อนุไรค่า 3

สิ้นเสียงของนาง สตรีวัยกลางคนก็โผล่หน้าเข้ามา นางค่อยๆ กะเผลกพาร่างเล็กพร้อมกับถ้วยยาที่ยังส่งควันกรุ่นเดินเข้ามาในห้อง

ซุนลี่จ้องมองใบหน้าครึ่งซีกของนางที่ถูกแผลเป็นขนาดใหญ่กัดกินจนเสียโฉม ผิวหนังหดรั้งเป็นรอยขนาดใหญ่จนดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่ง ดวงตาข้างหนึ่งหรี่เล็กลงเพราะพังผืดที่ดึงรั้งผิวหน้า

แม้รูปลักษณ์จะน่าหวาดหวั่น หากแววตาที่มองมายังเด็กสาวกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ดีเหลือเกินที่เจ้าตื่นแล้ว เมื่อคืนไข้ของเจ้าไข้สูงนัก แม่กลัวแทบแย่” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นเสียจนซุนลี่รู้สึกสะท้านในอก

ตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยได้รับความรักจากผู้ใดเช่นนี้ มีเพียงมารดาผู้นั้นที่เคยมอบความรักอย่างจริงใจให้ และแล้วความรักความหวังดีก็ค่อยๆ เลือนหายไปในสายลมนับตั้งแต่นางยอมขายตัวเองมาเป็นบ่าวของสกุลชั่วช้าอย่างสกุลเสิ่น นี่เป็นความรักความจริงใจครั้งที่สองที่นางได้ยล ทำให้นางแสนตื้นตันจนน้ำตาเอ่อคลอ

นางรีบลุกจากเตียง ถลาเข้าไปหาอีกฝ่าย “ท่านแม่ให้ลูกช่วยเถิดเจ้าค่ะ ท่านเดินไม่สะดวก”

หญิงพิการยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะพยักหน้าด้วยความเอ็นดู “โธ่เอ๊ยเด็กโง่ แค่ยาถ้วยเดียวแม่ถือเองได้หรอกน่า”

ซุนลี่ยื่นมือออกไปรับถ้วยยาจากมือของนาง ด้วยหมายจะนำไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกัน ภาพหนึ่งก็ระเบิดขึ้นในห้วงสำนึกของซุนลี่ 

ในค่ำคืนอันมืดมิดคืนหนึ่ง ด้านหลังห้องข้างแห่งพระตำหนักคุนหนิงกง ที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดกับกลิ่นของยาสมุนไพรต้มข้นคลั่ก หัวหน้านางกำนัลของตำหนักมีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่ง “รับเด็กคนนี้ไปเสีย เอาไปจัดการให้สิ้น อย่าปล่อยให้มีชีวิตเข้าใจไหม”

ว่าจบหัวหน้านางกำนัลแห่งตำหนักคุนหนิงกงก็ยื่นตะกร้าสานใบหนึ่งมาให้หญิงสาวในชุดนางกำนัลสีเขียวอ่อน

หญิงผู้นั้นแม้จะมีใบหน้าอ่อนเยาว์ แต่กลับมีเค้าเหมือนใบหน้าของมารดาพิการได้ราวกับเป็นคนเดียวกัน ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น นางก้มลงมองเด็กทารกที่นอนอยู่ภายในตะกร้า ทารกเพศหญิงแรกเกิดกำลังหลับสนิท เนื้อตัวแดงระเรื่อยับย่นเพราะเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงชั่วยาม ยังไม่ได้แม้แต่เช็ดคราบเลือดออกจากตัวเลยแม้แต่น้อย

“จำเอาไว้” หัวหน้านางกำนัลคนนั้นกล่าวเสียงหนักเชิงข่มขู่ “คืนนี้เจ้าไม่เคยเห็นสิ่งใดแม้แต่น้อย และเด็กคนนี้ก็ไม่เคยมีตัวตนมาก่อน เข้าใจไหม”

หญิงสาวนางนั้นที่มีใบหน้าครึ่งซีกซ้อนทับกับมารดาเจ้าของร่างผงกศีรษะเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก่อนจะรับตะกร้ามากอดไว้แนบอกด้วยความหวาดหวั่น แล้วภาพก็พลันเปลี่ยนไปเป็นกลางดึกในคืนเดียวกัน ท่ามกลางแมกไม้ทึบหนาของเขตป่าตรงตีนภูเขานอกเมืองหลวง

ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่ส่องลอดยอดไม้ลงมา หญิงสาวคนเดิมเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าขันทีร่างผอมสูง ที่ถือคบเพลิงส่องสว่างให้ทางแก่สตรีผู้นั้น

“หลี่กงกงข้าว่าทิ้งนางไว้ตรงนี้เถิด ที่นี่เป็นเขตป่าเขา ชุกชุมไปด้วยสัตว์ร้าย นางเพิ่งคลอดยังมิได้แม้แต่จะล้างคราบเลือดออกจากกาย อย่างไรเสียนางคงไม่รอดจากกรงเล็บของพวกสัตว์ป่าเป็นแน่”

ขันทีร่างผอมแสยะยิ้ม “ได้ เจ้าวางนางลงสิ”

เมื่อได้ฟังนางกำนัลก็เผยสีหน้ายินดี ก่อนทำตามคำสั่ง คุกเข่าลงอย่างช้าๆ ค่อยๆ วางตะกร้าลงใต้โคนต้นไม้ใหญ่ มือของนางยังแอบลูบผ้าห่อตัวเด็กเบาๆ ด้วยความเห็นอกเห็นใจ เสียงร้องแผ่วเบาของทารกดังขึ้นเล็กๆ คล้ายกับเสียงของลูกแมวน้อย “อุ...แว๊”

หัวใจของนางบีบรัดด้วยความสงสาร เมื่อทำตามคำสั่งเสร็จ นางจึงลุกขึ้น หันหลังกลับมาหมายจะเจรจากับหลี่กงกงอีกสักประโยค แต่กลับเห็นหลี่กงกงที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าแสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบจนชวนขนลุกไปหมด “หลี่...กะ...กงกง” ชุนเหมยรำพึงเสียงสั่น ข้างในอกคล้ายสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบเข้ามา

ยังไม่ทันเอ่ยจบ แสงเย็นวาบของคมมีดสั้นที่ถูกชักออกมาจากข้างเอวก็ตวัดเข้าหาร่างบอบบางของนางดัง “ฉึก!”

ชุนเหมยเบิกตากว้าง เมื่อมีดสั้นแทงทะลุเข้าสู่หน้าท้อง เลือดสีแดงสดทะลักออกมาเปื้อนอาภรณ์สีเขียวอ่อน นางทรุดลงกับพื้นอย่างช้าๆ มือกุมบาดแผลเอาไว้แน่น

“อภัยให้ข้าด้วยเถอะ เจ้าเองก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่เช่นเดียวกับเด็กคนนั้น” หลี่กงกงกล่าวเสียงเหี้ยม พลันตวัดมีดสั้นในมือกระหน่ำแทงลงบนร่างบาง ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งกรีดทั้งเฉือนทั้งแทงอย่างไม่ยั้งมือกระทั่งร่างของชุนเหมยที่ล้มลงในพงหญ้าเต็มไปด้วยโลหิตมหาศาล ลมหายใจของนางค่อยๆ แผ่วเบาลง ดวงตาเบิกโพลงปากเผยออ้า

กระทั่งเห็นว่าชุนเหมยได้สิ้นใจตายเป็นที่เรียบร้อย เสียงฝีเท้าของหลี่กงกงจึงค่อยๆ ห่างออกไป

ทุกสิ่งตกอยู่ในความเงียบ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด แล้วไม่นานเสียงมีดตัดฟืนก็ดังขึ้นข้างๆ หูของซุนลี่

ภาพที่อยู่ในนิมิตพลันเปลี่ยนเป็นภาพของชายชาวบ้านผู้หนึ่งแบกฟืนเดินเข้ามา เมื่อเห็นร่างหญิงสาวนอนจมเลือดอยู่ใต้ต้นไม้ เขารีบทิ้งฟืนแล้ววิ่งเข้ามาประคองร่างโชกเลือดโดยทันที “แม่นาง ได้ยินข้าหรือไม่ แม่นางเจ้าตายแล้วหรือยัง!”

ชุนเหมยพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ริมฝีปากสั่นระริก “ช่วย...เด็ก...”

นั่นเป็นถ้อยคำสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง

แล้วภาพความทรงจำทั้งหมดก็พลันแตกกระจัดกระจายกลายเป็นเสี่ยงๆ ซุนลี่สะดุ้งสุดตัว ถ้วยกระเบื้องในมือเกือบหล่นกระแทกพื้น

นางหอบหายใจแรง เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

หญิงพิการรีบหันมาประคองหัวไหล่ของบุตรสาว “เสี่ยวหลัน เจ้าเป็นอะไรไป ตกใจอะไรลูก”

ซุนลี่เงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า ดวงตาคู่นั้น แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยแผลเป็น แต่ดวงตากลับเป็นดวงตาเดียวกับนางกำนัลในภาพความทรงจำอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

หรือว่า...หญิงพิการที่อาศัยอยู่ท้ายวัดอย่างโดดเดี่ยวผู้นี้...แท้จริงแล้วคืออดีตนางกำนัลจากพระตำหนักคุนหนิงกง ผู้เคยได้รับคำสั่งให้นำองค์หญิงที่เพิ่งประสูติออกไปทิ้ง จนถูกหลี่กงกงลอบสังหารเพื่อปิดปาก

และ...เด็กคนนั้นก็คือ...เสี่ยวหลัน

ซุนลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ประหนึ่งทั้งร่างถูกตรึงเอาไว้ด้วยเชือก ภาพความทรงจำที่เหมือนเพิ่งเคยเกิดขึ้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด หัวใจของนางเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ความเจ็บปวดจากคมดาบที่แทงทะลุท้องยังคงติดค้างอยู่ในความรู้สึกของนาง แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำของหญิงตรงหน้า หากความหวาดกลัวที่อีกฝ่ายมีกลับรุนแรงเสียจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก

“เสี่ยวหลัน เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดจึงใจลอยเล่า” เสียงเรียกอย่างร้อนรนของหญิงพิการดึงสติของซุนลี่กลับมา   

ชุนเหมยทอดสายตามองบุตรสาวบุญธรรมด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นมือมาจับแขนอีกฝ่ายเบาๆ ซุนลี่กะพริบตาปริบๆ รีบเก็บซ่อนความสั่นสะท้านทั้งหมดเอาไว้ใต้สีหน้าอ่อนโยน

เรื่องที่นางเห็นเมื่อครู่ หากเอ่ยออกไปในเวลานี้ ไม่เพียงชุนเหมยจะตกใจ แต่บางทีอาจทำให้บาดแผลที่อีกฝ่ายพยายามฝังกลบมานานหลายปีของแม่บุญธรรมถูกกระชากเปิดอีกครั้ง เกรงว่าจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี นางจึงคลี่ยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้า “ลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ คงเพราะเพิ่งตื่น ยังมึนศีรษะอยู่บ้าง”

ชุนเหมยถอนหายใจอย่างโล่งอก “โธ่เอ๊ย เจ้าทำแม่ตกใจหมดเลย”

ซุนลี่ฉีกยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติตามแบบเจ้าของร่างให้แก่แม่บุญธรรม ก่อนนำชามกระเบื้องที่ยังคงส่งควันกรุ่นไปวางบนโต๊ะข้างหน้าต่าง แล้วหันไปวักน้ำเย็นในอ่างที่วางทิ้งไว้เมื่อคืนมาล้างหน้า ความเย็นของสายน้ำในหน้าร้อนช่วยทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อย