บันไดแห่งความปรารถนา의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

22 챕터

บทที่ 11 — สายตาที่นานเกินไป

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 11 — สายตาที่นานเกินไป เช้าวันถัดมา กฤตมาถึง Vild Mechanical Co., Ltd. ก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาจอด Honda Nova Dash ไว้หลังอาคาร ถอดหมวกกันน็อกแล้วเดินเข้าห้องช่างด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงสแล็กสีเข้ม และรองเท้าหนังคู่เดิม รอยน้ำมันยังติดอยู่ตรงปลายแขนตั้งแต่เมื่อวาน แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก เพราะในมือมีแฟ้มงานของโกดังที่เขาเอากลับไปนั่งอ่านต่อเมื่อคืนจนเกือบตีหนึ่ง ธนาที่กำลังเปิดกล่องอะไหล่อยู่หันมาเห็นก็ทำหน้าล้อเลียน “เอาอีกแล้วนะมึง” กฤตวางแฟ้มลง “อะไรอีก” “แต่งตัวดีทุกวันเลยช่วงนี้” ธนาหัวเราะ “ระวังสักวันคนจะจำมึงไม่ได้ว่าเป็นช่าง” กฤตยิ้ม “กูเริ่มชินแล้ว” ตอนเก้าโมงตรง รัตนาเรียกเขาเข้าห้อง กฤตเคาะประตูสองครั้งแล้วเดินเข้าไป เธอนั่งอยู่หลังโต๊ะกำลังอ่านเอกสาร แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเขา เธอกลับหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะวางปากกาลง กฤตสังเกตเห็นเพียงชั่วขณะว่า สายตาของเธอไม่ได้ไล่ดูแฟ้มในมือเขา แต่กลับมองเขาตั้งแต่ใบหน้า เสื้อเชิ้ต จนถึงข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อพับขึ้น รัตนารู้ตัวว่ามองนานเกินไปจึงก้มกลับไปที่เอกสาร “เอามาวางนี่”
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 12 — ประตูอีกบาน

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 12 — ประตูอีกบาน โทรศัพท์สีดำบนโต๊ะทำงานดังขึ้นตอนเก้าโมงสิบเจ็ดนาที เสียงกริ่งแหลมสั้นดังผ่านห้องทำงานของ Vild Mechanical Co., Ltd. จนพนักงานฝ่ายบัญชีที่กำลังจัดเอกสารต้องเงยหน้าขึ้นมอง รัตนาเอื้อมมือไปรับสาย “วิลด์ เมคคานิคอลค่ะ” ปลายสายเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสียงของชาญจะดังขึ้น “คุณรัตนา ผมอยากคุยกับกฤตหน่อย” เธอเหลือบมองผ่านกระจกไปยังห้องช่าง กฤตกำลังยืนคุยกับธนาอยู่ มือข้างหนึ่งถือประแจ อีกข้างกำลังชี้ตำแหน่งบนเครื่องปั๊ม “เรื่องอะไรคะ?” “เรื่องงาน” ชาญตอบสั้น ๆ “แต่คราวนี้ไม่ใช่งานซ่อม” รัตนาวางสายแล้วเดินออกจากห้อง เธอยืนพิงกรอบประตูห้องช่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนเรียก “กฤต” ชายหนุ่มหันมา “ครับ?” “ชาญโทรมา อยากคุยกับนาย” ธนาหันมองทันที “ชาญไหนวะ?” กฤตไม่ตอบ เพียงเช็ดมือกับผ้าขาวแล้วเดินออกมา รัตนาสังเกตว่าคราบน้ำมันที่ติดปลายนิ้วเขาทำให้เสื้อเชิ้ตสีอ่อนมีรอยเปื้อนเล็ก ๆ เธอควรจะตำหนิเรื่องการแต่งตัว แต่กลับยืนมองอยู่สองวินาทีโดยไม่พูดอะไร กฤตเห็นสายตานั้นจึงก้มมองตัวเอง “เลอะเหรอครับ?” รัตนาหลุดยิ้ม “นิดหน่อย” “งั้นผมไปเปลี่ยน” “ไม่ต้อง” เธอตอบเร็วเกินไป
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 13 — ที่นั่งของคนอื่น

