ทำได้

“แล้วฝูเอ๋อร์เล่า? ฝูเอ๋อร์... เจ้าไม่อยากอยู่กับแม่แล้วหรือ? รีบบอกเสด็จพ่อเร็วเข้าว่าเจ้าอยากอยู่กับแม่”

“ฝูเอ๋อร์... ลูก...” เด็กหญิงตัวน้อยอึกอัก

จวินเหิงรีบกวักมือเรียกน้องสาว

“รีบมาเร็ว ที่ตำหนักเสด็จน้ามีนกหลิวหลีร้องเพลงได้ ขนมก็อร่อยกว่าผลไม้เชื่อมของเสด็จแม่ตั้งเยอะ”

“จริงหรือเพคะพี่ชาย” ดวงตาของเจียงฝูเหรินเปล่งประกายความต้องการ นางหันไปกราบทูลฮ่องเต้โดยไม่มองหน้ามารดาแท้ๆ ที่นอนน้ำตานองหน้า

“เสด็จพ่อ... ลูกก็ชอบเสด็จน้ากุ้ยเฟยเหมือนกัน อยากไปอยู่ตำหนักเสด็จน้าเพคะ”

“ดี ถ้าเช่นนั้นเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์... ข้าขอฝากให้กุ้ยเฟยช่วยดูแลชั่วคราว” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์สั่งอย่างเฉียบขาด ก่อนจะหันไปมองคนบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา

“เหมยหรง... เจ้าจงพักรักษาตัวให้ดี อย่าได้กังวลเรื่องอื่นอีก”

“หม่อมฉันรับพระบัญชา จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังเพคะ” เจียงกุ้ยเฟยยิ้มพราย ก่อนส่งสายตาเยาะหยันให้หวังเหมยหรง

“ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลาเพคะ จะพาเด็กๆ กลับไปจัดที่พัก”

“ไปเถิด” ฮ่องเต้กำชับ ก่อนจะเสด็จผละจากไป โดยไม่หันกลับมามองฮองเฮาคู่ทุกข์คู่ยากอีกเลย...

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท... อั๊ก แคกๆ” หวังเหมยหรงกรีดร้องสุดเสียง ก่อนจะกระอักเลือดลิ่มโตออกมาเต็มที่นอน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องวุ่นวายของนางกำนัล

หลีอินลุกขึ้นยืนช้าๆ ทอดสายตามองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งปีศาจ...

‘หวังเหมยหรง... การต้องทนดูลูกที่ตนรักยิ่งกว่าชีวิต ถูกศัตรูคู่อาฆาตแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตาอย่างง่ายดาย รสชาติมันเป็นเช่นไรเล่า? เจ็บปวดจนอยากตายเลยใช่ไหม? แต่ทั้งหมดนี้... มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น’

“ปิดประตูตำหนักเฟิ่งซี”

หลีอินสั่ง ก่อนจะก้าวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเย็น

เมื่อกลับถึงตำหนักเจี้ยงเสี่ย

หลีอินถอดกำไลหินโมราแดงที่ได้รับประทานมาจากฮองเฮาวางลงบนโต๊ะ นัยน์ตาคมหรี่ลง ก่อนส่งสายตาเด็ดขาดให้ซิงซิน

“ซิงซิน... นำสิ่งนี้ไปพบหมอหลวงหลิวอย่างลับๆ บอกเขาว่านี่คือรางวัลที่ข้ากำนัลให้ และให้เขาช่วยตรวจดูอย่างละเอียดว่าคุณภาพเป็นเช่นไร มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่... จำไว้ ไม่ว่าได้ยินหรือพบเห็นอะไร จงมารายงานข้าทุกคำพูด”

“เพคะท่านหญิง” ซิงซินรับคำสั่งอย่างรวดเร็วและนอบน้อม

ผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม

ซิงซินก็รีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องบรรทม ใบหน้าตื่นตระหนกจนซีดขาว

“ท่านหญิงเพคะ หมอหลวงหลิวแอบกระซิบบอกบ่าวว่า กำไลหินโมราแดงนี้แท้จริงแล้วคือ ลูกประคำชะมดเช็ดชุบน้ำมันชะมดสูตรลับและยาฤทธิ์เย็นจัดหลายชนิด หากสตรีใดสวมใส่นานเข้า จะทำให้เส้นลมปราณอุดตัน เลือดลมพร่องหนัก ชั่วชีวิตนี้ยากจะมีบุตรเพคะ”

“ยากจะมีบุตร...” หวังหลีอินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงความแค้นล้ำลึกจนคนฟังยังสั่นสะท้าน

‘หวังเหมยหรง... เจ้าไม่คิดจะเหลือทางรอดให้ข้าเลยจริงๆ’

หลีอินตวัดสายตามองชิวหนิงและซิงซิน

“พวกเจ้าสองคน ไม่ว่าจะใช้วิธีใด จงสั่งให้คนนอกวังทำกำไลที่รูปร่างและน้ำหนักเหมือนสิ่งนี้ทุกประการมาให้ข้า”

“บ่าวรับบัญชาเพคะ”

หลีอินหยิบกำไลพิษขึ้นมา แสงในแววตาฉายเยียบเย็น...

