อนุไร้ค่า 2

แล้วฉับพลันใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็พลันบิดเบี้ยว คร่ำครวญออกมาราวกับหญิงเสียสติอีกครา ท่ามกลางสายลมที่กำลังพัดหวีดหวิวเหนือทิวไม้ตรงเขตป่าช้าไร้ญาติ สายลมนั้นปัดผ่านเอาชายกระโปรงสีแดงของเฉินมี่ปลิวไสว

เฉินมี่นิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากรับคำว่า “ได้”

“ในเมื่อเจ้าอยากแก้แค้นข้าก็จะให้ตามคำที่เจ้าร้องขอ เจ้าจะได้แก้แค้นคนในตระกูลเสิ่น ได้ฉุดกระชากศัตรูของเจ้าลงสู่หายนะ”

“แต่ว่า...ข้ามีข้อแม้นะ”

ซุนลี่รีบโขกศีรษะให้เฉินมี่ทันที “ขอใต้เท้าโปรดเอ่ยเงื่อนไขของท่านมาเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยสามารถให้ท่านได้ทั้งนั้นแม้กระทั่งแก่นดวงจิตของข้าน้อย”

“ดี...เช่นนั้น หลังจากเจ้าได้แก้แค้นสมใจแล้วข้าจะมารับแก่นดวงจิตของเจ้าตามข้อแลกเปลี่ยน เจ้าจะตกลงไหม” เฉินมี่พูดตอบรับคำขอของซุนลี่ ยามที่พูดดวงตากลมโตของนางเปล่งแสงสีเขียวเรืองรองท่ามกลางผืนป่ายามราตรี แลดูน่าสยดสยองยิ่ง

ดวงวิญญาณของซุนลี่ผงกศีรษะ พลางก้มตัวต่ำลงหมอบกราบอีกครั้งแทบเท้าของนาง เฉินมี่ก็ยื่นมือที่มีกรงเล็บยาวแหลมคมออกไปตรงหน้าวิญญาณของซุนลี่

และแล้วมือข้างนั้นก็พลันมีลูกแก้วประหลาดโผล่ขึ้นมาลูกหนึ่ง ในลูกแก้วมีเรื่องราวของซุนลี่ที่กำลังหมุนวนภาพต่อภาพ ตั้งแต่ตอนที่ซุนลี่เกิด จนมีอายุ 4 ขวบ พ่อของนางล้มป่วยทิ้งซุนลี่ไว้กับมารดาและน้องชายอีกหนึ่งคน กระทั่งมารดาของนางล้มป่วยไม่มีเงินไปหาหมอ ซุนลี่ในวัย 12 ปียอมขายตัวเองไปเป็นบ่าวรับใช้บ้านในตระกูลเสิ่น พออายุ 16 ซุนลี่ถูกนำไปพลีกายเป็นเครื่องบำบัดความใคร่ให้นายท่านตระกูลเสิ่น อายุ17 ซุนลี่ให้กำเนิดทายาทคนแรกแก่นายท่านเสิ่นและฮูหยินเอกตระกูลเสิ่น 

อายุ 20 ปีนางวิ่งไล่ตามคุณชายน้อยเป่าอี๋ที่กำลังเล่นซุกซนอยู่ในสนามหลังบ้าน

อายุ 25 ปี ซุนลี่นั่งเฝ้าไข้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทั้งคืนตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วยหนัก

อายุ 27 ปี ซุนลี่เอาตัวบังสายฝนนั่งกอดฮูหยินเอกที่กำลังร้องไห้ราวกับคนเสียสติ ตอนที่นายท่านเสิ่นรับเมียน้อยอีกคนเข้าบ้าน

อายุ 30 ปี นางถูกนายท่านเสิ่นสั่งโบยจนหลังเหวอหวะเพราะออกหน้าตบตีกับบรรดาเมียน้อยคนอื่นของเขา เพื่อปกป้องฮูหยินเอก

ปีเดียวกันนางใช้หน้าอกของตัวเองอุ่นเท้าให้กับฮูหยินผู้เฒ่าในฤดูหนาว ล้างเท้าให้ฮูหยินเอกกับสามีทุกคืนก่อนที่สองคนจะเข้านอน

ตอนอายุ 31 ปี ซุนลี่ถูกใส่ร้ายด้วยข้อหาขโมยของพระราชทานและคบชู้สู่ชายจนถูกโบยตาย

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้นางกลายเป็นวิญญาณแค้นจนดึงดูดเฉินมี่เข้ามาที่ป่าช้าแห่งนี้....

เมื่อภาพในลูกแก้วหยุดหมุน เฉินมี่ก็พูดกับดวงวิญญาณของซุนลี่ที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าของนาง “จงกลับไปเดี๋ยวนี้ ไปแก้แค้นตามความตั้งใจของเจ้า แล้วจงจำไว้ว่า เมื่อเจ้าได้ในสิ่งที่ปรารถนาแล้ว ข้าเฉินมี่จะมารับแก่นดวงวิญญาณของเจ้า ตามที่เจ้าลั่นวาจาไว้”

“เจ้าค่ะใต้เท้า” ซุนลี่เอ่ยรับคำอย่างตื่นเต้นยินดี

และแล้วดวงวิญญาณของนางกลายเป็นควันสีขาว ถูกดึงดูดเข้าไปในลูกแก้วบนมือของเฉินมี่

กลางห้วงมหรรณพสีดำสนิทราวกับรัตติกาล เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดก็สุดรู้

และแล้วเช้าตรู่ของวันหนึ่ง ท่ามกลางเสียงไก่ขันปลุกดัง “เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้กก...”

ซุนลี่สะดุ้งเฮือก ราวกับผู้ที่กำลังจมน้ำแล้วถูกใครบางคนฉุดกระชากขึ้นจากห้วงลึก นางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอย่างแรง หน้าอกกระเพื่อมถี่รัว ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเพดานไม้ไผ่เก่าๆ ที่ทอดตัวอยู่เหนือศีรษะ เวลานั้นแสงแดดอ่อนของยามเช้าสาดส่องลงมา แสงสว่างจ้าลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กเข้ามาภายในห้อง ขับไล่ความมืดสลัวให้จางหาย ข้างเตียงไม้เก่าๆ ที่นางนอนอยู่มีโต๊ะไม้ตัวเล็กตัวหนึ่งตั้งไว้ บนโต๊ะวางถ้วยยาสมุนไพรที่ยังเหลือกลิ่นขมจางๆ ลอยอบอวลทั่วห้อง

ซุนลี่ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกมึนงงยังไม่จางหายไปจากสมอง

‘ที่นี่คือที่ใด’ นางครุ่นคิด ความทรงจำก่อนหมดสติยังติดค้างอยู่ไม่จางหาย นางจำได้ว่าใต้เท้าชุดแดงได้ส่งให้นางเข้ามาในลูกแก้วกลมๆ ที่มีชีวิตของนางหมุนวนปนเปกันไปหมด แล้วนางมาฟื้นตื่นขึ้นที่นี่ได้อย่างไร ในห้องเล็กๆ ของบ้านไม้ที่ดูเก่าคร่ำคร่าเช่นนี้

“เหตุใดข้ายังมีชีวิตอยู่เล่า...ข้านึกว่าใต้เท้าผู้นั้นจะส่งข้าไปที่บ้านของคนสกุลเสิ่นเสียอีก” นางกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างเหลือเชื่อ พลางก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง มือคู่นี้เรียวเล็ก ผิวขาวนวล แม้จะหยาบกร้านจากการทำงานหนักอยู่บ้าง แต่หาใช่มือของนางในอดีตไม่ หัวใจของนางเต้นแรง ค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตน ลูบไล้ตั้งแต่หน้าผาก จมูก แก้ม ไปจนถึงริมฝีปาก ทุกอย่างล้วนแปลกประหลาด ราวกับกำลังสัมผัสใบหน้าของคนอื่น

ขณะที่กำลังตกอยู่ในความสับสนนั้นเอง เสียงของสตรีผู้หนึ่งก็ดังมาจากด้านนอก “เสี่ยวหลัน เจ้าตื่นหรือยัง!”

ซุนลี่ชะงัก เสี่ยวหลันหรือ...หลันตัวใด ใช่อักษรที่แปลว่าสีม่วงหรือไม่ ชื่อนั้นไม่คุ้นหูนางเลยแม้แต่น้อย ชะรอยว่านี่จะเป็นชื่อเจ้าของร่างกระมัง

และแล้วทันใดนั้นเองความทรงจำอีกชุดหนึ่งกลับค่อยๆ ผุดขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจ มันคือความทรงจำของเสี่ยวหลันผู้เป็นเจ้าของร่างที่เพิ่งสิ้นใจเพราะอาการป่วยไข้...เด็กสาววัยสิบหกปี ผู้ใช้ชีวิตอยู่กับมารดาเพียงสองคนในกระท่อมท้ายวัดเก้าบรรพตสวรรค์ หาเลี้ยงชีพด้วยการปักผ้า เก็บสมุนไพรในป่าและฟืนไปขายที่ตลาดในตัวเมืองข้างล่าง

เด็กสาวที่เติบโตมากับมารดาพิการที่อาศัยอยู่ด้านหลังวัดเก้าบรรพตสวรรค์ แม้จะขาดแคลนปัจจัยสี่อย่างหนัก หากแต่ความรักที่ได้จากมารดานั้นกลับมีอย่างล้นเหลือยิ่ง แล้วอยู่ๆ เด็กสาวก็เกิดเจ็บป่วยกะทันหัน เป็นไข้หนักจนจากไปอย่างน่าเวทนา จนนางได้มาสวมร่างสับเปลี่ยนวิญญาณนั่นเอง

ซุนลี่นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสติสำนึกของนางก็หวนกลับมาเมื่อมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น “เสี่ยวหลัน! เจ้าตื่นแล้วหรือยังลูก อาการเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงนั้นแสดงออกถึงความห่วงใยอย่างสุดแสน มันดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นของสมุนไพรที่ลอยอบอวลเข้ามา

ซุนลี่อ้าปาก ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ “เจ้าค่ะท่านแม่...! ข้าตื่นแล้ว”

คำว่าแม่หลุดออกจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยความสับสน