LOGINShare
ทำได้
publish date:
2026-09-06 13:24:11“แล้วฝูเอ๋อร์เล่า? ฝูเอ๋อร์... เจ้าไม่อยากอยู่กับแม่แล้วหรือ? รีบบอกเสด็จพ่อเร็วเข้าว่าเจ้าอยากอยู่กับแม่”
“ฝูเอ๋อร์... ลูก...” เด็กหญิงตัวน้อยอึกอัก
จวินเหิงรีบกวักมือเรียกน้องสาว
“รีบมาเร็ว ที่ตำหนักเสด็จน้ามีนกหลิวหลีร้องเพลงได้ ขนมก็อร่อยกว่าผลไม้เชื่อมของเสด็จแม่ตั้งเยอะ”
“จริงหรือเพคะพี่ชาย” ดวงตาของเจียงฝูเหรินเปล่งประกายความต้องการ นางหันไปกราบทูลฮ่องเต้โดยไม่มองหน้ามารดาแท้ๆ ที่นอนน้ำตานองหน้า
“เสด็จพ่อ... ลูกก็ชอบเสด็จน้ากุ้ยเฟยเหมือนกัน อยากไปอยู่ตำหนักเสด็จน้าเพคะ”
“ดี ถ้าเช่นนั้นเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์... ข้าขอฝากให้กุ้ยเฟยช่วยดูแลชั่วคราว” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์สั่งอย่างเฉียบขาด ก่อนจะหันไปมองคนบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา
“เหมยหรง... เจ้าจงพักรักษาตัวให้ดี อย่าได้กังวลเรื่องอื่นอีก”
“หม่อมฉันรับพระบัญชา จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังเพคะ” เจียงกุ้ยเฟยยิ้มพราย ก่อนส่งสายตาเยาะหยันให้หวังเหมยหรง
“ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลาเพคะ จะพาเด็กๆ กลับไปจัดที่พัก”
“ไปเถิด” ฮ่องเต้กำชับ ก่อนจะเสด็จผละจากไป โดยไม่หันกลับมามองฮองเฮาคู่ทุกข์คู่ยากอีกเลย...
“ฝ่าบาท ฝ่าบาท... อั๊ก แคกๆ” หวังเหมยหรงกรีดร้องสุดเสียง ก่อนจะกระอักเลือดลิ่มโตออกมาเต็มที่นอน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องวุ่นวายของนางกำนัล
หลีอินลุกขึ้นยืนช้าๆ ทอดสายตามองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งปีศาจ...
‘หวังเหมยหรง... การต้องทนดูลูกที่ตนรักยิ่งกว่าชีวิต ถูกศัตรูคู่อาฆาตแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตาอย่างง่ายดาย รสชาติมันเป็นเช่นไรเล่า? เจ็บปวดจนอยากตายเลยใช่ไหม? แต่ทั้งหมดนี้... มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น’
“ปิดประตูตำหนักเฟิ่งซี”
หลีอินสั่ง ก่อนจะก้าวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเย็น
เมื่อกลับถึงตำหนักเจี้ยงเสี่ย
หลีอินถอดกำไลหินโมราแดงที่ได้รับประทานมาจากฮองเฮาวางลงบนโต๊ะ นัยน์ตาคมหรี่ลง ก่อนส่งสายตาเด็ดขาดให้ซิงซิน
“ซิงซิน... นำสิ่งนี้ไปพบหมอหลวงหลิวอย่างลับๆ บอกเขาว่านี่คือรางวัลที่ข้ากำนัลให้ และให้เขาช่วยตรวจดูอย่างละเอียดว่าคุณภาพเป็นเช่นไร มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่... จำไว้ ไม่ว่าได้ยินหรือพบเห็นอะไร จงมารายงานข้าทุกคำพูด”
“เพคะท่านหญิง” ซิงซินรับคำสั่งอย่างรวดเร็วและนอบน้อม
ผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม
ซิงซินก็รีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องบรรทม ใบหน้าตื่นตระหนกจนซีดขาว
“ท่านหญิงเพคะ หมอหลวงหลิวแอบกระซิบบอกบ่าวว่า กำไลหินโมราแดงนี้แท้จริงแล้วคือ ลูกประคำชะมดเช็ดชุบน้ำมันชะมดสูตรลับและยาฤทธิ์เย็นจัดหลายชนิด หากสตรีใดสวมใส่นานเข้า จะทำให้เส้นลมปราณอุดตัน เลือดลมพร่องหนัก ชั่วชีวิตนี้ยากจะมีบุตรเพคะ”
“ยากจะมีบุตร...” หวังหลีอินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงความแค้นล้ำลึกจนคนฟังยังสั่นสะท้าน
‘หวังเหมยหรง... เจ้าไม่คิดจะเหลือทางรอดให้ข้าเลยจริงๆ’
หลีอินตวัดสายตามองชิวหนิงและซิงซิน
“พวกเจ้าสองคน ไม่ว่าจะใช้วิธีใด จงสั่งให้คนนอกวังทำกำไลที่รูปร่างและน้ำหนักเหมือนสิ่งนี้ทุกประการมาให้ข้า”
“บ่าวรับบัญชาเพคะ”
หลีอินหยิบกำไลพิษขึ้นมา แสงในแววตาฉายเยียบเย็น...
‘ของขวัญชิ้นใหญ่ที่เจ้ามอบให้ ข้าขอน้อมรับไว้... สักวันหนึ่ง พิษร้ายในกำไลชิ้นนี้จะต้องกลายเป็นคมมีดสนองคืน กลับไปปลิดชีพตัวเจ้าเอง’
นางวางกำไลลง ก่อนหันไปสบตานางกำนัลทั้งสองด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทว่าทรงอำนาจ
“ชิวหนิง... ข้าจัดการให้น้องชายของเจ้าแยกเรือนอยู่อย่างสุขสบายเรียบร้อยแล้ว ส่วนซิงซิน... อาการป่วยของแม่เจ้า ข้าส่งหมอที่ดีที่สุดไปคอยดูแลรักษาแล้วเช่นกัน”
นางกำนัลทั้งสองได้ยินดังนั้นก็น้ำตาไหลพราก ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าหลีอินด้วยความซาบซึ้งใจ
“ขอเพียงพวกเจ้ารับใช้ข้าอย่างซื่อสัตย์ สิ่งใดที่ควรจัดการ ข้าย่อมจัดการให้อย่างดีที่สุด”
“บ่าวขอถวายชีวิตรับใช้อินกุ้ยเหรินตราบจนตัวตายเพคะ” สองนางกำนัลประกาศสัจจะพร้อมกันในตำหนักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการแก้แค้น
ทางด้านตำหนักเฟิ่งซี เสียงกรีดร้องด้วยโทสะของหวังเหมยหรงดังก้องระงมเมื่อไร้ผู้คน
“เหอะ เจียงจินโหรว ยัยแม่ไก่ไข่ไม่เป็น ตัวเองไม่มีปัญญาตั้งครรภ์ ยังกล้ายื่นมือมายุ่งกับฝูเอ๋อร์และเหิงเอ๋อร์ของข้า แล้วยังมีหวังหลีอิน นางน้องแพศยาอกตัญญูนั่นอีก... ข้าให้นางเข้าวังมาเพื่อผูกใจฮ่องเต้และช่วยดูแลลูก แต่กลับร่วมมือกับเจียงจินโหรวมาแย่งอำนาจข้า”
นางกำนัลอาวุโสคนสนิทรีบก้าวเข้ามาประคอง
“ฮองเฮาโปรดระงับโทสะเพคะ... เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหวังหลีอินแน่นอน นางเพิ่งเข้าวังกลับรีบร้อนตั้งครรภ์มังกรตัดหน้า เห็นได้ชัดว่ามีแผนการของตัวเองมานานแล้ว ไม่เห็นตระกูลหวังอยู่ในสายตาเลยเพคะ”
“หวังหลีอินมันร้ายนัก” หวังเหมยหรงกัดฟันกรอด
“ข้าจัดการกุ้ยเฟยไม่ได้ แต่คิดหรือว่าจะจัดการลูกอนุชั้นต่ำคนหนึ่งไม่ได้? นางเพิ่งประกาศตั้งครรภ์ใช่ไหม... เช่นนั้นข้าจะเติมไฟให้อีกแรง ข้าจะทำให้สายเลือดในท้องนางกลายเป็นลูกชู้ที่ผู้คนรุมถ่มน้ำลายใส่ ตรึงนางไว้บนเสาแห่งความอัปยศชั่วกัปชั่วกัลป์ ไปเรียกชิวเยว่มาพบข้าเดี๋ยวนี้” หวังเหมยหรงแค่นยิ้มสยดสยองในความมืด...
‘หึ หวังหลีอิน ข้าจะทำให้เจ้ารู้ไว้ว่า ข้ายกเจ้าขึ้นสูงได้ ข้าก็เหยียบเจ้าลงดินได้เช่นกัน’
ชิวเยว่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ก่อนจะยื่นกล่องขนมงดงามให้หลีอิน มือไม้ของนางสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก
“ท่านหญิง นี่คือสิ่งที่ฮองเฮาให้บ่าวนำมามอบให้ บอกว่าเป็นของพระราชทานจากฝ่าบาท กำชับว่าท่านหญิงต้องเสวยให้ได้เพคะ แต่บ่าวแอบตรวจดูแล้ว พบว่าด้านในผสมยาต้องห้ามอย่างชุนเฟิงตู้ บ่าวไม่กล้าปิดบัง สิ่งนี้แตะต้องไม่ได้นะเพคะ มิเช่นนั้นก็อ้างว่าประชวรกะทันหันเสวยไม่ลง บ่าวจะนำไปเททิ้งเดี๋ยวนี้”
ชุนเฟิงตู้...คือยากระตุ้นกำหนัดรุนแรงที่ทำให้ผู้รับยาเกิดมัวเมาในราคะจนขาดสติ หากสตรีฝ่ายในใช้ ย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นนางแพศยาไร้ยางอาย
และหากหลีอินกินเข้าไปในคืนที่ฝ่าบาทมิได้เสด็จมา นางย่อมทุรนทุรายเผยท่าทีอัปยศต่อหน้าข้าราชบริพาร... นับเป็นแผนการชั่วร้ายที่หวังทำลายนางให้ย่อยยับ
“หึ! เททิ้งหรือ?” หวังหลีอินไล้ปลายนิ้วผ่านกล่องขนมฉลุลายทองอย่างแช่มช้า นัยน์ตาลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยัน
Latest chapter
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ คำขู่
คำขู่นั้นจุดไฟมืดมนในดวงตาของหลีอิน นางจ้องลึกเข้าไปในตาบิดาด้วยจิตสังหารลึกล้ำ จนหวังเยี่ยนชิงสะดุ้งผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว“เจ้า... กล้ามองข้าด้วยสายตาศัตรูเช่นนี้หรือ?”“หวังเยี่ยนชิง!” หลีอินขานชื่อบิดาตรงๆ เฉียบขาด“วันนี้ข้ายืนอยู่ตรงนี้ มิใช่เพื่อขอเศษทาน และยิ่งมิใช่เพื่อฟังท่านด่าทอ”นางแสยะยิ้มสมเพช “พี่สาวแสนดีของข้าจิตใจอำมหิต มอบยาพิษตัดสายเลือด จัดฉากใส่ร้ายว่าข้าคบชู้ บัดนี้ข้าไม่เล่นตามสิ่งที่ท่านลิขิตเอาไว้ ยังคิดเอาชีวิตแม่ข้ามาบีบให้ข้าเป็นมีดโกนเนื้อตัวเองอีกรึ? ท่านพ่อ... หวังเหมยหรงใกล้ตายเต็มทีแล้ว ทว่านางยังคิดลากคนทั้งตระกูลลงหลุมศพไปด้วย ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการปกป้องนางกับจวินเหิง แล้วตระกูลหวังจะนอนหลับสบายไร้กังวล”หลีอินเดินวนรอบตัวบิดา พลางกระซิบบีบคั้นด้วยความจริงทางการเมือง“ท่านไม่คิดจะลืมตาดูหน่อยหรือ ยามนี้จวินเหิงถูกเลี้ยงดูในนามเจ้ากุ้ยเฟย วันหน้าหากได้ครองราชย์ เขาจะนึกถึงตระกูลหวังที่ไร้อำนาจ หรือนึกถึงตระกูลเจ้าที่คอยอุ้มชูมากันแน่ ถึงตอนนั้นตระกูลเจ้
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ พลิกกระดาน
ทว่าหวังหลีอินคนใหม่มีหรือจะยอมเดินตามรอยเดิม ชาตินี้นางพร้อมขี่หลังเสือ เพื่อกลับไปพลิกกระดานอำนาจในจวนตระกูลหวัง“พอบรรเลงถึงช่วงเร้าใจที่ต้องใช้แรงดีดที่สุด สายพิณเส้นนั้นจะขาดสะบั้น ผงพิษเยี่ยนจินถันจะฟาดเข้าใบหน้ามันโดยตรง พิษหนานเจียงแผดเผาผิวเนื้อจนเน่าเปื่อย แดงทองปะปนราวกับไฟลุกไหม้ ไม่มีวันรักษาได้ชั่วชีวิต หากรอดตาย พิษไฟก็แล่นเข้าสู่หัวใจ เผาผลาญทารกในครรภ์จนกลายเป็นเถ้าถ่าน” หวังเหมยหรงหัวเราะลั่นตำหนักด้วยความบิดเบี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าแผนการนี้กำลังจะกลับมารัดคอตนเองนางกำนัลคนสนิทก้มหน้ากล่าวทึ่งๆ“เมื่อสายพิณขาดต่อหน้าธารกำนัล ฝ่าบาทต้องสั่งสืบสวนแน่ พิษนี้มาจากหนานเจียง ซึ่งตระกูลฝ่ายมารดาของเจ้ากุ้ยเฟยคุมกำลังทหารอยู่ ชายแดนบูรพาตึงเครียด ฝ่าบาททรงระแวงตระกูลเจ้ามานาน หากเกิดเรื่องขึ้น จะทรงเชื่อผู้ใดเล่าเพคะ”หวังเหมยหรงแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความแค้น“ในวังหลังจะเหลือใครอีก ข้าจะปล่อยให้พวกนางสู้กันจนพินาศไปทั้งคู่ ส่วนข้า... เพียงแค่นั่งมองพวกนางเดินเข้ากรงทีละก้าว หวังหลีอิน... ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าการย
