All Chapters of เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

พายุภายในเรือนโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ระลอกแล้วระลอกเล่าจนร่างบางทนความเหนื่อยล้าไม่ไหวหลับใหลไปทั้งอย่างนั้นมู่หรงเทียนหยูปลดปล่อยเข้าไปในตัวของนางครั้งสุดท้ายอย่างพึงพอใจ สองชั่วยามที่เขาอยู่ในร่างของนางอย่างหลงใหลไม่รู้จักพอโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดเป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะทำยาพิษอันใดใส่เขา? ไม่เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาถึงถวิลหาแต่นางไม่รู้จักพอเช่นนี้ ทุกครั้งที่เข้าใกล้นางมันทำให้เขามีความรู้สึกต้องการนางครั้นเมื่อสัมผัสนางเขาก็ต้องการอยู่เช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุดพัก เช่นตอนนี้ยามนี้เวลาก็ผ่านไปสองชั่วยามกว่าแล้วหญิงสาวร่างบอบบางก็หลับไปแล้วแต่เขายังอยากจะทำต่อมู่หรงเทียนหยูกวาดสายตามองหญิงสาวที่หลับใหลอยู่ใต้ร่างอย่างสับสน เขาไม่รู้ว่าลึกๆแล้วเขาเกลียดนางจริงๆหรือไม่? เมื่อคิดอะไรไม่ได้ร่างหนาจึงถอดถอนแก่นกายออกจากช่องรักของนาง ดวงตาลุ่มลึกมองดูสายธารสีขาวขุ่นที่ไหลหลั่งออกมาตามแท่งมังกรของเขาคิ้วคมยกขึ้นสูงก่อนจะเคลื่อนสายตาขึ้นไปตามร่างกายที่เวลานี้ต่างก็เต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากฝังเอาไว้ริมฝีปากบางขบเม้มแน่นเข้าหากันก่อนที่เขาจะค่อยๆขยับกายหยิบผ้าผืนเล็ก

จวนหมิงอ๋องเย่หย่าซีนั่งเพาะดอกไม้อยู่ข้างศาลาริมบึง หลังจากให้คนมาขุดลอกบึงใหม่บริเวณโดยรอบนางก็ตั้งใจที่จะปลูกดอกกุ้ยฮวาที่ให้ความร่มรื่น และดอกฉุยฮั่วที่ส่งกลิ่นหอมให้รู้สึกผ่อนคลายร่างบางยุ่งอยู่กับการเพาะปลูกทั้งวัน ตกบ่ายนางก็กลับไปอาบน้ำ ในขณะที่นางกำลังจะแต่งตัวพ่อบ้านก็เดินมาแจ้งที่นอกประตูว่า "พระชายาคุณหนูถังจวนจิ้งโหวมาเยี่ยมตอนนี้รออยู่ที่ห้องโถงรับแขกด้านหน้าขอรับ"เย่หย่าซีชะงักจากนั้นนางก็บอกชิงชิง "บอกว่ารอสักครู่ประเดี๋ยวข้าออกไป" หลังจากสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จนางก็ออกจากห้องขุดดินเพาะปลูกมาครึ่งค่อนวัน บนมือก็พุพองและเห่อแดงมีความเจ็บและแสบเล็กน้อย เย่หย่าซีพลิกดูมือของตนไปมา คิ้วงามขมวดมุ่น"บอบบางจริงๆ" นางบ่นพึมพำทันทีที่เห็นร่างบอบบางในชุดสีฟ้าสดใสของเย่หย่าซีก้าวเดินเข้ามา ถังเซินที่กำลังเป่าน้ำชาอยู่ก็รีบวางลงแล้วกุลีกุจอลุกขึ้น"ท่านพี่พระชายาหมิง" เด็กสาวยิ้มร่าพลางเดินมาดึงมือนางให้นั่งลง"คุณหนูถังรอนานหรือไม่ พอดีข้าเพิ่งทำแปลงดอกไม้เสร็จเลยมาต้อนรับช้า" ย่าหย่าซีน้ำเสียงนุ่มนวล"พี่สาวพระชายาหมิงเหตุใดแค่การปลูกดอกไม้ท่านก็ต้องลงมือทำเองด้วยเล่า บ่าวคนสว

หลังจากส่งถิงเซินแล้วเย่หย่าซีก็กลับมาที่เรือนนางเตรียมตัวที่จะออกไปดูร้านเครื่องประดับและโรงน้ำชาอีกครั้งวันนี้นางตั้งใจจะพาพ่อบ้านไปด้วยเย่หย่าซียืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ทางด้านหลังฉากทันทีที่เสียงประตูปิดลงนางก็เอ่ยออกมา"ชิงชิง ประเดี๋ยวข้าจะออกไปดูร้านเครื่องประดับและร้านน้ำชา จะพาพ่อบ้านออกไปด้วยเจ้าไม่ต้องตามไปนะตอนค่ำรดน้ำสมุนไพรด้านหลังให้ข้าด้วย รดเบาๆนะต้นยังอ่อนเดี๋ยวไม่โต"หลังจากพูดจบไปสักพักไม่เห็นสาวใช้คนสนิทตอบรับหญิงสาวก็เดินเท้าเปล่าออกมาจากที่กั้นฉาก ร่างบางสวมเสื้อยังไม่แล้วเสร็จเดินออกมาพลางกำลังผูกเชือกตรงรอบเอวทันทีที่เดินมาถึงกลางห้องพลันสายตาที่มองเชือกก็เห็นรองเท้าสีดำปักลวดลายด้วยดิ้นทองยืนแน่นิ่งอยู่ เย่หย่าซีหยุดชะงัก นางเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงใบหน้าของมู่หรงเทียนหยูปรากฏอยู่ตรงหน้าของนาง เย่หย่าซีชะงักดวงตาหงส์ของนางจดจ้องเขาอย่างตกตะลึงแม้ว่านางกับเขาเป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างแท้จริงสำหรับนางเขาก็ยังคงเป็นสามีที่แปลกหน้าอยู่ มู่หรงเทียนหยูขมวดคิ้วใบหน้าหล่อเหลาเผยความไม่สบอารมณ์ออกมาเล็กน้อย นางมองสำรวจใบหน้าของเขาที่อยู่ไม่ไกลอย่างละเอียดก็ยิ่งน่าสนใจ สั

ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนอยู่จางๆ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้อ๋องสามมู่หรงเทียนหยูเกิดความสงสาร ขึ้นมาจับใจได้น่าสนใจจริงๆ“พระชายามีรูปโฉมงดงามราวภาพวาด สวยล้ำดั่งเซียนสาวเช่นนี้ก็นับได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งไม่เป็นสองในแคว้นหนานและยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเหย่าฮั่นนี้ไหนจะกิริยาอ่อนหวานและความเสียสละอันสูงส่ง อย่างมากก็เป็นคนที่มีความสำคัญต่อแคว้นหนานผู้หนึ่ง ฮ่องเต้และฮองเฮาเองก็คงจะหวนคิดถึงทุกวันทุกคืน บุรุษมากมายต่างก็คงจะถวิลหา ข้าเองก็เป็นบุรุษผู้หนึ่งจะไม่ให้เกิดความหวั่นไหวต่อเจ้าได้อย่างไร?”กล่าวจบมือหนาก็ผลักร่างบางออกเย่หย่าซีที่ถูกผลักก็โซเซไปมาครู่หนึ่งแข้งขาอ่อนแรงคนทั้งคนก็ทรุดลงบนพื้น นางก้มศีรษะลงในใจทั้งโมโหทั้งเกลียดชังเกลียดการเชื่อมสัมพันธ์จากการสมรสในสมัยโบราณทำให้นางไม่เป็นตัวของตัวเองปล่อยให้คนจัดฉากให้หวั่นเกรงตามใจชอบ แม้ว่าตนเองจะทราบความจริงแล้วจะเป็นอย่างไร เขาก็ทำเพียงแค่ขยับมือเล็กน้อยเท่านั้น ก็สามารถบีบตนให้อยู่ในกำมือได้แล้วองค์หญิงสูงศักดิ์แล้วอย่างไร มาอยู่ที่นี่ก็เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของเขา แม้ความจริงจะปรากฎลงตรงหน้าแต่คนผู้นี้ปิดประต

ยามนี้บรรยากาศหน้าห้องโถงนั้นดูประหลาดไปเล็กน้อย หวังลี่อินนั้นอยู่ในอาการกระอักกระอ่วนมีเพียงเย่หย่าซีที่จิบสุราอย่างสบายอารมณ์ นางยกสุราขึ้นมาจิบคำแรกความเผ็ดร้อนของสุราหมักนั้นก็ทำให้นางรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่มากแต่เป็นเพราะมีหวังลี่อินอยู่นางจะแสดงอาการอะไรที่ทำให้ตนเองเสียหน้าออกมาไม่ได้เด็ดขาด"สุราคุณหนูหวังนี่รสชาติไม่เลวเลยนะสงสัยข้าคงต้องหัดหมักสุราบ้างแล้ว"หวังลี่อินเบะปากยกสุราขึ้นมาดมก่อนจากนั้นนางก็ยกขึ้นโดยมีแขนเสื้อปกปิดหลังจากวางจอกสุราลง นางก็ตวัดดวงตามองไปนอกประตู เย่หย่าซีนั้นก็มองออกว่านางคงมองหามู่หรงเทียนหยู ปากเล็กๆของนางกระตุกไปหนึ่งที "ชิงชิงเจ้าไปรินสุราให้คุณหนูหวังอย่าให้จอกของนางต้องว่างเปล่าเสียความตั้งใจของแขก" ชิงชิงหันไปมองคุณหนูของตนด้วยความแปลกใจ พริบตาเดียวนางก็พยักหน้า "เพคะพระชายา" เย่หย่าซีใช้ตะเกียบคีบถั่วลิสงเข้าปากไปคำหนึ่ง จู่ๆนางก็นึกถึงไก่ผัดพริกสูตรคุณย่าขึ้นมา จึงหันไปหาพ่อบ้าน "พ่อบ้าน ข้าอยากทานไก่ผัดพริกยังมีหรือไม่?" "มีขอรับ พระชายารอสักครู่ข้าน้อยจะไปสั่งแม่ครัว" พ่อบ้านพูดจบก็ถอยหลังเดินออกไป หวังลี่อินมองจอกสุราที่ถูกเติมจนเต