All Chapters of เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 50

ก่อนนี้เมื่อหลายวันก่อนยังมีความรู้สึกอบอุ่น ยังมีคนคอยตามใจ ในวันนั้นช่างเป็นวันที่ตนมีความสุขที่สุดของการได้มาโผล่ที่นี่เสียจริงๆ แต่แล้วความสุขช่างแสนสั้น เหมือนความฝันที่พอตื่นขึ้นมาความสุขเหล่านั้นก็มลายหายไป เหลือเอาไว้เพียงความโดดเดี่ยวอีกตามเคย ปู่กับย่าเป็นอย่างไรบ้างนะ ป่านนี้ทั้งสองท่านสบายดีอยู่ไหม แล้วเขาคนนั้น สามีแปลกหน้าของนางเขาทำอะไรอยู่เขาคิดถึงนางไหม หรือที่เขาทำดีกับนางเป็นเพียงแผนการหนึ่งในการแก้แค้นนางของเขา เย่หย่าซียิ่งคิดยิ่งปวดใจ จู่ๆจมูกของนางก็แสบขึ้นมา ในขณะที่นางกำลังแหงนหน้าเพื่อขับไล่น้ำตาให้กลับไปจู่ๆก็มีเด็กห้าขวบมาดึงรั้งชายเสื้อของนาง "พี่สาว มีคนให้ข้านำสิ่งนี้มามอบให้ท่าน!" เย่หย่าซีก้มมองเด็กน้อยวัยห้าขวบที่กำลังยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้ตน มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบขึ้นมาพินิจดูฉับพลันดวงตาของนางก็เบิกกว้าง หันมองไปที่เด็กน้อยอีกครั้งตั้งใจจะถามว่าเจ้าของปิ่นนี้อยู่ที่ไหนเด็กน้อยคนนั้นก็หายไปแล้ว ชิงชิงและหวินเหม่ยกำลังเพลิดเพลินอยู่กับความงามของดอกเหมย เย่หย่าซีไม่ได้รบกวนอะไรพวกนาง ทำได้เพียงเดินไปตามทางที่เด็กคนนั้นวิ่งหายไป หญิ

สายลมในยามค่ำคืนพัดพาความหนาวเหน็บร่างบางสั่นสะท้านน้ำตาหลั่งไหลพรั่งพรู ครู่หนึ่งในความเงียบที่มีเพียงเสียงแว่วหวานของนางที่ตัดพ้อ ในระยะสายตาของนางที่ทอดมองอย่างสิ้นหวังก็พบรองเท้าสีดำปักที่คุ้นเคยก้าวเดินเข้ามาเย่หย่าซีกำมือแน่นหัวใจบีบรัดใบหน้างามที่ขาวซีดค่อยๆแหงนหน้าขึ้น ชุดคลุมสีดำผ้าเนื้อดีกับรูปร่างสง่างามตรงหน้า นางมองขึ้นไปช้าๆริมฝีปากบางนั่น จมูกที่โด่งคมนั่นแม้แต่ดวงตาที่มืดครึ้มที่กำลังมองมา นั่นมันช่างทำให้หัวใจเล็กๆดวงนี้เจ็บแปลบเสียจริงๆทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้าของตนนั้นเป็นเขา เป็นคนที่นางลำบากลำบนในการตามหา เป็นคนใจร้ายใจดำนั่น เย่หย่าซีก็รู้สึกสั่นสะท้านมากขึ้นกว่าเดิมนางดีใจไหมที่เจอเขา ทำไมนางไม่ดีใจหล่ะทำไมนางถึงเสียใจ ทำไมนางถึงอยากร้องไห้ เย่หย่าซีรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว ร่างบางปล่อยโฮ ออกมาราวกับโลกทั้งโลกจะพังทลายมู่หรงเทียนหยูหยุดชะงัก ครู่เดียวเท่านั้นร่างสูงก็เดินปรี่เข้ามา เขาคุกเข่าลงตรงหน้าของนางพร้อมกับดึงรั้งร่างบางนั้นเข้ามาโอบกอดเย่หย่าซีดิ้นรนนางยกกำปั้นน้อยๆขึ้นมาทุบหลังของเขาไม่หยุด หญิงสาวร้องไห้หนักมากราวกับโลกของนางนั้นพังลงมาต่อหน้าต่อตาแล้วอย

ในขณะที่นางอยากรู้เขากลับปิดปากแน่น ทำไมมีเรื่องอะไรถึงไม่พูดออกมา เย่หย่าซีตวัดดวงตาลงมาที่ริมฝีปากบางที่ขบเม้มเข้าหากันแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ภายในใจเหมือนกำลังเจอกับเรื่องท้าทาย เย่หย่าซีกลืนน้ำลายลงคอครู่เดียวเท่านั้นลิ้นเล็กของนางก็โฉบลงมาแตะเลียตรงริมฝีปากบางของเขามู่หรงเทียนหยูยกคิ้วสูงกำลังจะขยับริมฝีปาก ริมฝีปากเล็กของนางก็กลืนกินคำพูดนั้นของเขาลงคอ ลิ้นเล็กๆโฉบเฉี่ยวเข้าไปในโพรงปากของเขา นางดูดกลืนเช่นที่เขาทำกับนางมู่หรงเทียนหยูที่โดนจู่โจมร่างของเขาก็สั่นสะท้าน หัวใจเต้นโครมครามขึ้นราวกับกำลังจะออกศึกอย่างไรอย่างนั้นเขานอนแน่นิ่งเย่หย่าซีที่เป็นฝ่ายจู่โจมเขา จุมพิตเขาจูบเขาแต่เขากลับไม่ตอบสนองอะไรนางเลยมันทำให้นางรู้สึกไม่มั่นใจเจ็บปวด และเสียใจมากจริงๆ นางละริมฝีปากออกอย่างสิ้นหวัง จากนั้นก็ซุกหน้าลงที่ซอกคอของเขาน้ำตาของนางก็ไหลริน นางคลายมือของเขาออกเปลี่ยนไปกำผ้าปูที่นอนแทน นางรู้สึกว่า โอเคนางพอแล้ว นางหยุดแล้วก็ได้ นางจะไม่พยายามอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขายังคงเลือกที่จะปล่อยนางไป นางก็จะไปแต่ขอก่อนได้ไหมของให้ได้กอดเขา สูดดมกลิ่นกายของเขา อ้อมกอดของเขา นางสัญญากับตัวเอ

มู่หรงเทียนหยูซุกหน้าลงที่ซอกคอของนางแนบแน่น เย่หย่าซีรู้สึกจั๊กจี้ นางหัวเราะเบาๆ สองแขนเอื้อมไปกอดเขาเอาไว้นางไม่รู้เลยว่าเขาเก็บเรื่องอะไรเอาไว้ในใจของตนเองบ้าง แต่นางก็เพียงอยากให้เขาแบ่งปันระบายมันออกมา มู่หรงเทียนหยูได้ยินเสียงหญิงสาวหัวเราะริมฝีปากบางก็ขบเข้ากับต้นคอระหงของนาง"อื้อ..ท่านอ๋องเจ็บนะเพคะ"เขาหัวเราะในลำคอจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาทั้งสองต่างก็สบตาความรู้สึกลึกซึ้งในดวงตาของเขาเย่หย่าซีสามารถสัมผัสมันได้อย่างชัดเจนหัวใจของนางเต้นแรง ถูกชายหนุ่มผู้หล่อเหลาสมบูรณ์แบบจ้องมองด้วยสายตาล้ำลึกเช่นนี้หากจะบอกว่าไม่รู้สึกเขินอายนั่นก็เป็นการโกหกคำโตแล้วอีกอย่างท่าทางที่คลุมเครือเนื้อแนบเนื้อของพวกเขาก็ทำให้ใบหน้างามแดงระเรื่อเย่หย่าซีตวัดสายตาหลบเลี่ยงด้วยความเขินอายมู่หรงเทียนหยูยกคิ้วสูง เขามองหญิงสาวที่กำลังเขินอายตรงหน้าหัวใจก็คันยุบยิบ นางช่างน่ารักยิ่งนักมู่หรงเทียนหยูทนไม่ไหวโน้มลงจุมพิตริมฝีปากเล็กของนางอย่างนุ่มนวลอีกครั้งเย่หย่าซีเผยอปากตอบรับจุมพิตนั้นของเขาในทันทีเขาจูบนางอย่างใจเย็นไล้เลียไปมาก่อนจะใช้ปลายลิ้นค่อยหยอกเย้ากับเรียวลิ้นเล็กๆของนางจนหญิงสาวครวญคร

"ท่านแม่ข้าอยากแต่งงานกับหมิงอ๋อง.."ฮูหยินหลานชะงักนางหันไปหาบุตรสาวอันเป็นที่รักด้วยสายตาอ่อนโยน เมื่อสักครู่นางเห็นท่าทางเช่นนั้นของหมิงอ๋องแน่นอนว่าหมิงอ๋องนั้นชื่นชอบบุตรสาวของนางเป็นแน่ ไม่แน่ว่าหากแต่งเข้าไปแล้วบุตรสาวของนางอาจเป็นที่โปรดปรานมากก็เป็นได้นางตีมือบุตรสาวเบาๆ "วางใจเถอะหากท่านพ่อของเจ้าเห็นด้วยแล้วหล่ะก็พวกเราค่อยคุยเรื่องนี้กัน" "เจ้าค่ะ.." หลานลี่ถิงยิ้มกว้างดวงตาของนางดูตื่นเต้นจนปิดไม่มิดทางด้านมู่หรงเทียนหยูหลังจากจับมือของเย่หย่าซีแน่นแล้วเวลานี้เขาตกใจจนใจสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เดิมยังอยากจะมีความสุภาพกับคนเหล่านั้น คราวนี้ดึงมือเย่หย่าซีได้เขาก็ไปเลย ไม่สนใจสิ่งอื่นใดในใจของเย่หย่าซีนั้นทั้งโกรธและโมโหแผ่นหลังของนางเย็นเยือก เขาช่างหน้าไม่อายจริงๆจ้องมองหญิงงามอย่างออกหน้าออกตาต่อหน้านางต่อหน้าทุกคนเขาช่าง...มู่หรงเทียนหยูนั้นถูกความงามทำให้หลงลืมไปชั่วขณะ ยามนี้ตกใจจนเหงื่อออก ยิ่งได้ยินน้ำเสียงดุดันเช่นนั้นของเย่หย่าซีช่างน่าตกใจจริงๆคนอื่น ๆ ตามทั้งสองเข้าไปยังค่ายทหารที่ตั้งกระโจมเอาไว้ในเมืองในวันนี้นั้นจัดอาหารเต็มโต๊ะ เพื่อต้อนรับทั้งสอง เย