อนุไร้ค่า

19 ปีต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นในเมืองหลวง

ซุนลี่ ซึ่งอยู่ในฐานะอี๋เหนียงคนหนึ่งของเสิ่นต้งเหวินผู้เป็นหัวหน้าตระกูล ถูกลากตัวมากลางลานบ้านและถูกโบยตีจนกระทั่งกระดูกหลังหักอย่างทารุณ ความเจ็บปวดทรมานแทบขาดใจปลุกให้ซุนลี่ตื่นจากความฝันที่นางเฝ้าหลงวนเวียนอยู่มาตลอด

จะมีด้วยหรือ ชีวิตของเมียน้อยที่แสนสุขราวกับเทพนิยาย โดยเฉพาะเมียน้อยที่มีกำพืดมาจากบ่าวรับใช้แสนต้อยต่ำที่ถูกขายมาเป็นทาสเช่นนาง

“นังคนชั่ว! ยังจะปากแข็งอีกหรือ จะยอมรับสารภาพหรือไม่ว่าเจ้าทำผิดจริง!” 

“ข้า...ไม่ได้ทำ...ข้าถูกใส่ร้า...ย”

“โอ๊ย!”

“ยังจะปากแข็งอีก ในเมื่อมันไม่รับผิดเช่นนั้นก็โบยมันให้หนัก ตีมันให้ตายไปเสียเลยถ้ามันไม่ยอมรับสารภาพ!”

เสียงของฮูหยินผู้เฒ่า สั่งให้บ่าวชายในบ้านฟาดไม้ลงไปบนร่างของซุนลี่ที่มีเลือดไหลกระเซ็นท่วมตัวจนดูแทบไม่ได้ ถึงจะถูกตีจนแทบไม่รู้สึกตัวแล้ว แต่ซุนลี่ก็ยังยืนกรานว่านางไม่ได้ทำผิด “ข้าน้อยเปล่าทำนะเจ้าคะ ข้าน้อยไม่ได้มีชู้”

“ฮึ ยังจะปากแข็ง!” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นสั่งให้บ่าวชายจัดการลงดาบสุดท้าย ฟาดซุนลี่ให้ตาย “ตีมัน ตีมันให้หลังหักไปเลย” แต่ว่าเด็กชายคนหนึ่งอายุราว 15 ย่าง 16 ปี ที่ยืนอยู่ข้างๆ นาง ได้เอ่ยปากขอร้องฮูหยินผู้เฒ่าไม่ให้ตีนางจนขาดใจตายในบ้าน

“ท่านย่า วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของหลี่ฮองเฮา อย่าให้นางมาตายในบ้านหลังนี้เลยดีกว่าขอรับ”

เด็กหนุ่มคนนั้นพูดกับคนเป็นย่าไม่ได้ชายตามองมายังสตรีที่ถูกโบยจนเลือดท่วมเลยสักนิด เขาคือเป่าอี๋บุตรชายในสายเลือดของซุนลี่ แต่เขาถูกแยกตัวไปให้เสิ่นฮูหยินเลี้ยงดูตั้งแต่วันแรกที่คลอด ไม่เคยดื่มน้ำนมจากอกของนางเลยสักหยด จึงไม่ได้มีความรักความผูกพันให้กับนางในฐานะบุตรกับมารดา

เป่าอี๋ขอร้องท่านย่าไม่ให้ตีซุนลี่จนตาย ในฐานะที่ซุนลี่เพียงคลอดเขาออกมาเท่านั้น

“ก็ได้ ถือว่าข้าฟังคำของเป่าอี๋”

“ลากมันออกไปโยนทิ้งที่ป่าช้าไร้ญาติตรงริมป่าชานเมือง มันจะรอดหรือไม่รอดก็สุดแล้วแต่วาสนาของมันเถิด”

“ขอรับฮูหยินผู้เฒ่า”

สุดท้ายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็ยอมฟังคำขอจากหลานชาย โดยสั่งให้ บ่าวรับใช้ที่โบยตีซุนลี่ช่วยกันแบกร่างที่โชกเลือดของนางไปทิ้งไว้ที่ป่าช้าไร้ญาติ

ที่ป่าช้ารกร้างแห่งนั้น บ่าวรับใช้ชายวางร่างของเมียน้อยผู้โชคร้ายลงบนเสื่อกกผืนหนึ่งแล้วคุกเข่ากล่าวคำขอคมาต่อนาง

“ซุนอี๋เหนียง ยกโทษให้พวกข้าด้วยเถิด อย่าได้แค้นเคืองกันเลยนะ พวกข้าก็เป็นบ่าวเหมือนกับเจ้าต้องฟังคำสั่งของเจ้านาย ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้าเจ้าจะแค้นก็จงแค้นคนที่ทำกับเจ้าเถิด”

“ไปดีเถิดนะซุนอี๋เหนียงถ้าชาติหน้ามีจริง เจ้ามีโอกาสได้ไปเกิดใหม่ก็จงจำเอาไว้ว่า อย่าได้มาเกิดเป็นบ่าวรับใช้หรือเมียน้อยอีกเลย ถ้าหากว่าเจ้าไปสู่สุคติไม่ได้ก็จงไปหาทางแก้แค้นเอากับคนพวกนั้นเถิด พวกข้าคงช่วยซุนอี๋เหนียงได้เท่านี้”

