยคนสนิท ทว่าท่านไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนแต่เป็นคนข้างบนที่เดินลงมาหาท่านแทน“เด็กดี” คุณปู่เวินตบหลังมือของเหยาเหยา ชื่นชมในความสามารถ ถึงยังไงเธอก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี เรื่องความสามารถแน่นอนว่าเธอสามารถเป้นหน้าเป็นตาใ

กรกฎาคม 1980ร้านเสื้อผ้าของเหยาเหยาตกแต่งเสร็จแล้ว ช่วงหลังมาเธอไปมาหาสู่สองแม่ลูกบ้านสวีมากขึ้น สองคนรับคำมาเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าประจำที่ร้านของเธอแล้วเรียบร้อย ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า จะไม่แสดงตัวและไม่บอกให้ใครรู้เด็ดขาดแม้แต่เวินฉีฉี ที่เธอต้องทำแบบนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายรู้ ไม่อย่างนั้นเธอมั่นใจว่าสองแม่ลูกอาจจะขอถอนตัวฉะนั้นจึงอยู่ในช่วงซื้อใจ“ซื้ออะไรมาเยอะเลยคะ” แม่สวีพูด ทุกครั้งที่มาเหยาเหยาจะซื้อของกินติดมือมาตลอดเธอให้สองแม่ลูกย้ายมาอยู่ชั้นบนของร้านเสื้อผ้า โดยที่นี่เป็นตึกอาคารพาณิชย์สองคูหา สองชั้นแรกเธอใช้เปิดร้านเสื้อผ้า นอกจากนั้นยังรับตัดเย็บตามแบบที่ลูกค้าต้องการ รวมถึงรับออกแบบให้ลูกค้าแบบครบวงจร“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ช่วงนี้เห็นซูอิงบอกว่าคุณปวดหลังเลยซื้อยาสมุนไพรมาให้” ถึงตอนนี้เหยาเหยาก็ยังไม่ยอมเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ สำหรับเธอแล้วคงต้องใช้เวลาเรียนรู้กันไปสักพัก คำว่าแม่ถึงจะออกมาจากใจจริง“ฉันเอาไปต้มให้แม่เองค่ะ” สวีซูอิงอาสา“ขอบใจจ้ะ”จากนั้นเหยาเหยาก็เดินตรวจงาน อีกไม่กี่วันเธอจะเปิดร้านอย่างเป็นทางการ ก่อนหน้านี้ก็เอาเสื้อผ้าของทางร้านไปใส่ตามสถานที่

คืนวันเดียวกันนั้น เหยาเหยาก็มีไข้ จากตอนแรกที่คิดว่าไม่เป็นอะไรมาก เช้าวันถัดไปแผลที่มือก็พุพองขึ้นมาจนกลัวว่าจะทิ้งรอยแผลเป็น“โถ่คุณหนู ทำไมไม่บอกเหมยฮวาเร็วกว่านี้ละคะ” เหมยฮวาทำหน้าปวดใจ ที่เห็นคุณหนูเป็นแบบนี้ เธอเฝ้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะ แผลสักจุดก็ไม่มีให้ระคายตา“ไม่เป็นไรหรอก ลงไปบอกลุงเวินหน่อยว่าวันนี้ฉันไม่ไปเรียน”“ได้ค่ะ”ขณะที่เหมยฮวาเตรียมจะไปบอกคนขับรถ ก็บังเอิญเจอเข้ากับแม่เวินเสียก่อน พอท่านทราบเรื่องก็รีบมาดูอาการลูกสาวในทันที พอเห็นแผลที่นิ้วของลูกสาวท่านถึงกับถอนหายใจ“ทำไมถึงไม่ยอมบอกใคร แล้วนี่ไปโรงพยาบาลหรือยัง”“ไม่ต้องหรอกค่ะ ทายาเดี๋ยวก็หาย” หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อเห็นผู้เป็นแม่แสดงความเป็นห่วง“จริงสิ รถของลูกมาถึงแล้วนะ ป่วยแบบนี้ให้เขามาส่งที่บ้านก็แล้วกัน ว่าแต่ยังขับรถไม่เป็นเลยแล้วจะทำยังไง ให้รับคนขับรถส่วนตัวเพิ่มไหม”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็หยิบใบอนุญาตขับขี่มาให้ผู้เป็นแม่ดูแน่นอนว่าเวินเหยาเหยาในชาติที่แล้วตอนนี้ยังขับรถไม่เป็น แต่ไม่ใช่เหยาเหยาในเวอร์ชั่นนี้อย่างแน่นอน ตอนนี้เธอทำเป็นทุกอย่าง ในเมื่อมีรถเป็นของตัวเองแล้ว ต่อไปก็จะไ