อนุไร้ค่า (จบ)

พอชุนเหมยเห็นนางขยับตัวคล่องแคล่วก็เข้ามาใกล้ ยื่นมือมาอังหน้าผากของบุตรสาวด้วยความห่วงใย “ไม่มีไข้แล้ว ดีเหลือเกิน เจ้าอยากล้างหน้าเช็ดตัวไหมลูก” นางถามไถ่ด้วยความเอื้ออารียิ่ง ซุนลี่เองก็รู้สึกเหนียวตัวเช่นกันจึงพยักหน้าตอบตกลง

ชุนเหมยผลุบหายออกไปข้างนอกนานครู่ใหญ่ จึงเดินกระย่องกระแย่งกลับมาพร้อมกับถังใส่น้ำและอ่างล้างหน้า

ซุนลี่ขอบคุณมารดาเลี้ยง ก่อนลงมือบ้วนปากสีฟันด้วยกิ่งหลิวกับขี้เถ้า กลั้วคอด้วยน้ำเปล่าล้างคราบยาสมุนไพรที่ยังติดอยู่ในลำคอ แล้วใช้ผ้าฝ้ายผืนเก่าที่ถูกซักอย่างสะอาดเอี่ยมซับใบหน้าจนแห้ง

ชุนเหมยเดินกระย่องกระแย่งเข้ามาช่วยลูกสาวเช็ดตัว กิจกรรมทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นอย่างอ่อนโยนในกระท่อมหลังเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนสดชื่นของป่าเขาลำเนาไพร แห่งวัดเก้าบรรพตสวรรค์

ได้ยินเสียงนกร้องรับอรุณดังแว่วมาจากป่าไผ่ด้านหลังกระท่อมอันแสนเรียบง่ายของพวกนาง แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องไม้เข้ามาเป็นลำ บรรยากาศนั้นช่างดูเรียบง่ายแตกต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของบ้านตระกูลเสิ่นที่ซุนลี่เคยใช้ชีวิตราวฟ้ากับเหว

“มาเถิด” ชุนเหมยกล่าวพลางยิ้มอ่อนโยน แล้วหยิบหวีไม้อันเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่างมาถือไว้ ก่อนค่อยๆ กดหัวไหล่ของซุนลี่ให้นั่งลง บนม้านั่งตัวเดียวในห้องนอน “นั่งลงเสีย แม่จะเกล้าผมให้เจ้าเอง”

ซุนลี่ชะงักค้างไปครู่หนึ่งด้วยเพราะยังไม่ชินกับการกระทำอันอบอุ่นของคนแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏกาย

ตั้งแต่จำความได้...ไม่สิ ตั้งแต่ขายตัวเข้าไปเป็นบ่าวในบ้านสกุลเสิ่นนางก็ไม่เคยมีผู้ใดหวีผมให้เช่นนี้เลย จะมีก็แค่...ชั่วระยะเวลาไม่กี่ปีที่ถูกรับเข้ามาเป็นอนุ บ่าวรับใช้เพียงคนเดียวของนางคอยหวีผมเกล้าแต่งทรงให้ แต่นั่นมันก็แค่หน้าที่ของบ่าวรับใช้ หาได้กระทำอย่างอ่อนโยนอย่างเช่น...เวลานี้ โดยหญิงพิการที่อยู่ในฐานะมารดาบุญธรรมผู้นี้

บัดนี้...กลับมีผู้เป็นมารดาคอยเรียกให้นั่งลงเพื่อเกล้าผมให้ราวกับนางยังเป็นเด็กตัวน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างประหลาด ซุนลี่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยอย่างว่าง่าย

ชุนเหมยยืนอยู่ด้านหลัง ค่อยๆ ใช้หวีไม้สางเส้นผมสีดำขลับอย่างทะนุถนอม ทุกจังหวะของปลายนิ้วเต็มไปด้วยความอ่อนโยนราวกับกลัวว่าบุตรสาวจะเจ็บ

แม้มือของนางจะหยาบกร้านจากการทำงานหนักมาหลายปี แต่สัมผัสนั้นกลับอบอุ่นเหลือเกิน

“ลูกแม่งามยิ่งนัก..งามสมกับเป็น...” ชุนเหมยรำพึงรำพันเบาๆ แล้วก็กลับชะงักค้าง พร้อมๆ กับที่มีภาพของหญิงสาววัยยี่สิบกว่าคนหนึ่งแวบผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของซุนลี่ นางผู้นั้นแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีทองอร่าม บนศีรษะที่จัดแต่งทรงอย่างงดงามประดับด้วยปิ่นกับมงกุฎหงส์พราวระยับ ใบหน้าของนางงดงามยิ่ง กิริยาท่วงท่าก็แสนจะแช่มช้อยอ่อนหวาน ดูล้ำค่าดุจไข่มุกทะเลใต้ สูงส่งสง่างามเช่นเดียวกับมงกุฎหงส์บนศีรษะของนาง ใบหน้าที่มีเค้าลางของเจ้าของร่างอย่างชัดเจน