บ่าวรับใช้สองคนพูดกับซุนอี๋เหนียง แล้วหนึ่งในนั้นก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก ปิดคลุมลงบนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดแดงฉานของนาง ส่วนบ่าวอีกคนหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดที่เหน็บอยู่ตรงสายคาดเอวเช็ดใบหน้าเปื้อนเลือดของซุนอี๋เหนียง

แล้วเขาก็ใช้ฝ่ามือหยาบกระด้างปิดเปลือกตาของนางลง ก่อนนำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นปิดคลุมใบหน้าให้กับซุนอี๋เหนียงที่นอนหายใจรวยรินรอความตายอยู่ในป่าช้าไร้ญาติ

และแล้วคืนนั้น ซุนลี่ก็สิ้นลมหายใจอย่างเดียวดายอยู่กลางป่าช้าที่รกร้างนั่นเอง ศพของนางถูกสุนัขจิ้งจอกและสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืนรุมฉีกทึ้งกินเป็นอาหารเหมือนกับศพไร้ญาติร่างอื่นๆ ที่เคยถูกนำมาโยนทิ้งไว้ที่นี่โดยขาดคนเหลียวแล

วิญญาณของซุนลี่กลายเป็นวิญญาณแค้น นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงริมชายป่า กรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา จนกระทั่งเฉินมี่ที่เดินท่องผ่านมาทางนั้นได้ยินเข้า “เอ๊ะ...เสียงใคร” นางอุทานก่อนเดินย่างกรายไปยังต้นเสียง

ตอนที่ชายกระโปรงสีแดงกรุยกรายมาอยู่ตรงหน้าของดวงวิญญาณอาฆาต เฉินมี่ก็พูดเสียงเนิบออกมา “เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่นี่เล่า ไยไม่ไปผุดไปเกิดเสีย”

ซุนลี่ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้ผ่านทางอันแปลกประหลาด เพียงแค่แวบเดียวที่ได้มองสบตากัน ดวงวิญญาณอาฆาตของนางก็รับรู้ได้ทันทีว่า ความยุติธรรมที่นางร่ำร้องหาได้เดินทางมาถึงแล้ว “ข้าแต่ใต้เท้า ข้าน้อยชื่อซุนลี่ เป็นอดีตอนุภรรยาของเสิ่นต้งเหวินขุนนางสังกัดกรมอากรเจ้าค่ะ ตลอดสิบเก้าปีมานี้ข้าน้อยอยู่รับใช้คนพวกนั้นมาด้วยความซื่อสัตย์ภักดี มอบบุตรชายให้เขาหนึ่งคน แต่พวกเขากลับฉ้อฉล ยัดความผิดฐานมีชู้ให้ข้าน้อย ซ้ำยังตีข้าน้อยจนขาดใจตายอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้อีกเจ้าค่ะ”

“ข้าน้อยแค้นพวกมันยิ่งนัก แค้นใจจนไม่อาจไปจากที่แห่งนี้ได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยอยากแก้แค้นพวกมัน แต่ข้าน้อยไม่รู้จะทำเช่นไรดี ใต้เท้าโปรดมอบความเป็นธรรมให้แก่ผู้ต้อยต่ำเช่นข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ แลกกับการแก้แค้นจะให้ข้าน้อยทำอย่างไรก็ได้ จะฉีกทึ้ง ฉีกกินแก่นวิญญาณของข้าน้อยก็ได้ ขอแค่ข้าน้อยมีโอกาสแก้แค้นเท่านั้น” วิญญาณของซุนลี่อ้อนวอนทั้งน้ำตาเป็นสายเลือด

“เจ้าอยากแก้แค้นใครหรือจงบอกชื่อศัตรูของเจ้ามาสิ” เฉินมี่เอ่ยถาม พลางก้มลงมองดวงวิญญาณอาฆาตของซุนลี่อย่างสนอกสนใจยิ่ง

ซุนลี่กล่าวเสียงต่ำลอดไรฟัน “เสิ่นต้งเหวิน ซุนเหม่ยลี่ฮูหยิน ของมัน กับมารดาของมันฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเจ้าค่ะ”

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ถ้าวิญญาณของเจ้าถูกกัดกินจนหมดแล้ว เจ้าจะไม่มีโอกาสได้ไปผุดไปเกิดอีก” เฉินมี่เอ่ยปากถามวิญญาณแค้นตนนั้นให้แน่ใจถึงข้อแลกเปลี่ยนที่นางเสนอ

“ข้าน้อยยินยอมเจ้าค่ะ เพราะข้าน้อยแค้นนัก แค้นเคืองพวกมันยิ่ง ข้าน้อยจะไม่ยอมไปเกิดอีกหากไม่ได้แก้แค้นเจ้าค่ะ” ซุนลี่กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว