Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย: Kapitel 11 – Kapitel 20

ในละครนางเห็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้ากล้องแต่ตอนนี้นางอยู่ในร่างของตัวละครนั้น ย่อมต้องมีเรื่องที่ละครไม่ได้เล่า ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม...บางทีอาจเป็นกุญแจสำคัญก็ได้ ลู่เสี่ยวหลันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าพลางเริ่มเปิดลิ้นชักทีละช่อง จดหมาย เครื่องประดับ ของใช้ส่วนตัวและเอกสารบางอย่าง นางหยิบมันออกมาวางบนโต๊ะทีละชิ้น “ถ้าซูมู่เยียนเคยมีความลับ...” หญิงสาวมองของทั้งหมดตรงหน้า “ความลับนั้นต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่” นางเริ่มตรวจดูทีละอย่างอย่างละเอียดจนกระทั่งปลายนิ้วหยุดอยู่บนกล่องไม้ใบหนึ่ง กล่องนั้นไม่ได้สวยงามอะไรแต่ถูกซ่อนอยู่ลึกสุดในลิ้นชัก ลู่เสี่ยวหลันมองมันด้วยความสงสัย นางจำไม่ได้ว่าในละครเคยเห็นกล่องนี้ หญิงสาวค่อยๆ เปิดฝา ภายในไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเงิน มีเพียงจดหมายเก่าๆ หลายฉบับ ลู่เสี่ยวหลันหยิบฉบับแรกขึ้นมาทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าซอง...หัวใจของนางก็กระตุก “ถึงซูมู่เยียน” บนจดหมายไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับและวันที่บนจดหมาย...เป็นวันที่ก่อนงานแต่งงานเพียงสามวัน ลู่เสี่ยวหลันจ้องมันนิ่ง จากนั้นค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมา “ดูเหมือนว

เสียงของลั่วชิงดังขึ้นอีกครั้งจากหน้าประตู ลู่เสี่ยวหลันรีบเก็บจดหมายฉบับที่สองกลับเข้าไปในกล่องไม้ ก่อนจะปิดฝาแล้วสอดมันกลับเข้าไปในลิ้นชักตามเดิม นางสูดหายใจเข้าลึกๆ เรื่องจดหมาย...ยังไม่ควรให้ใครรู้โดยเฉพาะเซียวเฟยหลง อย่างน้อยตอนนี้นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเขียนเป็นใคร หากเผลอเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป แล้วคนที่ส่งจดหมายมีความเกี่ยวข้องกับคนในตำหนักจริงๆ สิ่งที่นางกำลังจะค้นหาอาจหายไปตลอดกาล “ข้ารู้แล้ว” ลู่เสี่ยวหลันตอบกลับ นางเดินไปเปิดประตู ลั่วชิงยืนรออยู่ด้านนอก ก่อนจะรีบก้มศีรษะถวายความเคารพ “ท่านอ๋องรับสั่งว่า หากพระชายายังไม่หิวก็ไม่เป็นไรเพคะ แต่ทรงบอกว่า...” “ว่าอะไร?” ลั่วชิงยิ้มเล็กน้อย “ขนมกุ้ยฮวากำลังจะเย็นเพคะ” ลู่เสี่ยวหลันถึงกับนิ่งไป นี่เขาคิดว่านางเป็นคนแบบไหนกันถึงขั้นใช้ขนมล่อให้นางออกจากห้อง แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ลั่วชิงพูดก่อนหน้านี้ นางกลับรู้สึกอยากเห็นเซียวเฟยหลงขึ้นมาไม่ใช่เพราะขนมแต่เพราะนางมีคำถามมากมายที่อยากรู้ และตอนนี้...เซียวเฟยหลงอาจเป็นหนึ่งในคนที่รู้เรื่องของซูมู่เยียนมากที่สุด

เซียวเฟยหลงมองนางนิ่ง ดวงตาคมคู่นั้นไม่มีความหยอกล้ออีกแล้ว “เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดมากหรือ?” ลู่เสี่ยวหลันยกคิ้ว “หม่อมฉันไม่กล้ารับคำชมเพคะ” “ข้าไม่ได้ชม” “อ้อ...” นางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น “เช่นนั้นท่านอ๋องกำลังตำหนิหม่อมฉันหรือเพคะ?” เซียวเฟยหลงจ้องนางก่อนจะเอ่ยช้าๆ “ข้ากำลังบอกว่าเจ้ากำลังเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง” ลู่เสี่ยวหลันลดถ้วยชาลง “หม่อมฉันรู้เพคะ” “รู้แล้วยังจะทำรึ?” “เพราะหากไม่ทำอะไรเลย พวกมันก็ยังจะหาทางฆ่าหม่อมฉันอยู่ดี” นางสบตาเขาตรงๆ “แต่ครั้งนี้อย่างน้อยหม่อมฉันรู้ว่าพวกมันต้องการอะไร” เซียวเฟยหลงนิ่ง คำพูดของนางมีเหตุผล “พวกมันต้องการให้พระชายาตาย เพื่อให้สกุลซูสูญเสียอำนาจ” ลู่เสี่ยวหลันพยักหน้า “ดังนั้นคนที่ได้ประโยชน์จากการตายของหม่อมฉัน...ย่อมมีไม่กี่กลุ่ม” “เจ้าเริ่มคิดเป็นแล้ว” น้ำเสียงของเซียวเฟยหลงเรียบนิ่ง แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ลู่เสี่ยวหลันชะงัก นี่เขากำลังชมว่านางคิดเป็นหรือ นางยังไม่ทันตอบ เซียวเฟยหลงก็หันไปทางองครัก

ความคิดนั้นผุดขึ้นในหัวของลู่เสี่ยวหลันอย่างรวดเร็วแต่ก่อนที่นางจะได้ถาม เสียงฝีเท้าขององครักษ์ก็ดังใกล้เข้ามา “ท่านอ๋อง! จับตัวมันได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ลู่เสี่ยวหลันหันไปมอง ชายชุดดำถูกองครักษ์สองคนกดตัวลงกับพื้นหินหน้าจวน มือทั้งสองข้างถูกไพล่ไปด้านหลัง ดาบที่ใช้ลอบสังหารถูกโยนทิ้งอยู่ไม่ไกล เซียวเฟยหลงหันไปมองคนร้ายเพียงแวบเดียว ก่อนหันกลับมามองแขนของลู่เสี่ยวหลัน เลือดยังคงซึมออกจากบาดแผล สีหน้าของเขายิ่งเย็นจัด “พากลับไปสอบสวนที่คุกใต้ดิน” “พ่ะย่ะค่ะ” “และห้ามให้มันตาย” องครักษ์ชะงักเล็กน้อย “พ่ะย่ะค่ะ!” คำสั่งถูกส่งต่อทันที ชายชุดดำถูกลากออกไป แต่ก่อนที่มันจะพ้นจากลานหน้าจวน จู่ๆ มันกลับหันมามองลู่เสี่ยวหลัน สายตาคู่นั้นเย็นเยียบ “พระชายา...” ลู่เสี่ยวหลันชะงัก “ครั้งนี้เจ้าโชคดี” เซียวเฟยหลงขยับตัวมาบังสายตาของคนร้ายทันที “ลากมันไป!” องครักษ์รีบลากตัวชายชุดดำออกไป เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป ลู่เสี่ยวหลันกลับยังยืนนิ่ง ครั้งนี้เจ้าโชคด

ลู่เสี่ยวหลันยังคงมองเขานิ่ง คำพูดของเซียวเฟยหลงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ข้าเป็นคนขอราชโองการสมรส หากเป็นเช่นนั้น...เหตุใดในเรื่องที่นางเคยดู ทุกคนถึงพูดราวกับว่าซูมู่เยียนเป็นฝ่ายพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของเขา “แล้ว...” ลู่เสี่ยวหลันกลืนน้ำลาย “เหตุใดพระองค์ถึงต้องแต่งกับหม่อมฉันด้วยเพคะ?” เซียวเฟยหลงมองนาง คราวนี้เขาไม่ตอบทันที สายตาคู่นั้นเลื่อนลงไปยังแขนของนางที่เพิ่งพันแผลเสร็จ ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่บนใบหน้า “เจ้าอยากรู้จริงหรือ?” “เพคะ” “ถ้าข้าบอกแล้ว เจ้าจะไม่เสียใจ?” ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้ว “หม่อมฉันจะเสียใจเรื่องอะไร?” มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “เพราะบางทีสิ่งที่เจ้าคิดมาตลอด อาจไม่ใช่ความจริง” หัวใจของนางกระตุกประโยคนี้...เหมือนกับจดหมายที่นางพบในหีบของซูมู่เยียนไม่มีผิด อย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้าได้ยินจากคนในตำหนัก บางครั้งสิ่งที่เห็นก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด หรือเรื่องที่นางเคยดู...กำลังมีใครบางคนจงใจปิดบังความจริงเอาไว้จริงๆ “ท่านอ๋อง” “หืม?” “ก่อนแต่งงาน...หม่อมฉันเคยมาหาพระองค์ทุ