จัดฉากนางแพศยา

“เช่นนั้นก็เสียแรงน้ำใจของพี่สาวแท้ๆ ในเมื่อนางกล้าส่งมา ข้าก็กล้ารับไว้ และต้องรับอย่างงดงามด้วย”

“ท่านหญิง!” ชิวหนิงและซิงซินอุทานขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวภัย

“ลนลานอะไรกัน?” หลีอินยิ้มพรายดั่งจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาหงส์เปล่งประกายระยิบระยับ

“ของดีมีความสุขล้นพ้นถึงเพียงนี้ กินคนเดียวคงเสียดายแย่ แน่นอนว่า... ข้าต้องชวนฝ่าบาทมาร่วมลิ้มลอง ซิงซิน เจ้าไปที่ตำหนักหยางซินเดี๋ยวนี้ แจ้งว่าหลังทานอาหารเย็น จู่ๆ ข้าก็ใจสั่นรุ่มร้อนนึกหวาดหวั่น มีเพียงได้พบพระพักตร์เท่านั้นจึงจะสงบใจลงได้”

“เพคะ” ซิงซินรับคำสั่งพลางลอบยิ้ม เริ่มเข้าใจแผนการตลบหลังศัตรูของนายตน

หลีอินหันไปหาชิวเยว่ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและทรงอำนาจจนคนมองต้องคุกเข่าลงด้วยความยำเกรง

“ชิวเยว่ เข้ามาใกล้ๆ ข้ามีของจะให้เจ้าไปเตรียม”

นางกระซิบสั่งความด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีด ให้ชิวเยว่นำน้ำชาฝางสกัดเข้มข้นผสมผงมุก และสมุนไพรที่มีฤทธิ์ระงับความร้อนในกายชั่วคราว แต่ช่วยเพิ่มเสน่หาทางสายตา

พร้อมสั่งให้จุดกำยานล่อวิญญาณ ซึ่งเมื่อผสมกับกลิ่นยาชุนเฟิงตู้แล้ว จะยิ่งกระตุ้นความกำหนัดของบุรุษให้ทวีคูณจนหน้ามืดตามัว ชิวเยว่เบิกตากว้าง ทึ่งระคนหวาดกลัวในความร้ายกาจของนายหญิง ก่อนจะก้มกราบจนหน้าผากจรดพื้น

“บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เพคะ”

หลีอินมองตามหลังพลางแค่นยิ้ม หยิบขนมขึ้นมาพิจารณา

‘หวังเหมยหรง ของขวัญชิ้นใหญ่ที่เจ้าส่งมา คืนนี้ข้าขอรับไว้ด้วยรอยยิ้ม ข้าจะทำให้สวามีสุดที่รักของเจ้ากลายเป็นสัตว์ป่าที่คลั่งไคล้ในตัวข้าจนถอนตัวไม่ขึ้น’

เมื่อฮ่องเต้เจียงเฉินหรงเสด็จมาถึงตำหนักเจี้ยงเสี่ยด้วยความห่วงใย หลังได้ยินรายงานจากซิงซินว่าสนมรักมีอาการกระสับกระส่าย

พระวรกายสูงใหญ่ในฉลองพระองค์มังกรสีเข้มก็ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยความรีบร้อน ทว่าซิงซินรีบก้าวออกไปถวายบังคมขวางไว้ตามแผน

“ถวายบังคมฝ่าบาท หมอหลวงตรวจอาการท่านหญิงแล้วแจ้งว่า ร่างกายอ่อนแอแปรปรวนนัก ไม่ควรต้องพบคนแปลกหน้าเพคะ”

นางแสร้งทำสีหน้าลำบากใจเพื่อกระตุ้นความอยากรู้ในพระทัย

“พวกเจ้ารออยู่ข้างนอก เราจะเข้าไปคนเดียว” ฮ่องเต้สั่งเสียงเรียบ สะบัดพระหัตถ์ไล่ข้าราชบริพารและองครักษ์ออกไปจนหมด

พระองค์ก้าวเข้าไปในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมรัญจวนใจ ควันจางๆ แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท ปลุกเร้ากระแสเลือดในกายให้แล่นพล่าน

ผ้าม่านมุ้งแพรบางเบาสีชมพูกลีบบัวสั่นไหวล้อสายลม บนแท่นบรรทมกว้าง มีหวังหลีอินนอนทอดกายอยู่ในชุดผ้าแพรสีขาวกึ่งเปลือยเปล่า

สายเดี่ยวตัวสลับหลุดลุ่ยลงจากลาดไหล่เนียน เผยปทุมถันอวบอิ่มชูชันอยู่ภายใต้เนื้อผ้าบางเบาดั่งปีกจักจั่น หน้าท้องแบนราบและสะโพกผึ่งผายกลมกลึง ผิวขาวผ่องราวน้ำนมชวนมองยิ่งนัก

ขาเรียวยาวทั้งสองข้างเบียดชิดเปิดเผยรอยแยกบางเบาชวนฝัน ฮ่องเต้กลืนน้ำลายดังเฮือกใหญ่ ความเป็นบุรุษเริ่มตื่นตัวอย่างรุนแรงชนิดไม่เคยเป็นมาก่อน

“หลีอิน... หลีอิน...” พระองค์สูดหายใจลึก พระเนตรคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยแรงอารมณ์ ความร้อนรุ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อยและแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“ฝ่าบาท เสด็จมาแล้วหรือเพคะ” หลีอินลืมตาขึ้น แววตาฉ่ำปรือหวานเชื่อมราวกับหยาดน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ

นางพยุงกายขึ้นอย่างแช่มช้า ท่วงท่าเคลื่อนไหวประหนึ่งสายน้ำ ไหลไล่ให้ผ้าแพรเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอวคอด เผยยอดปทุมถันสีทับทิมระเรื่อต่อหน้าพระพักตร์ ก่อนจะขยับเข้าไปโอบรอบพระศอ จงใจบดเบียดเรือนร่างเนียนนุ่มเข้าหาแผงอกกว้างจนฮ่องเต้ทรงสะท้าน วาจาที่นางเปล่งออกมาเชิญชวนมาก

“เมื่อครู่หม่อมฉันเผลอหลับไปแล้วฝันว่า ตนเองเป็นจิ้งจอกขาวบำเพ็ญเพียรกลางป่าเขา บังเอิญพบขุนนางบัณฑิตรูปงามผู้หนึ่ง คิ้วตาละม้ายคล้ายฝ่าบาทยิ่งนัก หลังจากนั้นบัณฑิตก็พาจิ้งจอกขาวติดตัวไปด้วยทุกวัน จนมันเริ่มมีสติปัญญา บำเพ็ญจนกลายเป็นมนุษย์...”

น้ำเสียงของนางกระเส่าเย้ายวน นิ้วเรียวกรีดกรายลากผ่านพระหนุมาจนถึงแผงพระอุระ นางหยิบขนมมงคลชิ้นหนึ่งที่จัดวางไว้บนพานทองเหลืองข้างเตียงขึ้นมาจ่อที่พระโอษฐ์ของฮ่องเต้ สายตาเว้าวอนยั่วยวนถึงขีดสุด

“ฝ่าบาททรงคิดว่า หากวันนี้จิ้งจอกน้อยได้พบผู้มีพระคุณแล้ว มันควรจะตอบแทนด้วยร่างกายและหัวใจ หรือไม่เพคะ?”

“อื้อ...” สุรเสียงของฮ่องเต้แหบพร่า พระเนตรจดจ้องที่ริมฝีปากบางและเต้าเนื้ออวบอิ่มอย่างไม่กะพริบ

“นี่คือขนมที่ฮองเฮาประทานมาให้หม่อมฉันเป็นพิเศษ”

ป้อนไปที่กลีบปากของฮ่องเต้ แต่ก็ยังไม่ได้กิน นางชักกลับ

“จิ้งจอกน้อยอดใจกินคนเดียวไม่ได้ จึงรอฝ่าบาทมาเสวยร่วมกันเพคะ”

ฤทธิ์เสน่หาจากคำพูด ลีลาท่าทางอันเหนือชั้น และกลิ่นกำยานล่อวิญญาณที่อบอวล ทำให้ฮ่องเต้ทรงพระสรวลต่ำในลำคออย่างผู้ชนะ

พระองค์อ้าโอษฐ์เสวยขนมชิ้นนั้นจากมือนางทันที ลิ้นอุ่นชื้นตวัดเลียปลายนิ้วเรียวของหลีอินอย่างจงใจจนหญิงสาวแสร้งสะท้านหลบ

“ถ้าเช่นนั้น เราก็จะรับน้ำใจนี้ไว้ด้วยความยินดี”

“โอ๊ะ! ฝ่าบาท... หม่อมฉันอยากจะเล่นอะไรสนุกๆ กับพระองค์ อื้อ... หม่อมฉันต้องการฝ่าบาทเหลือเกินเพคะ”

หลีอินกระซิบข้างพระกรรณ ลมหายใจอุ่นผ่าวของนางเป่ารดผิวพระศอ แววตาของนางฉายประกายเยือกเย็นแวบหนึ่งในความมืด ที่ไม่มีใครเห็น

“ถ้าสนมรักอยากเล่นอะไรสนุกๆ และทำให้เจ้าวาบหวิวในหัวใจ ข้าก็พร้อมจะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าเสมอ” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงพร่าพลางอุ้มนางขึ้นเตียง

โดยไม่ทรงรู้เลยว่า...ขนมที่เสวยเข้าไปนั้นผสมยาชุนเฟิงตู้เข้มข้น ที่จะปลุกสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชนจนยากจะควบคุม

ทันทีที่แผ่นหลังเนียนของหลีอินสัมผัสกับฟูกนอน ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงก็ทรงโถมพระวรกายเข้าร่างอรชรในทันที

ฤทธิ์ของยาชุนเฟิงตู้เริ่มทำงานอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง  พระองค์ทรงรู้สึกเหมือนมีไฟแผดเผาอยู่ภายในพระวรกาย เส้นเลือดตามขมับเต้นตุบๆ

ความต้องการทางเพศพุ่งทะยานจนทรงไม่สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะได้อีกต่อไป

“หลีอิน... เจ้า... เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน” สุรเสียงของพระองค์เปลี่ยนเป็นดุดันและหยาบโลนตามสัญชาตญาณดิบ พระหัตถ์หนากระชากผ้าแพรบางเบาที่เหลืออยู่บนกายของนาง

แควก... เสียงเสื้อผ้าขาด และพระองค์ดึงออกจนหมดสิ้น เผยร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งกำบังขวางกั้น หลีอินแสร้งทำเป็นตื่นตกใจระคนเสียวซ่าน นางบิดกายไปมาภายใต้ร่างหนา

ทว่าในใจกลับลิงโลดเมื่อเห็นอาการคลุ้มคลั่งของโอรสสวรรค์ ยาชุนเฟิงตู้ช่างออกฤทธิ์ได้รุนแรงสมคำร่ำลือ