All Chapters of เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

หวังลี่อินลุกขึ้นเหวี่ยงฝ่ามือเข้าใส่สาวใช้สุดแรงจนร่างของนางโงนเงน "มาพยุงข้าสิพวกเจ้าจะยืนบื้อทำไม?"ตั้งแต่เล็กจนโตนางถูกหวังฮูหยินประคบประหงมมาดั่งไข่ในหิน อีกทั้งยังมีพี่สาวเป็นฮองเฮาเป็นธรรมดาที่หวังลี่อินคุณหนูผู้สูงศักดิ์จะเอาแต่ใจแต่ดูแล้วเอาแต่ใจอย่างเดียวคงไม่ใช่ จิตใจของนางคงจะโหดร้ายไม่เบา เย่หย่าซีดื่มสุราอย่างเพลิดเพลินมองดูนายบ่าวตระกูลหวังแล้วริมฝีปากฉ่ำก็ยกขึ้นความเพลิดเพลินนี้ดำเนินการไปได้ไม่นานหวังลี่อินกำลังถูกสาวใช้ประคองออกไปอย่างทุลักทุเลที่หน้าประตูก็ปรากฎร่างของคนต้นปัญหาขึ้นเป็นพ่อบ้านให้สาวใช้ไปตามท่านอ๋องเพราะเขาเห็นว่าพระชายาและคุณหนูหวังต่างก็เมาจนไร้การควบคุมแล้ว มู่หรงเทียนหยูยืนมองอยู่ตรงด้านนอกมาสักพักแล้วเห็นเพียงเย่หย่าซีกรอกสุราจอกต่อจอกไม่หยุดได้ยินเสียงของนางสั่งพ่อบ้านไปนำสุรามาเพิ่มอีกคิ้วเข้มของเขาก็ขมวดมุ่นไม่รอให้สาวใช้เดินเข้ามาใกล้ร่างหนาของเขาก็เดินตรงเข้าไปก่อน เขาหยุดอยู่ตรงประตูห้องโถงมองหวังลี่อินที่ถูกสาวใช้ประคองออกมาอย่างยากลำบากเข้าก็สั่งพ่อบ้าน "ไปส่งคุณหนูหวังกลับให้เรียบร้อย"หวังลี่อินที่กำลังจะออกไปเมื่อได้ยินเสียงของม

เย่หย่าซีใช้หมอนทุบไปที่เขาทำให้ถ้วยน้ำแกงสร่างเมานั้นตกลงไปที่พื้นแตกกระจาย มู่หรงเทียนหยูหรี่ตา ผู้หญิงคนนี้เมาก็แล้วไปเถิดยังจำเขาไม่ได้แต่เมื่อสักครู่ลูบไล้เขาเพราะเห็นเขาเป็นชายแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ?ยังจะซื้อเขามาเป็นชายคนรัก?ไร้ยางอาย ไร้ยางอายมากจริงๆ มู่หรงเทียนหยูดวงตาเย็นชา เขาปัดหมอนในมือของนางโยนลงบนพื้นทางด้านหลัง จับมือที่ปัดป่ายนั้นมารวบเอาไว้แล้วกล่าวเสียงดังด้วยความโกรธว่า "เย่หย่าซีเจ้ากินดีเสือหัวใจหมีมาหรือถึงได้คิดจะสวมหมวกเขียวให้ข้า เจ้าอย่าได้ท้าทายขีดจำกัดของข้านะ!"เย่หย่าซีเชิดหน้าขึ้นไม่กลัวการท้าทายของเขาเลยสักนิด "ทำไมล่ะท่านก็จะข่มเหงรังแกข้าอีกเช่นเคยอย่างนั้นหรือ?ยังบอกว่าเป็นเทพสงครามแห่งแคว้นเหย่าฮั่น แต่จริงๆแล้วเป็นแค่ผู้ชายเจ้าอารมณ์คนหนึ่งที่วันๆก็ทำเป็นหยิ่งยโสต่อหน้าคนอื่นอยู่ได้! ทำให้ใครดูกัน?ข้าจะบอกท่านให้นะอย่าได้คิดมาบังคับข้าข้าไม่ใช่แม่ดอกบัวขาวของท่านที่จะยอมพลีกายถวายท่านยอมก้มหัวให้ท่านอย่างไร้ศักดิ์ศรี แน่จริงท่านก็มาแข่งกับข้าสิหากวันนี้ใครแพ้ก็เป็นหมา..."เย่หยาซีเมามาย มู่หรงเทียนหยูนั้นรู้ดี เขาจ้องมองเย่หย่าซีที่กำลังดิ้นไปม

แต่ครั้นเพียงแค่ถูกเขาปลุกเร้าเพียงนิดเดียวเย่หย่าซีก็สั่นสะท้านขึ้นมาอีกจนลืมตัวร้องครางอีกทั้งร้องขอเขาจนตนเองรู้สึก ละอายในความบ้าคลั่ง แต่ดูเหมือนอ๋องผู้นี้ก็จะชอบที่นางเป็นเช่นนี้เหลือเกินครานี้เขาจับร่างบางลงนอนหงายบนเตียงในขณะที่นิ้วเรียวก็เลื่อนลงมากอบกุมบุปผางามพร้อมกับสอดแทรกนิ้วฝ่าน้ำรักที่ฉ่ำแฉะเข้าไปด้านในนิ้วหัวแม่มือเขี่ยไล้เม็ดทับทิมสีแดงสดของนางเล่น ริมฝีปากบางก็ก้มลงดูดปทุมถันคู่งามเบาๆ จนเย่หย่าซีรู้สึกเสียวกระสันขึ้นมาอีกครั้งพูดยังไม่ทันจบด้วยซ้ำบทรักอันเร่าร้อนของเขาก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง เย่หย่าซีร่างกายของนางคล้ายคนไม่มีกระดูกแม้จะหลับก็ยังถูกเขาจูบกัดปลุกให้ตื่น ความเมาที่ครอบงำก็มึนเมาไม่เท่าโดนเขาปรนเปรอ มู่หรงเทียนหยูเสร็จสมครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งเขาก็จับร่างที่อ่อนปวกเปียกของนางขึ้นมาอุ้ม ขยับเข้าออกจนนางตื่นขึ้นมางัวเงียขบกัดตามตัวของเขา ครั้งสุดท้ายนี้ก็เข้าปลายยามโฉ่วแล้ว มู่หรงเทียนหยูโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของนางแน่นเสียงครางต่ำของเขาดังขึ้นอย่างสุขสม เวลานี้เย่หย่าซีก็หลับไหลไปแบบไม่มีสติแล้วจริงๆ มู่หรงเทียนหยูล้มดึงผ้าห่มขึ้นปิดเรือนร่างของ

เขาหลุบตามองมือเล็กๆของนางที่บีบมือของเขาอย่างเหม่อลอย เย่หย่าซีจ้องมองใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้ๆ นางมองริมฝีปากบางแดงที่ร้ายกาจนั้นของเขาที่กำลังขบเม้มเข้าหากัน "ที่ชายแดนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ?" เย่หย่าซีเอ่ยถาม เขาตวัดดวงตาขึ้นมามองนาง ใบหน้างามที่หาได้ยากของนางทำให้เขาใจสั่น "ทุกปี ที่ชายแดนทางเหนือจะได้รับผลกระทบจากภัยภิบัติ ปีนี้หิมะตกหนักราษฎรล้มป่วยเกิดโรคระบาด ขาดแคลนเสบียงจำต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน" เย่หย่าซีกระพริบตา "มีอะไรให้หม่อมฉันช่วยไหมเพคะ?" "มีสิ..." มู่หรงเทียนหยูยิ้มบาง "อะไรหรือเพคะ?" เย่หย่าซีเอ่ยถาม เย่หย่าซีบีบมือของเขาแน่น ใบหน้างามอมยิ้มดวงตาของนางมีความตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด "ทำไม พระชายามีเรื่องอะไรให้ดีใจขนาดนั้น?" มู่หรงเทียนหยูเอ่ยถาม เย่หย่าซีส่ายหน้าฉับพลันนางก็หันหน้าเข้าไปซุกที่อกของเขา แขนเล็กๆโอบกอดเขาแน่น หญิงสาวหัวใจเต้นจุกอกการกระทำของเขาที่จู่ๆก็อ่อนโยนเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกอยากร้องไห้อย่างบอกไม่ถูก มู่หรงเทียนหยูเห็นหญิงสาวทำเป็นเช่นนี้จู่ๆก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก เขาโอบกอดนางพลางลูบหลัง "เป็นอะไร รู้สึกไม่สบาย?"

มู่หรงเทียนหยูเห็นนางแน่นิ่งเขาก็อัดกระแทกมังกรใหญ่เข้าไปจนสุดปลายทางอีกครั้งพลางเอ่ยถามน้ำเสียงทุ้มกระเส่าที่ข้างใบหูของนาง เย่หย่าซีซุกหน้าลงงับคอของเขาอีกครั้ง ครานี้นางใช้ลิ้นดันเขี่ยไปมาแล้วก็ดูดแรงๆเป็นการหยอกเย้าจนเกิดรอยมู่หรงเทียนหยูเคลิบเคลิ้มสองมือของเขากดสะโพกกลึงของนางแน่นซ่า! เขาโอบอุ้มนางแล้วลุกขึ้นพร้อมกับเอวสอบเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะ "อ๊ะ...อ่าส์...อื้ออ" ท่านี้ช่างลึกมากจนนางรู้สึกจุกจนแทบหายใจไม่ออกเย่หย่าซีที่ผ่านโลกอันเปิดกว้างมาก็จริงแต่ก็เป็นเพียงทฤษฎีเท่านั้น เมื่อได้เจอกับตัวเองโดยตรงมันช่างต่างจากการจินตนาการมากยิ่งนัก นางรู้สึกชอบท่านี้เพราะทันทีที่เขาขยับความใหญ่ยาวนั้นของเขาทำให้นางคับแน่นและจุกเสียวยิ่งเขากดสะโพกของนางให้ตอบรับแรงกระแทกที่สวนแทงเข้ามาหัวใจของนางเมือนโดนชนป่านปุยนุ่น"อื้ม~~ อ๊ะ~อ๊ะ~~" หญิงสาวครวญครางอีกครั้งร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียสองแขนโอบกอดรอบคอของเขาแน่นหน้าอกอิ่มถูไถไปกับอกแกร่งของเขามู่หรงเทียนหยูขยับสะโพกเร็วขึ้น เขากระแทกเข้าไปในร่างของนางหนักหน่วงถี่เร็วจนร่างบางครางสยิว ความคับแน่นถูกตอดรัดภายในทำให้เขากดสะโพกนางแน่นตอบรั