"ท่านอ๋องพวกเราสองคนเปรียบได้ดั่งคนเพียงคนเดียว ท่านสุขข้าก็สุขท่านทุกข์ข้าก็ย่อมทุกข์กว่า ดังนั้นข้าหวังว่าท่านจะไม่มีเรื่องปิดบังข้า..." เย่หย่าซีกล่าวพลางซับเหงื่อตรงหน้าผากให้กับเขา มู่หรงเทียนหยูเงียบไปครู่หนึ่งเขาไม่พูดอะไร เขาพยายามขยับกายเพื่อที่จะลุกขึ้น เย่หย่าซีกดเขาเอาไว้ "ท่านอ๋องทรงพักผ่อนก่อนเถอะเพคะ อย่าเพิ่งลุกเลย" มู่หรงเทียนหยูทิ้งตัวลงอย่างเชื่อฟังพลางพยักหน้า "แต่ข้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าไม่เป็นไร รู้สึกสบายดีแล้ว"มู่หรงเทียนหยูบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร ก็ยิ่งทำให้เย่หย่าซีรู้สึกไม่เชื่อ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาไม่ได้อยู่ดีเมื่อได้ยินเขาพูดว่าไม่เป็นไร เย่หย่าซีก็ยังรู้สึกไม่วางใจ แต่ก็ช่วยเช็ดใบหน้าเขาที่มีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด"ท่านอ๋อง ทำจิตใจให้ผ่อนคลาย หายใจตามข้านะเพคะ"กล่าวจบเย่หย่าซีก็สูดลมหายใจเข้า ออกเป็นจังหวะ มู่หรงเทียนหยูจึงทำได้เพียงสูดลมหายใจตามหลังจากทำติดต่อกันหลายครั้ง นางก็เริ่มเห็นว่า บนใบหน้าของมู่หรงเทียนหยูนั้นเริ่มมีสีเลือดปรากฏออกมาให้เห็นบ้างแล้ว อดไม่ไหวจึงก้มหน้าลงจุมพิตบนริมฝีปากของเขา มู่หรงเทียนหยูคว้ากุมมือของนางโดยสัญชาตญาณทันที
Last Updated : 2026-09-21
LOGIN
