All Chapters of เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: Chapter 51 - Chapter 60

ที่กระโจมรับประทานอาหารยามนี้นอกจากเหล่าแม่ทัพและรองแม่ทัพแล้วก็ไม่มีคนอื่น มู่หรงเทียนหยูเข้ามาพร้อมกับเย่หย่าซี โดยมีรองแม่ทัพเสิ่นที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าหม่นหมองแม่ทัพน้อยไป๋เห็นสหายสีหน้าย่ำแย่หลังจากนั่งลงแล้วก็สะกิดถาม รองแม่ทัพเสิ่นยังไม่ทันพูดอะไร โจ๊กกับหมั่นโถก็ถูกตักมาวางบนโต๊ะแล้วที่นี่มู่หรงเทียนหยูนั้นรับสั่งกับเหล่าผู้บัญชาการกองทัพเอาไว้แล้วว่า ไม่ต้องแยกโต๊ะทุกคนสามารถทานอาหารได้พร้อมกันดังนั้นบนโต๊ะนี้จึงมีรองแม่ทัพและแม่ทัพทั้งหลายนั่งประจำที่อยู่ มู่หรงเทียนหยูมองทุกคนคราหนึ่งจากนั้นริมฝีปากบางก็ขยับ "ทุกคนรีบทานเถอะ"เย่หย่าซีก้มหน้าดึงผ้าคลุมหน้าที่มู่หรงเทียนหยูสวมใส่ให้ก่อนนี้ออกมาวางลงด้านข้างระหว่างนางและมู่หรงเทียนหยูซึ่งมู่หรงเทียนหยูที่กำลังจะตักโจ๊กเข้าปากก็หยุดชะงัก เขาถือถ้วยโจ๊กค้างกลางอากาศมองไปยังหญิงสาวด้านข้างอย่างตกตะลึงตกตะลึงที่เขาไม่คิดว่าเย่หย่าซีที่สวมใส่ผ้าปิดหน้าตลอดเวลาที่อยู่ข้างนอกจู่ๆนางจะดึงผ้าปิดหน้าออก แล้วเผยโฉมหน้าที่งดงามดุจเซียนสาวนั้นต่อหน้าคนอื่นๆได้และบนโต๊ะอาหารนี้ก็มีแต่แม่ทัพและรองแม่ทัพซึ่งเต็มไปด้วยบุรุษทั้งนั้น เ

เย่หย่าซีทำแผลและให้ยากับชายผู้นั้นเสร็จเรียบร้อย นางก็พูดกับเขาว่า “พี่ชาย วันนี้ข้าทำแผลและให้ยากับเจ้านำไปทานก่อนนอนและในวันพรุ่งนี้ข้าจะไม่อยู่ที่นี่ข้าจะเปิดโรงทานสามแห่ง และโรงหมอด้านนอกอีกแห่ง ถ้าเจ้ามีเพื่อนแล้วป่วยเหมือนเจ้าก็พาไปหาข้าที่นั่น บอกพวกเขาที่นั่นมีข้าวกิน และทุกคนก็สามารถไปกินได้”“ได้ ได้ข้าจะบอกพวกเขา”ชายคนนั้นร้องไห้อย่างซาบซึ้ง เย่หย่าซีเดินไปดูอาการคนเจ็บคนอื่นๆเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายเย่หย่าซีก็เดินออกมาพร้อมกับรองแม่ทัพเสิ่นและมีหวินเหม่ยเดินตามด้านหลัง"รองแม่ทัพเสิ่นที่นี่มีความต้องการเสบียงอาหารและเสื้อผ้าเท่าไหร่ ท่านคำนวณคร่าวๆ เพียงพอให้ผู้คนที่นี่ใช้ประมาณสองเดือน.."ทางด้านกระโจมกองทัพ ยามนี้ร้านค้าได้ส่งข้าวสารและอาหารจำนวนมากมายังกระโจมที่จัดเก็บเสบียง แม่ทัพน้อยไป๋เห็นเช่นนั้นเขาก็เดินเข้ามาไถ่ถาม"คุณหนูหลานท่านกำลังทำอะไร?..." หลานลี่ถิงที่กำลังชะเง้อมองหาคนอยู่ก็ต้องหยุดชะงักนางหันกลับมา แม่ทัพน้อยไป๋ก้าวเดินเข้ามาใกล้วันนีเเขาสวมใส่ชุดสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาดูเรียบเฉยเคร่งขรึมหญิงสาวผู้นี้มีความงดงามมากแต่แม่ทัพน้อยไป๋มีความรู้สึกว่าไม่

เย่หย่าซีเดินกลับมาที่โรงหมอของกองทัพ เมื่อเห็นภาพของมู่หรงเทียนหยูอยู่กับหลานลี่ถิงในใจก็รู้สึกโมโห นางเดินไปที่โต๊ะนั่งลงแล้วเรียกทหารให้จัดผู้ป่วยแบ่งออกมาอีกแถว หลังจากเริ่มรักษาคนป่วยนางก็สลัดภาพของมู่หรงเทียนหยูและหลานลี่ถิงออกไปจากสมองในทันทีผ่านไปสองชั่วยามเย่หย่าซีก็รักษาผู้ป่วยไปแล้วยี่สิบกว่าคน ล้วนเป็นคนชราอ่อนแอป่วยและพิการ บางคนไอรุนแรง ฤดูหนาวก็ยังสวมใส่เสื้อผ้าสำหรับฤดูร้อน น่าสงสารจริงๆเย่หย่าซีรักษาคนป่วยคนสุดท้ายจบลงนางจึงลุกขึ้นแล้วหันไปหาหมอหลวง "พรุ่งนี้ข้าจะไม่มาที่นี่แต่จะไปที่โรงหมอทางทิศตะวันตก คนป่วยของที่นี่จะได้เบาลง""ขอบพระทัยพระชายาหมิงพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวงกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ ในวันนี้พระชายาแคว้นหนานได้ช่วยเหลือพวกเขาไปมากจริงๆดังนั้นความรู้สึกคาราคาซังที่มีในใจก็เบาบางลงหวินเหม่ยยกน้ำชาร้อนๆออกมาให้เย่หย่าซี เย่หย่าซีดื่มจนหมดแล้วนางก็ลุกขึ้น "กลับไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า"หวินเหม่ยรับคำ นางอ้าปากพะงาบอยากจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรทำได้เพียงเดินตามเย่หย่าซีออกมา"อาเหม่ยเจ้าดูพระจันทร์ในคืนนี้สิ แม้จะมีเพียงเสี้ยวเดียวและอยู่ท่

"ซีซี~~อื้ม.." เมื่อได้ยินเขาครวญครางเย่หย่าซีก็ตวัดเรียวขาขึ้นโอบกอดรอบเอวของเขาเพื่อให้เขาได้สอดแท่งมังกรใหญ่เข้ามาได้อย่างถนัดถนี่ หัวใจของนางเต้นระส่ำทุกครั้งที่เขาถาโถมเข้ามา มู่หรงเทียนหยูถูกถ้ำงามตอดรัดแท่งมังกรใหญ่จนเขารู้สึกเสียวซ่านแทบทนไม่ไหว เขาขยับเร่งเอวสอบอัดแท่งมังกรใหญ่เข้าไปถี่รัวและเน้นลึกเย่หย่าซีผวากอดตอบเขา เสียงหวานครางแผ่วเบาขึ้นมาอีกครั้งมู่หรงเทียนหยูโอบกอดร่างบางกระแทกมังกรใหญ่เข้ามาอย่างต่อเนื่องถี่รัวไม่หยุด "อ้าส์~~ /อ่าส์~~" ไม่นานร่างของทั้งสองก็เกร็งกระตุกเย่หย่าซีผวาโอบกอดร่างหนาแน่นซึ่งเป็นจังหวะกับที่สายน้ำรักที่ขาวขุ่นพวยพุ่งเข้าไปในถ้ำงามของนาง มู่หรงเทียนหยูล้มตัวลงทาบทับร่างบางด้านล่างเขายังคงแช่ค้างแท่งมังกรใหญ่เอาไว้เช่นนั้นใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาพรมจูบลงบนใบหน้างามอย่างทะนุถนอม ก่อนจะใช้ฝ่ามือใหญ่ประคองที่ข้างแก้มของนางเอาไว้ เพื่อให้นางได้มองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา “ซีซี จำเอาไว้นะข้ามู่หรงเทียนหยูคนนี้ไม่เคยผิดสัญญาแม้แต่ครั้งเดียว ข้าสัญญากับเจ้าแล้วว่าจะรักเพียงเจ้ามีเพียงเจ้า ทำรักกับเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นหญิงอื่นไม่มีทางที่จะทำให้

รองแม่ทัพเสิ่นหยางไม่ได้ฟังเย่หย่าซีวางแผนเลยสักนิด ยามนี้เขาเพียงรู้สึกว่าท่านอ๋องนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้อย่างแน่นอนเย่หย่าซีพูดแผนการจบนางก็ลุกขึ้นเข้าไปด้านใน เพื่อทำการปลอมตัวไม่นานตรงหน้าของรองแม่ทัพเสิ่นก็มีบัณฑิตหนุ่มหน้าตางดงามในชุดสีดำทะมัดทะแมงยืนอยู่ ทางด้านหลังหวินเหม่ยก็ถูกเย่หย่าซีจับปลอมตัวเป็นเด็กหนุ่มด้วยเช่นกันรองแม่ทัพเสิ่นอยู่ในอาการตกตะลึง เย่หย่าซีพยักหน้า "ไป!" พูดจบนางก็หันกายแล้วก้าวจากไปด้วยท่าทางที่ดูทระนงองอาจกล้าหาญเป็นอย่างมากทั้งสามยังก้าวเดินออกไปไม่ไกล ก็มีชายชุดดำโผล่มาอีกสามคน เย่หย่าซีหยุดชะงัก มองสำรวจชายชุดดำทั้งสามตรงหน้าภายใต้แสงจันทร์นางก็เห็นเพียงดวงตาของพวกเขารองแม่ทัพเสิ่นก้าวเดิน " แม่ทัพน้อย พวกข้ากำลังจะไปสำรวจรอบๆเมือง พวกท่านมีภารกิจรึ?" แม่ทัพน้อยไป๋ก้าวขามาทำความเคารพเย่หย่าซีพร้อมกับชายชุดดำอีกสองคน ในบรรดาชายชุดดำทั้งสามเย่หย่าซีรู้สึกว่า คนที่มีรูปร่างสูงกว่าคนอื่นให้ความคุ้นเคยอยู่หลายส่วนแต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจมากแม่ทัพน้อยไป๋ตอบรองแม่ทัพเสิ่น "ไม่มีแล้วเสร็จหมดแล้ว ว่างพอดีเช่นนั้นก็ไปด้วยกัน" "อ่า...ได้ๆแต่ข้าบอกก่อน