ฉันกลายเป็นภรรยาพระเอกธงแดง 의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ตอนที่ 12 มาจริง ๆหลังจากพักอยู่โรงแรมครบสามวันตามกำหนดการเข้าหอ ในเช้าวันที่เตรียมจะกลับบ้าน ก็มีเจ้าหน้าที่ของโรงแรมมาแจ้งว่ามีแขกคนหนึ่งมาขอเข้าพบ เจิ้นหยวนกับภรรยาเลยเข้าไปรอที่ห้องรับรองของทางโรงแรมหลังจากเจ้าหน้าที่ออกไปได้ไม่นาน เย่หานก็ก้าวเข้ามาพร้อมของขวัญสองกล่อง ดูหรูหราอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่าของชิ้นนี้เขาเลือกมาอย่างดีหว่านหรูเป็นคนแรกที่หันไปเห็นเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสว่างขึ้นมาในทันที ดวงตาเปล่งประกายอย่างไม่ปิดบังความดีใจเขามาจริง ๆ ถึงจะมาช้า แต่เขาก็มาหาเธอจริง ๆเขาดูแตกต่างจากเมื่อสองปีก่อนอย่างเห็นได้ชัด รูปร่างสูงใหญ่ขึ้น ท่าทางนิ่งขรึมขึ้น เขาไม่ได้แสดงความดุดันออกมา แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับทำให้คนมองรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูอันตราย เขาดูเงียบ สุขุม และน่าค้นหา... มากกว่าที่เคยเป็นหว่านหรูจำได้ดี ในชีวิตก่อนเขาก็กลับมาด้วยท่าทางแบบนี้ หล่อดุดัน เงียบขรึม และเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนรอบข้างไม่กล้ามองข้ามเจิ้นหยวนมองชายหนุ่มตรงหน้าอยู่นาน เขาไม่ได้คาดคิดว่าเย่หานจะเป็นคนมาขอเจอเขา หลังจากที่เขาเลือกตามใจลูกสาว เย่หานก็หายไปและไม่เคยได้เห็นหรือได้ยินข่าวเ

ตอนที่ 14 พ่อเป็นอย่างไร ลูกก็เป็นอย่างนั้นเจิ้นหยวนไม่ได้เอื้อมไปรับแฟ้มเอกสาร มือที่บีบแขนลูกสาวค่อย ๆ คลายลงอย่างช้า ๆ เพราะความจริงผุดขึ้นมาในหัว มันชัดเจนจนยากที่จะปฏิเสธเขาจำได้ดีว่าบ้านหลังนี้ถูกโอนชื่อเรียบร้อย จำได้ว่าลายเซ็นในเอกสารเป็นของเขาเองทุกหน้า และคนที่จัดการทุกอย่างให้เขาคือทนายประจำตระกูล ตอนที่ทำยังมีพยานหลายคน ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำนั้นเป็นไปตามความต้องการของลูกสาวในตอนนั้นเขาคิดว่าลูกสาวทำไปเพราะความเอาแต่ใจ และเขาก็ยอมเพราะไม่อยากให้เธอเสียใจ การโอนชื่อโดยมีทนายความและพยานนั้น ส่วนมากจะเป็นการซื้อขายหรือการทำธุรกิจสำคัญ เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจตามมาทีหลัง‘หรือว่าอาอี้คิดว่าอาจมีปัญหาตามมา หรือต้องการยึดทุกอย่าง... ’ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหาคำตอบของเรื่องนี้ไม่ได้“ถึงอย่างนั้น... ” เจิ้นหยวนปล่อยผ่านเรื่องที่สงสัยและหันมาสนใจแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าก่อนเป็นอันดับแรก“ฉันก็ยังเป็นพ่อของแกอยู่ดี อย่าอกตัญญู” เขาไม่เคยเห็นใครกล้าไล่บิดามารดาหรือคนชุบเลี้ยงออกจากบ้าน ยิ่งมีหน้ามีตาในสังคมยิ่งไม่มีใครกล้าทำ“ก็ได้ค่ะ” จืออี้พยักหน้าเหมือนรั

ตอนที่ 16 แต่งงานกับผมนะครับ เย่หานมองคุณหนูอยู่นาน เหมือนกำลังรอให้คลื่นอารมณ์ของเธอสงบลงก่อนจะก้าวต่อ “คุณหนู” เขาสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง คำเรียกนั้นทำให้จืออี้เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอกำลังสับสน เพราะมันไม่เป็นไปตามที่เธอคาดเดาเลยสักนิด “แต่งงานกับผมนะครับ” ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การต่อรอง แต่เป็นคำขอที่เหมือนผ่านการตัดสินใจมาแล้วอย่างดี จืออี้อ้าปากกว้างกว่าเดิม เขาไม่ได้ยื่นเงื่อนไข ไม่ได้พูดถึงผลประโยชน์ ไม่ได้อ้างถึงใครอีก มีแค่เธอกับเขา และประโยคเดียวที่ทำให้สิ่งที่คิดไว้ทั้งหมดสั่นคลอน หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบแน่น ในหัวว่างเปล่าไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่ฉากที่ควรเกิดขึ้น ไม่ใช่คำพูดที่เธอควรได้ยินจากปากเขาเลยสักนิด เขาควรหันหลังเดินกลับไปตามนางเอก จะมาขอนางร้ายแบบเธอแต่งงานได้อย่างไร “นายรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง สายตาของเธอนั้นราบเรียบ นิ่งสงบ และว่างเปล่

ตอนที่ 18 ของฉันเองหลังจากพ่อยอมถอยออกไปแล้ว จืออี้ก็ไปที่ร้านกาแฟของเพื่อน เธอทำราวกับทุกอย่างก่อนหน้านั้นไม่เคยเกิดขึ้น เธอมักจะมาที่นี่เพื่อเจอกับเพื่อนทั้งสองคน แต่บางครั้งก็มีแค่เธอกับเสี่ยวถังเจ้าของร้าน เพราะฉิงฉิงเป็นดารา บางครั้งก็ต้องไปถ่ายทำรายการหรือละคร เลยไม่ค่อยได้มา แต่ถ้าว่าง ไม่มีทางพลาดที่จะมารวมตัวกันครบแก๊งซึ่งเราสามคนตั้งชื่อแก๊งว่า ‘แก๊งนางร้ายแสนสวย’ และที่ตั้งชื่อนี้เพราะฉิงฉิงคือนักแสดงที่ได้รับแต่บทนางร้าย ส่วนเสี่ยวถังนั้นชอบออกหน้าทำเรื่องร้าย ๆ แทนเพื่อน เรื่องอันตรายหรือร้ายแค่ไหน แม้ไม่เกี่ยวกับตนเองก็ออกหน้าให้ จนพวกเธอต้องห้ามปรามกันตลอด อีกทั้งจืออี้รู้ว่าตัวเองคือนางร้ายในนิยาย ถึงเธอจะไม่ได้เอ่ยปากบอกใครในเรื่องนี้ แต่เธอก็คือนางร้ายที่พยายามทำตัวเป็นตัวประกอบ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เธอก็ยังเป็นนางร้ายอยู่ดี“มานี่เลยนังตัวดี! ” เสี่ยวถังเข้ามาลากเพื่อนให้ตามไป“ทำไมต้องเรียกชื่อจริงด้วย” จืออี้หัวเราะกับท่าทางของเพื่อน ไหนจะสรรพนามที่เรียกเธอว่านังตัวดีที่เลียนแบบนางร้ายในละครนั่นอีก“เธอ

ตอนที่ 20 ไม่ตอบรับ“หมายความว่าอย่างไร” เย่หานมองหว่านหรูครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงกดดันหว่านหรูชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าดูเหมือนจะนิ่งค้าง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“ฉันหมายถึง... อยู่กับคุณท่านแบบครอบครัวจริง ๆ ” เสียงของเธอฟังดูนุ่มนวล อ่อนโยน ไม่มีพิรุธใด ๆเธอไม่กล้าพูดความคิดที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดออกมา ความจริงคือ เธอมีภาพอนาคตอีกแบบหนึ่งซ่อนอยู่ เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง คนที่ควรยืนอยู่ข้างเธอจริง ๆ คือเย่หาน แต่เธอได้แต่เก็บความคิดนั้นไว้ในใจ ซ่อนไว้ใต้ท่าทีอ่อนแอและสายตาที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยเธอจะยังเปิดเผยแผนทั้งหมดไม่ได้ จนกว่าจะมั่นใจว่าเขาจะก้าวเข้ามายืนเคียงข้างเธอจริง ๆ และดูเหมือนว่าหลายอย่างจะต่างออกไป ทั้งท่าทาง ทั้งสายตาที่เขาจ้องมองเธอนั้น เหมือนว่าเขาไม่ได้เชื่อใจเธอเหมือนแต่ก่อน“ทุกวันนี้ก็ถือว่าเป็นครอบครัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เย่หานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อประโยคนั้นเหมือนคมมีดบาง ๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจฟันให้ขาดสะบั้น แต่กลับเฉือนความคาดหวังของหว่า