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ มิฉะนั้น
หวังเหมยหรงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาอำมหิต“มิฉะนั้น... หึ! ชีวิตของอนุหลินจะเป็นหรือตาย หรือต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น ย่อมขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้าแต่เพียงผู้เดียว”หลีอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบสงัดจนน่ากลัว ทว่าแทนที่นางจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างที่ฮองเฮาคาดหวังหลีอินกลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่อ่อนหวาน แต่ว่าดวงตากลับเย็นเยียบ จนชวนให้ผู้มองรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กายชาติที่แล้ว... นางยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องมารดา จนยอมเป็นหมากให้สตรีผู้นี้เชิดชู แต่ท้ายที่สุด... หวังเหมยหรงก็ยังสั่งฆ่าอนุหลินอย่างโหดเหี้ยมอยู่ดีชาตินี้นางย่อมไม่เดินซ้ำรอยเดิม แผนการปกป้องมารดาภายนอกวังถูกนางวางหมากไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าวังหลวงแล้ว“พี่หญิง... ท่านก็เป็นเช่นนี้เสมอมาจริงๆ” หลีอินเอ่ยเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความสมเพช“คิดว่า... ใครต่อใครบนโลกใบนี้ ล้วนเป็นคนโง่ ที่ถูกท่านบีบไว้ในกำมือ และควบคุมได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?&r
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ แผนสกปรก
“ที่ฝ่าบาทฝากคำพูดผ่านกงกงมาว่า ไม่อยากให้ข้าถือโทษหวังเหมยหรง และบอกว่า ข้ากับนาง...เราเป็นพี่น้องกัน... พูดให้ถึงที่สุด พระองค์ก็ยังทรงคิดจะใช้บารมีของโอรสสวรรค์ มาบีบให้ข้าต้องยอมก้มหัวต้อยต่ำ ยอมความ และเก็บงำความแค้นนี้ไว้ เพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองของตระกูลหวังในราชสำนักเอาไว้ต่างหาก” นางกำนัลหน้าประตูตำหนักก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทางรีบร้อน“กราบทูลพระสนมจิ้งผิน มีนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักเฟิ่งซีมาแจ้งความเพคะ... แจ้งว่าแม้ฮองเฮาจะถูกกักบริเวณ แต่เนื่องจากพระนางประชวรหนัก และมีเรื่องในครอบครัวตระกูลหวังที่ต้องสะสาง จึงใคร่ขอเชิญพระสนมจิ้งผินไปพบที่ตำหนักสักครู่เพคะ” ซิงซินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ“ท่านหญิง... ฮองเฮาถูกสั่งกักบริเวณแท้ๆ เหตุใดจึงยังกล้าส่งคนมาสั่งสั่นถึงที่นี่อีกเพคะ? ช่างไม่เห็นหัวกฎมณเฑียรบาลเลยจริงๆ” หลีอินนัยน์ตาวาววับ ประกายความเหี้ยมเกรียมพาดผ่านดวงตา“หึ... จิ้งผิน... จิ้งผิน... ตำแหน่งนี้ช่างมาได้ประจวบเหมาะเหลือเกิน ข้าชอบใจนัก ซิงซิน... ข้าไม่ได้ไปตามคำสั่งของนาง แต่ข้าจะไปในฐานะจิ้งผิน
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ อยู่ให้เป็น
วันต่อมา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงเปิดโล่งแจ้ง แสงแดดสาดส่องลงมายังลานหน้าตำหนักเจี้ยงเสี่ย จนเกิดภาพระยิบระยับทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคนทั้งหกตำหนัก กลับไม่ใช่แสงตะวัน แต่เป็นเสียงประกาศเฉียบขาดของขันทีอาวุโส ที่ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณเขามาพร้อมกับขบวนสิ่งของพระราชทานยาวเหยียด จนสุดสายตา นำความอิจฉาริษยา และตื่นตระหนกมาสู่สนมทุกนางในวังหลัง“ถ่ายทอดพระบัญชาของโอรสสวรรค์ พระราชทานไข่มุกราตรีจากทะเลตะวันออกสิบเม็ด ผ้าไหมซูซิวจิ้นเนื้อดีสิบพับ เครื่องประดับทองคำแท้ฝังขนนกกระเต็นห้าชุด เพื่อร่วมยินดีครั้งใหญ่แก่ครรภ์มังกร ตามพระบัญชายังได้พระราชทานโสมภูเขาร้อยปีสองต้น รังนกเลือดสิบถ้วย และกำยานมังกรสงบจิตอีกสิบตำลึง ให้เห็นแก่พระโอรสในครรภ์เป็นสำคัญ จงพักฟื้นอย่างสงบและเปี่ยมสุข”หลีอินในชุดบุปผาสีชมพูอ่อน ค่อยๆ ย่อกายลงอย่างชดช้อยและนอบน้อม“อินกุ้ยเหรินรับพระบัญชาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”ทว่าความตื่นตะลึงยังไม่ทันจางหาย ขันทีอาวุโสพลันยิ้มแย้มแล้วคลี่ม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองอร่าม ที
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ ต้องอดทน
ในใจของนาง ‘ชาติที่แล้ว ข้าเป็นสามีภรรยากับพระองค์มาทั้งชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขและผ่านศึกเหนือเสือใต้มาด้วยกัน มีหรือที่ข้าจะไม่รู้นิสัยใจคอและสันดานลึกๆ ของบุรุษผู้นั้นงแววตาของหลีอินพลันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกราวกับย้อนนึกถึงอดีตชาติอันขื่นขม“เจียงเฉินหรงมองวังหลังเป็นเพียงกระดานหมากขนาดยักษ์ เหล่าสนมชายาทั้งหลาย ก็คือหมากแต่ละตัว ที่มีหน้าที่แตกต่างกันไป พวกเราจะแย่งชิงตบตีกันอย่างไรก็ได้ พระองค์ไม่เคยสนพระทัยความริษยาของสตรี แต่... มีข้อแม้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น คือต้องทำให้พระองค์รู้สึกอยู่เสมอว่า ไม่ว่าผลของหมากกระดานนั้น จะแพ้หรือชนะในทุกครั้งแล้ว ล้วนเป็นพระองค์ผู้เดียว ที่เป็นผู้ตัดสินและอยู่เหนือทุกสิ่ง”นางเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ“คืนนี้ข้าทำตัวเป็นเหยื่อที่น่าสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าข้ารู้กาลเทศะ โดยการไม่โวยวายเปิดโปงเรื่องขนมพิษต่อหน้าธารกำนัล ข้าปล่อยให้พระองค์เป็นผู้ลงทัณฑ์ฮองเฮา และสั่งปิดปากทุกคนด้วยพระองค์เอง ข้ามอบอำนาจการควบคุม และเกียรติยศทั้งหมดคืนให้แก่พระองค์ พระองค์จึงทรงมองว่า ข้า
You May Also Like
บันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.2K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.0K viewsหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่193.9K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.4K viewsอย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ845 viewsพลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน
หนามชมพู305 viewsทะลุมิติมาทำธุรกิจรังนกในยุค 80's
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่318 viewsปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง18 views
