All Chapters of ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Chapter 31 - Chapter 40

ก่อนออกเดินทางเหยาเหยาก็จัดการความเรียบร้อยก่อน ตอนแรกจะให้เหมยฮวาไปด้วย แต่คิดไปคิดมาควรจะมีคนที่รู้ใจเธอที่สุดอยู่ที่นี่ด้วย เพราะหากเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นจะได้ตัดสินใจแทนเธอได้อีกเรื่องที่สำคัญคือเรื่องโรงเรียนของน้องสาว วันเดียวเหยาเหยาทำหลายอย่าง เริ่มจากพาน้องสาวไปสมัครเรียน ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร“ขอบคุณเจี๋ยมากนะคะ” สวีซูอิงมองใบสมัครในมือแล้วน้ำตาคลอ“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะยังต้องทำอีกหลายอย่าง” เธอยิ้มให้น้องสาวจากนั้นสองพี่น้องก็ออกจากโรงเรียนไป สิ่งหนึ่งที่เหยาเหยาไม่รู้ตัวเลยก็คือ เธอเป็นธรรมชาติกับน้องสาวมากขึ้น จนเกือบจะเหมือนที่ดูแลถิงโจวแล้ว เพียงแต่เธอยังไม่รู้ตัวก่อนกลับร้านก็ไม่ลืมแวะซื้อของบำรุงไปฝากแม่สวี สองพี่น้องช่วยกันเลือก ถึงอย่างนั้นเวลาที่สวีซูอิงเดินข้างเหยาเหยาเธอก็ยังเหมือนคนงานในสายตาคนอื่นอยู่ดี“วันนี้คุณหนูใหญ่มาเลือกของเองอีกแล้ว ว่าแต่เปลี่ยนคนดูแลเป็นสาวๆ แล้วเหรอคะ ก็อย่างว่านะคะ เหมยฮวาก็เริ่มอายุเยอะแล้วควรปล่อยให้ไปมีครอบครัว”เถ้าแก่เนี้ยร้านของบำรุงเอ่ยขึ้น ปกติเธอจะชอบมาซื้อของที่ร้านนี้ไปฝากแม่สวี แต่ทุกครั้งที่มาจะมีเหมยฮวามาช่วยเลือก เพรา

ทางด้านบ้านเวินตอนนี้เริ่มร้อนเป็นไฟ เนื่องจากไม่มีใครรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเหยาเหยาไปที่ไหน เวินอวิ๋นซีที่แค้นหลานสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากรู้เรื่องก็เอามาเล่นงานที่โต๊ะกินข้าวทันที“ฉีเอ๋อร์ไม่ได้ไปเที่ยวกับเหยาเหยาเหรอ นึกว่าจะไปด้วยกันเสียอีก”“อาเล็กเข้าใจผิดแล้ว เจี๋ยไม่ได้สนิทด้วยขนาดนั้น” ถิงโจวออกโรงปกป้องพี่สาว แต่ก็ต้องเงียบปากเพราะแม่ของเขามองด้วยสายตาตำหนิลับหลังผู้ใหญ่ก็แล้วไปเถอะ แต่อยู่ต่อหน้าคนทั้งบ้านลูกชายจะแสดงท่าทีว่าลำเอียงเข้าข้างพี่สาวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรทางสายเลือดไม่ได้“ว่าแต่ไปที่ไหนเหรอ ช่วงนี้ฉันว่าพอดีจะได้ตามไปช่วยดู” อวิ๋นซีถามพี่สะใภ้ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าคิดหนัก“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เฉวียนเกอเองก็บอกว่าไม่รู้ รู้แค่ว่าเป็นบ้านพักตากอากาศที่ไหนสักที่ของตระกูลซ่ง” ฉีฉีตอบแม่เวินมองหน้าลูกสาว เพราะไม่มีความจำเป็นอะไรต้องตอบคำถามเวินอวิ๋นซีเลยด้วยซ้ำ เทียบกันแล้วหล่อนไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับตระกูลเวินเลย“ไอหยา…แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ ใครเป็นคนอนุญาตเนี่ย พี่สะใภ้ใหญ่ต่อไปคงต้องดูดีๆ แล้วมั้งคะ ฉันได้ยินจื้อหมิงเคยบอกว่าบ้านพักตากอากาศของตระกูลซ่งมีอ