‘ของขวัญชิ้นใหญ่ที่เจ้ามอบให้ ข้าขอน้อมรับไว้... สักวันหนึ่ง พิษร้ายในกำไลชิ้นนี้จะต้องกลายเป็นคมมีดสนองคืน กลับไปปลิดชีพตัวเจ้าเอง’

นางวางกำไลลง ก่อนหันไปสบตานางกำนัลทั้งสองด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทว่าทรงอำนาจ

“ชิวหนิง... ข้าจัดการให้น้องชายของเจ้าแยกเรือนอยู่อย่างสุขสบายเรียบร้อยแล้ว ส่วนซิงซิน... อาการป่วยของแม่เจ้า ข้าส่งหมอที่ดีที่สุดไปคอยดูแลรักษาแล้วเช่นกัน”

นางกำนัลทั้งสองได้ยินดังนั้นก็น้ำตาไหลพราก ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าหลีอินด้วยความซาบซึ้งใจ

“ขอเพียงพวกเจ้ารับใช้ข้าอย่างซื่อสัตย์ สิ่งใดที่ควรจัดการ ข้าย่อมจัดการให้อย่างดีที่สุด”

“บ่าวขอถวายชีวิตรับใช้อินกุ้ยเหรินตราบจนตัวตายเพคะ” สองนางกำนัลประกาศสัจจะพร้อมกันในตำหนักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการแก้แค้น

ทางด้านตำหนักเฟิ่งซี เสียงกรีดร้องด้วยโทสะของหวังเหมยหรงดังก้องระงมเมื่อไร้ผู้คน

“เหอะ เจียงจินโหรว ยัยแม่ไก่ไข่ไม่เป็น ตัวเองไม่มีปัญญาตั้งครรภ์ ยังกล้ายื่นมือมายุ่งกับฝูเอ๋อร์และเหิงเอ๋อร์ของข้า แล้วยังมีหวังหลีอิน นางน้องแพศยาอกตัญญูนั่นอีก... ข้าให้นางเข้าวังมาเพื่อผูกใจฮ่องเต้และช่วยดูแลลูก แต่กลับร่วมมือกับเจียงจินโหรวมาแย่งอำนาจข้า”

นางกำนัลอาวุโสคนสนิทรีบก้าวเข้ามาประคอง

“ฮองเฮาโปรดระงับโทสะเพคะ... เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหวังหลีอินแน่นอน นางเพิ่งเข้าวังกลับรีบร้อนตั้งครรภ์มังกรตัดหน้า เห็นได้ชัดว่ามีแผนการของตัวเองมานานแล้ว ไม่เห็นตระกูลหวังอยู่ในสายตาเลยเพคะ”

“หวังหลีอินมันร้ายนัก” หวังเหมยหรงกัดฟันกรอด

“ข้าจัดการกุ้ยเฟยไม่ได้ แต่คิดหรือว่าจะจัดการลูกอนุชั้นต่ำคนหนึ่งไม่ได้? นางเพิ่งประกาศตั้งครรภ์ใช่ไหม... เช่นนั้นข้าจะเติมไฟให้อีกแรง ข้าจะทำให้สายเลือดในท้องนางกลายเป็นลูกชู้ที่ผู้คนรุมถ่มน้ำลายใส่ ตรึงนางไว้บนเสาแห่งความอัปยศชั่วกัปชั่วกัลป์ ไปเรียกชิวเยว่มาพบข้าเดี๋ยวนี้” หวังเหมยหรงแค่นยิ้มสยดสยองในความมืด...

‘หึ หวังหลีอิน ข้าจะทำให้เจ้ารู้ไว้ว่า ข้ายกเจ้าขึ้นสูงได้ ข้าก็เหยียบเจ้าลงดินได้เช่นกัน’

ชิวเยว่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ก่อนจะยื่นกล่องขนมงดงามให้หลีอิน มือไม้ของนางสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก

“ท่านหญิง นี่คือสิ่งที่ฮองเฮาให้บ่าวนำมามอบให้ บอกว่าเป็นของพระราชทานจากฝ่าบาท กำชับว่าท่านหญิงต้องเสวยให้ได้เพคะ แต่บ่าวแอบตรวจดูแล้ว พบว่าด้านในผสมยาต้องห้ามอย่างชุนเฟิงตู้ บ่าวไม่กล้าปิดบัง สิ่งนี้แตะต้องไม่ได้นะเพคะ มิเช่นนั้นก็อ้างว่าประชวรกะทันหันเสวยไม่ลง บ่าวจะนำไปเททิ้งเดี๋ยวนี้”

ชุนเฟิงตู้...คือยากระตุ้นกำหนัดรุนแรงที่ทำให้ผู้รับยาเกิดมัวเมาในราคะจนขาดสติ หากสตรีฝ่ายในใช้ ย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นนางแพศยาไร้ยางอาย

และหากหลีอินกินเข้าไปในคืนที่ฝ่าบาทมิได้เสด็จมา นางย่อมทุรนทุรายเผยท่าทีอัปยศต่อหน้าข้าราชบริพาร... นับเป็นแผนการชั่วร้ายที่หวังทำลายนางให้ย่อยยับ

“หึ! เททิ้งหรือ?” หวังหลีอินไล้ปลายนิ้วผ่านกล่องขนมฉลุลายทองอย่างแช่มช้า นัยน์ตาลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยัน