All Chapters of เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

พระตำหนักเฟิ่งหยีด้านในพระตำหนักที่โอ่อ่า จุดไฟสว่างจ้าทั่วทุกมุมห้อง ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่สมควรแก่การบรรทม แต่ภายในพระตำหนักใหญ่กลับมีแต่ความเหน็บหนาวจนยากจะข่มตาให้หลับลงได้ฮองไทเฮารินน้ำชา แล้ววางลงตรงหน้าของโอรสองค์เล็กใบหน้าของนางดูแข็งกร้าวเย็นชา ดวงตาหงส์จดจ้องใบชาที่ลอยคว้างอยู่ในถ้วยวนเวียนไปมาตามแรงลม "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้านั้นไม่เชื่อใจข้าผู้นี้?" มู่หรงเทียนหยูยกน้ำชาขึ้นมาจดจ่อที่ปลายจมูก เขาไม่ได้ดื่มแต่เพียงถือเอาไว้อย่างนั้น"เป็นเสด็จแม่ที่ไม่เคยเชื่อใจลูก" ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้นแผ่วเบา"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีจริงๆ มู่หรงเทียนหยูในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว เจ้ารื้อฟื้นมันขึ้นมาบิดาที่เห็นแก่ตัวผู้นั้นของเจ้ายังจะฟื้นอยู่อีกหรือ? เจ้าจะดื้อดึงไปทำไมกันเจ้าก็อยู่กับพระชายาของเจ้าให้มีความสุขไม่ดีกว่าหรือ?""นางไปแล้ว.." มู่หรงเทียนหยูเอ่ยเพล้ง! หลังจากได้ยินที่มู่หรงเทียนหยูกล่าวเช่นนั้นฮองไทเฮาก็กริ้วโกรธจนต้องปาถ้วยน้ำชาออกไป มู่หรงเทียนหยูไม่หลบถ้ายน้ำชาเคลือบกระแทกเข้าใส่หน้าผากของเขาเต็มๆใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงความรู้สึกมีเพียงน้ำเหนียวข้นสีแดงสดไหลรินลงมา"ไปนำตัวนา

เย่หย่าซีหลับสนิทตลอดทั้งคืน และล่วงเลยไปอีกเกือบครึ่งวัน ร่างของนางโคลงเคลงเล็กน้อย คิ้วเล็กขมวดมุ่นใครมาเขย่าเตียงของนางเหตุใดถึงได้...หญิงสาวค่อยๆยกเปลือกตาขึ้น นางกระพริบตาถี่ๆทันทีที่เห็นบรรยากาศรอบตัวร่างบางก็ผุดลุกขึ้นมา "ที่นี่ที่ไหน?" นางเอ่ยพึมพำพร้อมกับเลื่อนเปิดหน้าต่างออกไปดู รอบบริเวณด้านนอกมีเพียงป่าเขา ต้นไม้สูงใหญ่นางปิดหน้าต่างแล้วทิ้งตัวลง"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยัง..." ในเวลานั้นเองจู่ๆภาพก่อนที่นางจะหลับใหลก็ผุดขึ้นในน้ำแกงที่มู่หรงเทียนหยูให้นางดื่ม มียานอนหลับผสมอยู่ นางได้กลิ่นแต่นางก็ยังคงดื่มเพราะนางอยากจะรู้ว่ามู่หรงเทียนหยูจะทำอะไรกันแน่ เขาวางยานอนหลับนางแล้วส่งนางขึ้นรถม้า? เย่หย่าซีรู้สึกปวดขมับ หวินเหม่ยได้ยินเสียงของตนข้างในนางก็เปิดประตูเข้ามาเอ่ยถาม"พระชายาทรงตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ?" เย่หย่าซีชะงักเงยหน้าขึ้นมองหวินเหม่ยจากนั้นนางก็มองซ้ายมองขวา "ชิงชิงเล่า?"หวินเหม่ยเดินเข้ามานั่งลง "ชิงชิงอยู่รถม้าด้านหลังเพคะ พระชายาทรงหิวหรือไม่เพคะ?" เย่หย่าซีขมวดคิ้ว "หวินเหม่ย เรากำลังจะไปที่ใด?" "พระชายา ท่านอ๋องได้รับสานส์จากแคว้นหนานฮองเฮาทรงประชวรหนัก

เช้าวันนี้แคว้นเหย่าฮั่นที่หนาวเย็นต่างก็ตกอยู่ในความโกลาหล ผู้คนที่ได้อ่านประกาศจากพระราชวังในเมืองหลวงต่างก็ตกอยู่ในความคาดเดา พวกเขาได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นหัวข้อการพูดคุยบนโต๊ะอาหาร ร้านน้ำชาไปโดยปริยายๆฮ่องเต้มู่หรงเทียนเฟยประกาศพระราชโองการเร่งด่วนออกมา 'เนื่องจากหวางฮองไทเฮาทรงรำลึกถึงฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจึงขอละทางโลกบำเพ็ญเพียรสวดมนต์อธิษฐานจิตแผ่เมตตาสร้างบุญกุศลแด่ผู้ที่ล่วงลับที่วัดหลิงอิ่นพร้อมกับสวีกงกงและนางกำนัลคนสนิทออกเดินทางเช้าตรู่ของวันที่ .........'เช้าวันนี้ที่ท้องพระโรงเหล่าเสนาบดีต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นผู้กล้า ก้าวขาออกมาทูลถามเรื่องการเดินทางไปช่วยผู้ประสบภัยที่แดนเหนือ ฮ่องเต้มู่หรงเทียนเฟยตวัดดวงตาที่ลุ่มลึกมองไปยังเหล่าข้าราชบริพารในท้องพระโรงทั้งหลายแล้วพระองค์ก็ตรัสถามขึ้น"พวกเจ้าเองก็รับใช้ราชสำนักมาแต่ละผู้แต่ละคนก็ไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี การแก้ปัญหาปากท้องของราษฎร์ บรรเทาความเดือดร้อนของพวกเขาพวกเจ้ายังไม่มีความสามารถหรือแนวทางในการแก้ไขอะไรเลยหรือ?ปัญหาอุทกภัยนี้ก็เกิดขึ้นทุกปีแต่ละคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบสามารถหาแนวทาง

เย่หย่าซีเดินตามหญิงชราคนนั้นไปยังสถานที่เปลี่ยวแห่งหนึ่งในเมืองหากพูดตามรูปแบบชีวิตในชาติก่อนเย่หย่าซีรู้สึกว่าที่นี่ควรจะเป็นชานเมืองแล้วบ้านเรือนโดยรอบล้วนไม่ค่อยดีนัก ยังมีที่ดินนาไร่ แม้ว่าจะแร้นแค้นมาก แต่สถานที่แห่งนี้กลับสะอาดสะอ้านไม่น้อยเย่หย่าซีเห็นว่าหญิงชราคนนั้น เดินเข้าไปในเรือนอันผุพังแห่งหนึ่ง เรือนนั้นจวนเจียนจะหักพังทลายลงมาอยู่แล้วเย่หย่าซีเดินตามไปถึงประตูเรือนมองเข้าไปข้างใน ภายในกับภายนอกเรือน ไม่มีความแตกต่างใดๆ ทั้งสิ้น ล้วนผุพังโกโรโกโสไม่ต่างกันหญิงชราหยุดร้องไห้แล้วในเวลานี้ อีกทั้งมีสภาพเป็นคนที่โศกเศร้าจนหัวใจตายด้านนางปลดสายรัดลงมาอีกครั้ง โยนขึ้นเสาคานด้านบน ดึงลงมาแล้วผูกเข้าด้วยกันจนแน่น จากนั้นจึงมัดเป็นปมห่วงขึ้นห่วงหนึ่ง หญิงชราทอดถอนใจ นำคอตัวเองแขวนเข้าไปแล้วไถลยกเท้าทั้งคู่ขึ้นจากพื้นทันทีที่เย่หย่าซีเห็นว่าเรื่องชักจะไม่ดีแล้ว จึงก้าวเท้าเข้าไปแต่ก่อนที่นางจะได้เดินเข้าไปจู่ๆก็มีเงาสีดำวูบหนึ่งพัดผ่านนางไปทันทีที่เงาสายสีดำนั้นไปถึงเบื้องหน้าหญิงชราเขาก็กอดขาทั้งสองข้างของหญิงชราไว้ อุ้มตัวลงมาในที่สุดเย่หย่าซีรีบตามเข้าไป นางมองชายในชุด

ทันทีที่ประตูถูกผลักเปิดออกคนผู้หนึ่งก็ก้าวเท้าเข้ามา เข็มเงินในมือของเย่หย่าซีก็เกือบจะถูกซัดออกไปแล้ว "พระชายา" เย่หย่าซีหยุดชะงักมองดูชายคนนั้นนางก็พยักหน้าจำเขาได้เขาเป็นคนขับรถม้าของนาง ด้านหลังก็ตามมาด้วยหวินเหม่ยและชิงชิง "พระชายาเพคะ เหตุใดท่านถึงได้ออกมาตามลำพังเช่นนี้เพคะ" ชิงชิงเดินตรงเข้ามาแล้วพูดพร่ำไม่หยุด เย่หย่าซีกล่าว "พอแล้วพอแล้วข้าก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ?" "แต่หากพระชายาเป็นอะไรไปเล่าเพคะ?" ชิงชิงเอ่ยแย้ง เย่หย่าซีส่ายหน้า "พวกเขาที่อยู่ด้านนอกคงไม่ปล่ิยให้ข้าเป็นอะไรไปหรอก.." พูดจบนางก็มองไปทางด้านหลัง "ได้ของที่ข้าสั่งมาครบหรือไม่?" "ครบเพคะ" หวินเหม่ยตอบ หลังจากที่พวกนางกลับไปรอพระชายาที่โรงเตี๊ยมได้เพียงหนึ่งเค่อองครักษ์ก็นำกระดาษที่เป็นลายลักษณ์อักษรของพระชายามาให้ พวกนางไม่รอช้ารีบจัดเตรียมสิ่งของตามใบสั่งยาในทีนที ไม่นานทั้งหมดก็ขนของเข้ามาด้านใน เย่หย่าซีนำสมุนไพรออกมาแล้วมอบให้แม่นมสี่ "นำสมุนไพรนี้ไปเคี่ยวหนึ่งถ้วยแล้วนำมาให้ฮูหยินดื่มก่อนเข้านอน ช่วงสี่ห้าวันนี้งดน้ำแกงบำรุงเพราะในห่อนี้มีตัวยาสำคัญหากดื่มยานี้แล้วดื่มน้ำแกงบำรุงเข