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 13 — ที่นั่งของคนอื่น สองวันหลังจากนั้น กฤตได้รับโทรศัพท์จากชาญตอนสิบเอ็ดโมงยี่สิบห้านาที เสียงปลายสายดังผ่านเครื่องโทรศัพท์สำนักงานอย่างชัดเจน “เย็นนี้ว่างไหม?” กฤตมองนาฬิกาบนผนัง “ถ้าเป็นหลังเลิกงาน ผมว่างครับ” “ผมมีคนอยากให้คุณรู้จัก” กฤตเงียบไปเล็กน้อย “เรื่องอาคารเก่าหรือครับ?” “เรื่องเดียวกัน แต่คราวนี้ผมอยากให้คุณมานั่งฟังด้วย” คำว่า นั่งฟัง ทำให้กฤตเหลือบมองไปทางห้องของรัตนา ก่อนตอบ “ได้ครับ” “ห้าโมงครึ่ง เจอกันที่โรงแรมแกรนด์ วารินทรา ห้องรับรองชั้นสาม” สายถูกวางลง กฤตยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนวางกลับที่เดิม รัตนาเดินออกมาจากห้องพอดี “ใครโทรมา?” “คุณชาญครับ” เธอหยุดเดิน “ว่าไง?” “เขานัดผมไปคุยเรื่องอาคารเย็นนี้” รัตนามองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง “เขาบอกไหมว่าใครไปบ้าง?” “ไม่ได้บอกครับ” เธอพยักหน้า แล้วเดินกลับเข้าห้องทำงานเหมือนเรื่องนั้นไม่มีอะไร แต่ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมาเสียงเธอก็ดังออกมา “กฤต” เขาโผล่หน้าเข้าไป “ครับ?” “เย็นนี้ฉันไปด้วย” กฤตยิ้ม “คิดว่าจะปล่อยผมไปคนเดียวเสียอีก” รัตนามองเขาแล้วตอบเรียบ ๆ “ฉันไม่ได้ไว้ใจคนอื่น” เธอเว้นจังหวะก
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 14 — คนที่ถือไพ่

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 14 — คนที่ถือไพ่ ฝนตกตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ และลากยาวมาจนเกือบค่ำ ถนนในนครวารินเปียกเป็นเงาสะท้อนแสงไฟจากร้านค้าและป้ายโฆษณา รถกระบะกับรถโดยสารประจำทางเคลื่อนตัวช้า ๆ ผ่านแอ่งน้ำเป็นระยะ กฤตนั่งอยู่ในห้องทำงานเล็ก ๆ ของ Vild Mechanical Co., Ltd. พร้อมแฟ้มเอกสารสามแฟ้มที่ชาญส่งมาให้ตรวจ เขาไม่ได้เปิดมันเพราะความอยากรู้อย่างเดียว แต่เพราะครั้งนี้ชาญบอกชัดเจนว่า หากเขาอยากทำงานต่อ เขาต้องเข้าใจว่าตัวเลขในกระดาษเหล่านี้หมายถึงอะไร แฟ้มแรกเป็นค่าใช้จ่ายในการดูแลอาคารเก่า แฟ้มที่สองเป็นรายรับจากพื้นที่เช่า และแฟ้มที่สามเป็นค่าใช้จ่ายของระบบไฟ ระบบน้ำ และการซ่อมบำรุงตลอดสองปีที่ผ่านมา กฤตอ่านทีละหน้าอย่างช้า ๆ บางตัวเลขเขาไม่เข้าใจทันที แต่เมื่อเทียบกันหลายหน้า เขาเริ่มเห็นความผิดปกติบางอย่าง ค่าใช้จ่ายในการซ่อมระบบน้ำสูงขึ้นเกือบทุกไตรมาส ทั้งที่ปริมาณการใช้น้ำไม่ได้เพิ่มขึ้นตาม และค่าอะไหล่บางรายการสูงกว่าราคาที่เขาเคยเห็นในงานโรงแรมเสียอีก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาชาญ “ผมดูเอกสารแล้วครับ” “ว่าไง?” “ผมมีคำถาม” ปลายสายหัวเราะ “ดี ถ้ามีแต่คำตอบผมจะไม่รู้ว่าคุณอ่านจร
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 15 — เส้นที่ลากกลับขึ้นไป

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 15 — เส้นที่ลากกลับขึ้นไป เก้าโมงสิบสองนาทีของเช้าวันพฤหัสบดี กฤตนั่งอยู่ในห้องเก็บเอกสารของโกดังชาญพร้อมกระดาษกองหนึ่งที่เรียงตามวันที่ เขาไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไรอีกแล้ว ตั้งแต่เช้ามีทั้งพนักงานคลังและคนของผู้รับเหมาสองคนเดินผ่านประตูเข้ามาหลายครั้ง แต่กฤตยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไล่ดูใบสั่งซื้อ ใบรับของ ใบเบิก และรายงานซ่อมทีละชุด สิ่งที่เขากำลังทำไม่ต่างจากตอนแกะเครื่องจักรเสีย เพียงแต่คราวนี้เครื่องจักรที่เขากำลังถอดออกเป็นระบบเอกสาร และทุกชิ้นส่วนมีชื่อคนติดอยู่ด้วย เขาเริ่มจากปั๊มน้ำรุ่นที่พบความผิดปกติ แล้วลากเส้นจากใบเสนอราคาไปยังใบสั่งซื้อ จากใบสั่งซื้อไปยังใบรับของ และจากใบรับของไปยังใบเบิก สี่เอกสารดูเหมือนจะเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์จนกระทั่งเขาพบจุดหนึ่งที่ขัดกัน ใบสั่งซื้อระบุว่าของต้องส่งภายในวันที่สิบสอง แต่ใบรับของกลับลงวันที่สิบ และลายเซ็นผู้รับเป็นชื่อของพนักงานคลังคนเดียวกับที่ยืนยันว่าในวันนั้นเขายังไม่ได้เข้าทำงาน กฤตหยิบเอกสารอีกชุดมาเทียบ และพบความผิดปกติแบบเดียวกันอีกสองครั้ง เขานั่งพิงเก้าอี้แล้วหลับตา มันไม่ใช่ความผิดพลาด
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 16 — คนที่มีราคา

บทที่ 16 — คนที่มีราคา เช้าวันจันทร์ของ Vild Mechanical Co., Ltd. ไม่ได้แตกต่างจากทุกเช้าที่ผ่านมา เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังสลับกับเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร เสียงรองเท้าของพนักงานเดินผ่านทางเดิน และเสียงช่างจากด้านหลังอาคารที่กำลังยกกล่องอะไหล่ลงจากรถส่งของ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมจนแทบไม่มีอะไรบอกได้ว่า สำหรับกฤต โลกของเขากำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย เขาเดินเข้าบริษัทด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อน กางเกงขายาวเรียบ รองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน และสมุดเล่มเดิมที่ตอนนี้มีคำเขียนเพิ่มขึ้นหลายคำ—ขาย ต่อรอง คน ทุน หลักฐาน มูลค่า อำนาจ—ก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูฝ่ายบัญชีเพราะเสียงผู้หญิงดังออกมาก่อนตัวเจ้าของเสียงเสียอีก “ฉันถามอีกครั้งนะคะ ใครเป็นคนอนุมัติใบนี้?” เสียงนั้นคมชัดจนคนที่เดินผ่านหน้าห้องยังรู้ว่าเจ้าของเสียงไม่ได้กำลังขอคำตอบเล่น ๆ กฤตชะงัก ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานท่ามกลางแฟ้มเอกสารกองสูง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทำงานสีเข้ม ผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยจนถ้าไม่เห็นสายตาที่กำลังไล่ตัวเลขในเอกสารอย่างเอาจริงเอาจัง ก็คงนึกว่าเธอเป็นพนักงานประชาสัมพันธ์มากกว
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 17 — มื้อกลางวันที่เกินเวลาพัก

บทที่ 17 — มื้อกลางวันที่เกินเวลาพัก เที่ยงวันนั้น ศศิพรากฤตออกจากหน้าห้องบัญชีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ เธอถือแฟ้มบาง ๆ หนึ่งเล่มไว้ในมือ ส่วนอีกมือคว้ากระเป๋าถือขึ้นพาดไหล่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสั่งงาน “ไปกินข้าวค่ะ” กฤตมองนาฬิกาแล้วมองหน้าเธอ “ผมมีงาน” ศศิยกแฟ้มขึ้น “ฉันก็มีค่ะ แต่ตัวเลขพวกนี้กินไม่ได้ เพราะฉะนั้นเราต้องไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับมากินมันต่อ” กฤตหัวเราะ “เหตุผลดี” “แน่นอนค่ะ ฉันเป็นนักบัญชี เหตุผลฉันต้องมีใบเสร็จรองรับ” ร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามบริษัทมีโต๊ะเหล็กไม่กี่ตัว พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ ไล่ความร้อนของเที่ยงวัน และเสียงรถบนถนนดังลอดเข้ามาเป็นระยะ ศศิสั่งข้าวกะเพราไข่ดาว ส่วนกฤตสั่งข้าวผัดธรรมดา ก่อนเธอจะเปิดแฟ้มบนโต๊ะทันทีที่อาหารยังมาไม่ถึง “คุณตั้งราคางานโกดังรอบล่าสุดต่ำไป” เธอพูดโดยไม่เงยหน้า “ต่ำเท่าไร?” “ถ้าคิดเฉพาะต้นทุนตรง คุณไม่ขาดทุน แต่ถ้าคิดเวลาที่คุณต้องเข้าไปแก้ปัญหา ความเสี่ยงที่เครื่องเสียเพิ่ม ค่าเดินทาง และเวลาที่คุณต้องทิ้งงานประจำเพื่อไปทำงานนอก คุณกำลังขายตัวเองถูกเกินไป” กฤตพิงเก้าอี้ “ผมยังเป็นแค่ช่าง” ศศิเงยหน้าทันที “ค
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 18 — ตัวเลขที่คำนวณไม่ได้

บทที่ 18 — ตัวเลขที่คำนวณไม่ได้ วันรุ่งขึ้น ศศิมาถึงบริษัทก่อนแปดโมงเช้าเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างจากทุกเช้าคือแฟ้มสีน้ำตาลบนโต๊ะของเธอถูกเปิดค้างไว้ตั้งแต่ยังไม่มีใครเข้าทำงาน เธอใช้เวลานั่งไล่ตัวเลขของโครงการโกดังอยู่เกือบชั่วโมง ก่อนเขียนตัวเลขใหม่ลงบนกระดาษแล้วขีดฆ่าซ้ำไปซ้ำมา ต้นทุนเดิม กำไรที่กฤตเสนอ ความเสี่ยงที่เขายังไม่ได้คิด และราคาที่เธอเชื่อว่าตลาดรับได้ ทุกอย่างลงตัวจนเกือบหมด เหลือเพียงสิ่งเดียวที่เธอไม่สามารถใส่ลงในตารางได้เมื่อคืนที่ผ่านมา—ทำไมเธอถึงนึกถึงคำชมของกฤตทุกครั้งที่มองตัวเลข “ไร้สาระ” เธอพูดกับตัวเองแล้วปิดแฟ้ม แต่พอเงยหน้าขึ้น กฤตก็ยืนอยู่หน้าประตูฝ่ายบัญชีพอดี “ผมเอาต้นทุนมาให้ครับ” ศศิชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนทำหน้าเป็นปกติ “ตรงเวลาพอดี” กฤตวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “วันนี้กินข้าวที่ไหน?” คำถามง่าย ๆ กลับทำให้เธอเงียบไปครู่หนึ่ง “คุณถามเพราะอะไร?” “เมื่อวานคุณบอกว่าจะช่วยผมตั้งราคา” “อ๋อ” ศศิพยักหน้า “เรื่องงาน” “ก็เรื่องงานสิครับ” “ดีค่ะ” “ดีอะไร?” “ไม่มีอะไร” เธอหยิบแฟ้มขึ้นแล้วเดินนำออกไป “ไปกินข้าวกัน” ร้านเดิมยังมีโต๊ะว่างอยู่สองตัว ศศินั่งตรงข้ามกฤ
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 19 — ข้ออ้าง

บทที่ 19 — ข้ออ้าง เช้าวันอังคาร ศศิมาถึงบริษัทเร็วกว่าปกติสิบห้านาที เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เปิดแฟ้มบัญชี แล้วนั่งมองตัวเลขอยู่พักใหญ่โดยไม่อ่านแม้แต่บรรทัดเดียว ภาพเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัว ทั้งแสงไฟในล็อบบี้ ฝนที่ตกอยู่หลังผนังกระจก และคำพูดง่าย ๆ ของกฤตที่ดูเหมือนไม่มีความหมายอะไรสำหรับคนพูด แต่กลับทำให้คนฟังนอนไม่หลับอยู่ครึ่งคืน “คุณสวย” ศศิถอนหายใจแล้วเปิดเครื่องคิดเลข กดตัวเลขสุ่ม ๆ ลงไปสองสามครั้งก่อนส่ายหน้า “เป็นบ้าอะไรของฉันวะ” “พี่ศศิพูดกับเครื่องคิดเลขอีกแล้วเหรอคะ?” เสียงพนักงานบัญชีรุ่นน้องดังขึ้นจากด้านหลัง ศศิหันไปมองทันที “ทำงานไปเลยค่ะ” “หนูยังไม่ได้ถามอะไรเลย” “แต่หน้าหนูถามแล้ว” อีกฝ่ายหัวเราะแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ศศิพยายามกลับมาสนใจเอกสาร แต่ไม่นานโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น เธอรับสายและได้ยินเสียงกฤต “วันนี้ว่างไหมครับ?” หัวใจเธอกระตุกอย่างน่ารำคาญ “ถามทำไม?” “จะเอาราคางานที่คุณแก้เมื่อวานไปเสนอคุณชาญ” “แล้ว?” “ผมอยากให้คุณช่วยดูอีกที” ศศิเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนเที่ยง?” “ครับ” “ได้” วางสายแล้วเธอนั่งนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนพึมพำเบา ๆ “ฉันตอบเร็วเกินไปหรือเปล่
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기

บทที่ 20 — คืนที่ไม่มีตัวเลข 18+

บทที่ 20 — คืนที่ไม่มีตัวเลข 18+ ฝนยังคงกระหน่ำลงมาบนกระจกหน้ารถจนถนนตรงหน้าพร่าเป็นเส้นแสงสีแดงจากไฟท้ายรถคันแล้วคันเล่า กฤตเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าปัดก่อนถอนหายใจ รถแทบไม่ขยับมาตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ส่วนศศินั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งกอดแฟ้มเอกสารไว้กับอก อีกมือกำโทรศัพท์บ้านที่เพิ่งวางสายไป “แม่บอกว่าไม่ต้องรีบกลับ” เธอพูดขึ้นในที่สุด “ถนนแถวบ้านน้ำเริ่มท่วม” กฤตพยักหน้าแล้วมองออกไปข้างหน้า “ถ้าฝนยังไม่หยุดแบบนี้ เรากลับตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร” ศศิหันมองเขา “แล้วจะทำยังไง?” กฤตมองป้ายโรงแรมขนาดเล็กที่สว่างอยู่ไม่ไกลจากถนน “หาที่จอดก่อน แล้วค่อยคิด” โรงแรมที่พวกเขาเลี้ยวเข้าไปไม่ได้หรูหราเหมือนแกรนด์ วารินทรา เป็นโรงแรมริมถนนสำหรับคนเดินทาง มีไฟนีออนสว่างอยู่เหนือทางเข้าและเคาน์เตอร์เล็ก ๆ อยู่ด้านหน้า พนักงานบอกว่าคืนนี้เหลือห้องอยู่ไม่กี่ห้อง เพราะฝนทำให้คนที่เดินทางหลายคนต้องหยุดพักกลางทาง กฤตหันมาถามศศิว่าจะกลับต่อหรือไม่ แต่เธอมองฝนด้านนอกแล้วส่ายหน้า “พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าบริษัทเช้า ถ้ากลับตอนนี้แล้วเกิดรถติดอีก ฉันไม่ไหว” เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดเบาลง “พักที่นี่ก็ได้”
last update최신 업데이트 : 2026-09-08
더 보기
이전
123
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status