ติ้งหร่วนฮองเฮา

ซุนลี่เม้มปากให้กับความซับซ้อนของเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก่อนจากมานางยังจำคำพูดของใต้เท้าชุดแดงผู้นั้นได้อย่างดี

‘ครั้งนี้ลองลิ้มรสการอยู่บนที่สูงดูบ้างเป็นอย่างไร’

ที่แท้นางก็ได้มาเกิดในร่างขององค์หญิงหรือนี่ เพียงแต่ว่า เฮ้อ...เรื่องช่างซับซ้อนเสียกระไร

“เอาทรงแบ่งเกล้าดีไหม แม่จะถักเปียให้แล้วเกล้าแบ่งเป็นช่อๆ” เสียงกระซิบอย่างอ่อนโยนของมารดาดึงสติของซุนลี่ให้กลับมาอีกครั้ง ผมทรงนี้ทำได้โดยไม่ต้องใช้ขี้ผึ้งแต่งทรงผม...ก็ดี นางเองก็ไม่ค่อยชอบกลิ่นของน้ำมันใส่ผมอยู่แล้ว “ได้เจ้าค่ะท่านแม่” นางตอบมารดาเสียงอ่อนโยน

“อืม” ชุนเหมยรับคำสั้นๆ ก่อนค่อยๆ บรรจงเกล้าผมให้บุตรสาวด้วยความชำนาญ แม้จะค่อนข้างช้าไปบ้างเนื่องจากความพิการ แต่ไม่นานทรงผมบนศีรษะของซุนลี่ก็ถูกเกล้าแต่งอย่างงดงามไม่มีที่ติ

เมื่อเสร็จแล้ว ชุนเหมยใช้ฝ่ามือลูบศีรษะของบุตรสาวเบาๆ

สายตาที่ทอดมองเงาของสตรีผู้นั้นเต็มไปด้วยความรัก ความเอ็นดู...และความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปิดบังได้

ริมฝีปากแห้งแตกของนางขยับช้าๆ “ขอโทษนะ...ขอโทษ”

ซุนลี่ชะงัก...ขอโทษอันใด

“แม่ขอโทษ” เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับเก็บงำอยู่ในใจมานานแสนนาน เป็นเวลาสิบเก้าปีเต็ม

“เรื่องอันใดหรือเจ้าคะไยต้องขอโทษด้วย” ซุนลี่กล่าวถามเสียงอ่อนโยน

ชุนเหมยก้มหน้าลง น้ำเสียงเริ่มสั่น “เพราะแม่...เจ้าจึงต้องลำบากมาตั้งแต่เด็กอย่างไร”

ซุนลี่หมุนตัวกลับไปช้าๆ หานาง ดวงตาคู่หวานใต้แพขนตาหนาจ้องมองหญิงผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ฉับพลันหัวใจของนางก็คล้ายกับถูกบีบรัด

เมื่อครู่นี้ นางเพิ่งเห็นภาพอีกฝ่ายถูกหลี่กงกงใช้มีดแทงจนจมกองเลือด คนผู้นี้เคยเป็นนางกำนัลในวังหลวง เคยเสี่ยงชีวิตเพราะเด็กคนหนึ่ง ต้องหลบหนี เปลี่ยนฐานะ ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ท้ายวัดนานนับสิบปี แต่กลับยังโทษตนเองเช่นนี้ นางไร้คำใดจะเอ่ย

ซุนลี่ยื่นมือไปกุมมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของชุนเหมย ก่อนดึงมาแนบกับแก้มของตนเองด้วยกิริยาอ่อนโยน

ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นทำให้ชุนเหมยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

ซุนลี่ยิ้มอ่อนหวาน “ท่านแม่ไม่ต้องขอโทษหรอกเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางนุ่มนวลจริงใจ “คนที่ควรกล่าวคำว่าขอบคุณคือข้าต่างหาก”

ชุนเหมยมองบุตรสาวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “หากไม่มีท่านแม่ ข้าคงไม่มีโอกาสเติบโตมาจนถึงวันนี้”

ซุนลี่เอ่ยต่อไปอีก “ท่านเลี้ยงดูเสี่ยวหลันจนเติบใหญ่ ให้ที่พักพิง ให้ข้าวปลาอาหาร ให้ความอบอุ่น...เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว”