เช้าวันถัดมาเหยาเหยาตื่นแต่เช้าเพราะมีคนมาเคาะห้อง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นจวิ้นเจี๋ยนั่นเองหญิงสาวงัวเงียลุกขึ้น รู้สึกมึนหัว ปวดไปทั้งตัว เธอขยี้ตาเบาๆ พลางควานหาหนังยางมามักผมที่ยุ่งเหยิงให้เป็นมวยลวกๆ เธอลากเท้าเดินไปเปิดประตูพร้อมกับหาวหวอดหนึ่งที“มาเล้วค่ะ มาแล้ว”ภาพตรงหน้าของเธอคือนายพลหนุ่มยืนอยู่ในชุดลำลองดูดี กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูกรั้น ผิดกับสภาพของเธอในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ผิวแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะเพิ่งตื่นนอน ผิวหน้าใสที่ปราศจากเครื่องสำอาง ไม่มีสิวสักเม็ดขึ้นมาให้รกตา ทว่ากลับมารอยคล้ำใต้ตาจางๆ ทำให้เธอเหมือนคนจริงไม่ใช่เจ้าหญิงในเทพนิยาย และทำให้เธอน่าเอ็นดูเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว“อรุณสวัสดิ์” เขาเอ่ยทักคนขี้เซาที่เดินมาเปิดประตูทั้งที่ตายังไม่ลืม“อรุณสวัสดีค่ะ”ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนพัฒนาแบบก้าวกระโดด อาจจะเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดทั้งวัน มีแค่กลางคืนที่จอดนอนเท่านั้นที่ไม่ได้คุยกัน ทำให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้น เหยาเหยาเองก็ไม่มีอาการประหม่าเมื่อเจอหน้าหล่อของเขา“ลืมตาก่อนไหม ทำไมถึงเปิดประตูให้ทั้งที่ตายังไม่ลืม ถ้าเกิดเป

ทางด้านหยงจวิ้นเจี๋ยมาถึงก็เริ่มปฏิบัติภารกิจ เชื่อสายเขาได้รับรายงานจากพนักงานในโรงแรมแล้วว่าเหยาเหยาเรียกรถของทางโรงแรมให้ไปส่งย่านหลัวหูและกลับโรงแรมในช่วงบ่ายเขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหญิงสาวถึงไปที่นั่น เนื่องจากกำชับกับพนักงานที่โรงแรมเอาไว้แล้วว่าหากเธอถามเรื่องผ้าให้แนะนำไปที่นั่น ตัวเขานั้นมีภารกิจที่จะต้องจัดการให้แล้วเสร็จ จึงไม่สามารถพาเจ้าตัวไปเดินดูด้วยตัวเองได้ ทำได้เพียงใช้เส้นสายที่ตัวเองมีอำนวยความสะดวกให้ได้มากที่สุดดูเหมือนว่าทุกอย่างจะดำเนินไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้ จนกระทั่งมีลูกน้องมารายงานขณะที่เขากำลังฟังรายงานผลภารกิจอยู่ ว่าคุณหนูเวินเรียกรถของทางโรงแรมให้ไปส่งแถวต้าเหม่ยซา ถ้าเขาจำไม่ผิดน่าจะเป็นที่เดียวกับบ้านพักตากอากาศริมทะเลของตระกูลซ่ง ที่คุณชายใหญ่ซ่งซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนไม่ผิดแน่“ให้ตายเถอะ” นายพลหนุ่มสบถคำหยาบออกมา จนลูกน้องที่รายงานผลอยู่ถึงกับตัวสั่น กลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิดไป “พอแค่นี้ก่อน รอพวกนั้นส่งของออกจากน่านน้ำข้ามไปฝั่งนั้นค่อยประสานกับทางตำรวจน้ำให้ลงมือ ครั้งนี้เป็นสินค้าล็อตใหญ่ ถ้าข้ามฝั่งไปได้ความเสียหายไม่ต้องพูดถึง คืนนี้พวกมันลง

จวิ้นเจี๋ยกลับไปแล้ว เหยาเหยาเข่าอ่อนยืนแทบไม่อยู่หากจื้อหมิงไม่ช่วยประคองเอาไว้คงล้มพับไปแล้ว แต่เธอกลับสะบัดมือของเขาออกแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่แทน“ต้าเกอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไปเอาปืนจ่อหัวผู้การหยงแบบนั้น เขาเป็นถึงผู้การภาคเชียวนะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ” หมิงอี้มุดออกมาจากโต๊ะแล้วก็โวยวายใส่พี่ชาย เห็นเพื่อนนั่งหน้าซีดอยู่ที่โซฟารีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง“เหยาเอ๋อร์ เป็นอะไรหรือเปล่า”“อี้อีฉันอยากกลับโรงแรม” เหยาเหยาเขย่าแขนเพื่อนสาวเป็นการขอร้อง เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าซ่งจื้อหมิงเลยด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกว่าเขาทำเกินไปจริงๆ“เรื่องนี้” หมิงอี้มองหน้าพี่ชายที่ยืนกอดอกมองพวกเธออยู่ เห็นเขาทำหน้านิ่งก็พอจะรู้คำตอบ “เอาแบบนี้ดีไหม คืนนี้เราค้างที่ก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปเก็บของที่โรงแรม”“ถ้าเธอไม่ไปฉันจะไปคนเดียว” เหยาเหยายื่นคำขาด“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง มาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกันสิ” หมิงอี้แย้ง“อยากไปก็ไปสิ แต่อี้อีเป็นคนตระกูลซ่งต้องอยู่ที่บ้านพักตระกูลซ่งเท่านั้น” จื้อหมิงพูดขึ้น เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าดึกขนาดนี้แล้วเธอจะกล้าไปคนเดียวหรือเปล่า“ฉันไปแน่ ไม่ต้องไล่หรอ