ดวงตาของชุนเหมยแดงเรื่อขึ้น แต่แทนที่ความรู้สึกผิดจะจางหาย นางกลับส่ายหน้าน้ำตานอง “ไม่...ยังไม่พอ” เสียงของนางสั่นเครือเมื่อหยดน้ำตาตกร่วง “แม่ยังติดค้างเจ้าอีกมากนัก...แม่ขอโทษ”

ซุนลี่เม้มปากส่ายหน้า ชุนเหมยราวกับได้สติจึงรีบปรับสีหน้า ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ “ปีนี้เจ้าอายุครบสิบเก้าปีแล้ว สมควรมีครอบครัวเสียที” และแล้วสีหน้าของชุนเหมยก็สลดลงอีกเมื่อเอ่ยถึงการแต่งงาน “แต่เพราะแม่มีฐานะยากจน ทั้งยังเป็นหญิงอัปลักษณ์ ผู้คนจึงไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่มีผู้ใดมาสู่ขอเจ้า” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความละอาย

ซุนลี่จับมือของมารดากุมไว้แน่น “ท่านแม่...ข้าไม่อยากแต่งงาน” นางเพิ่งจะผ่านความอยุติธรรมมาหยกๆ ยังไม่อยากใช้ชีวิตคู่

แต่ชุนเหมยราวกับไม่สนใจคำคัดค้านของบุตรสาว นางยังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง “แม่รับปาก แม่จะพยายามหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าให้ได้ ถึงต้องเดินไปทุกหมู่บ้าน แม่ก็จะหาให้ได้”

ซุนลี่ฟังแล้วอดเศร้าใจไม่ได้ แต่งงานใช้ชีวิตคู่น่ะหรือ...นางเข็ดแล้ว

นางค่อยๆ ดึงชุนเหมยให้นั่งลงข้างกาย หญิงสูงวัยยังทำหน้างุนงง ก่อนจะถูกบุตรสาวโอบกอดเอาไว้แน่น

ชุนเหมยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ซุนลี่ซบศีรษะลงบนไหล่ของนาง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลูกไม่รีบมีคู่ครองหรอกเจ้าค่ะ ลูกอยากอยู่กับท่านแม่ อยู่ดูแลท่านไปอีกนานๆ” ชุนเหมยเม้มริมฝีปากแน่น สองแขนที่เคยวางนิ่งค่อยๆ ยกขึ้น กอดตอบบุตรสาวอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ความสุขตรงหน้าจะสลายหายไป “ลูกแม่” 

สองแม่ลูกกอดกันท่ามกลางความเงียบสงบ มีเพียงสายลมอ่อนโยนที่พัดผ่านหน้าต่าง พร้อมเสียงระฆังกังวานจากวัดเก้าบรรพตสวรรค์ที่ดังแว่วมา

ชุนเหมยหลับตาลงช้าๆ หัวใจที่แบกความลับและความรู้สึกผิดมานานกว่าสิบเก้าปียังคงหนักอึ้งไม่ต่างจากเดิม

‘ติ้งฮองเฮาเพคะ...’ นางพร่ำเรียกอีกฝ่ายอยู่ในใจ ‘หม่อมฉันขอโทษ...หม่อมฉันทำผิดต่อพระนางเหลือเกิน’ 

แล้วภาพเหตุการณ์ในคืนอันนองเลือดเมื่อสิบเก้าปีก่อนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องโอดครวญของติ้งฮองเฮาขณะคลอดบุตร ตะกร้าที่บรรจุทารกแรกคลอด...การเดินเท้าฝ่าความมืดเข้าไปในป่า คมมีดมันปลาบของหลี่กงกง เสียงร้องไห้ของเด็กน้อย...ทุกสิ่งยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ชุนเหมยค่อยๆ กระชับอ้อมกอดของตนเองแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกำลังยึดเหนี่ยวสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตเอาไว้

แม้คนทั้งใต้หล้าจะมองนางเป็นเพียงหญิงอัปลักษณ์ผู้ไร้ค่า แต่สำหรับนาง...

เด็กสาวที่อยู่ในอ้อมแขนเวลานี้ คือของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่สวรรค์ยังเมตตาเหลือไว้ให้ แม้นางจะเป็นคนบาปที่พรากสองแม่ลูกออกจากกัน และฉีกกระชากชีวิตอันสูงค่าของผู้หญิงอีกคนให้ขาดออกเป็นเสี่ยงๆ แต่สวรรค์ก็ยังเมตตานาง ประทานเด็กหญิงผู้แสนดีคนนี้มาให้ นางขอสาบานด้วยใจว่า

‘ข้าจะต้องพาองค์หญิงกลับคืนสู่ฐานันดรเดิมให้ได้’