Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย: Kapitel 21 – Kapitel 30

ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้วทันที นางหันกลับไปมองใบหน้าของเซียวเฟยหลงที่บัดนี้นิ่งสนิทจนอ่านไม่ออก “นายท่านรึ?” คำเรียกนี้กว้างเกินไป ในเมืองหลวงมีขุนนางและคหบดีมากมาย หากอีกฝ่ายตั้งใจปิดบังตัวตน ต่อให้จับตัวคนร้ายได้ก็ใช่ว่าจะสาวถึงผู้บงการได้ง่ายๆ เซียวเฟยหลงกลับยังคงนิ่ง “มันเห็นใบหน้าหรือไม่?” “ไม่พ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นสวมหมวกคลุมปิดบังใบหน้า อีกทั้งยังใช้ผ้าปิดปาก เสียงก็ถูกจงใจทำให้แหบต่ำ จึงไม่สามารถระบุรูปลักษณ์ได้” “เช่นั้นแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นนายท่าน?” “คนร้ายบอกว่าอีกฝ่ายแต่งกายดีมาก และมีคนติดตามมาด้วยสองคนพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งตอนมอบเงิน...” องครักษ์หยุดพูด เซียวเฟยหลงหรี่ตา “พูดต่อ” “มันใช้เหรียญทองแดงพ่ะย่ะค่ะ” ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้ว “เหรียญทองแดง?” “พ่ะย่ะค่ะ” “มีอะไรผิดปกติ?” องครักษ์ลังเล ก่อนตอบ “เหรียญทองแดงนั้นมีตราประทับอยู่พ่ะย่ะค่ะ” เซียวเฟยหลงพลันหันขวับ “ตราอะไร?” “เป็นตรา...รูปหงส์” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ลู่เสี่ยวหลันมองเซียวเฟยหลง สีหน้าของเขาเปลี่ย

ลู่เสี่ยวหลันเบิกตากว้างเพราะปิ่นเล่มนั้น...เหมือนกับปิ่นที่อยู่ในกล่องของเซียวเฟยหลงทุกอย่างต่างกันเพียงสิ่งเดียวบนตัวปิ่นเล่มนี้มีรอยเลือดแห้งติดอยู่หนึ่งหยด “นี่มัน...” ลู่เสี่ยวหลันเอื้อมมือจะหยิบ แต่เซียวเฟยหลงกลับคว้าข้อมือของนางไว้เสียก่อน “อย่าแตะ” น้ำเสียงของเขาเย็นจัด ลู่เสี่ยวหลันชะงัก “เหตุใดเพคะ?” เซียวเฟยหลงไม่ได้ตอบ เขาหันไปมองปิ่นหยกบนโต๊ะราวกับเห็นสิ่งที่ไม่ควรปรากฏขึ้นอีกครั้ง “นำมันไปตรวจ” องครักษ์ก้มศีรษะ “พ่ะย่ะค่ะ” “แล้วส่งคนไปค้นใต้พื้นเรือนพระชายาให้ละเอียดทุกจุด” “พ่ะย่ะค่ะ” ลู่เสี่ยวหลันมองเขา “ท่านอ๋อง” “ว่า” “พระองค์รู้จักปิ่นนี้หรือ?” คำถามนั้นเป็นการบอกว่า นางเห็นความผิดปกติในสีหน้าของเขาแล้ว เซียวเฟยหลงเงียบ ลู่เสี่ยวหลันจึงถามอีกครั้ง “มันเป็นของใครกัน?” คราวนี้เขาหันกลับมามองนาง “นั่นสิที่ข้าต้องถาม” หัวใจของลู่เสี่ยวหลันกระตุก “แล้วเหตุใดมันถึงอยู่ใต้พื้นเรือนของหม่อมฉัน?” “ปิ่นนั้นมันเคยเป็นของเจ้า เหตุใดถึงมีรอยเลือ

ยามราตรีมาเยือน เมืองหลวงทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยแสงโคมสีแดงนับพันดวง รถม้าของจวนอ๋องค่อยๆ เคลื่อนผ่านถนนหินที่ทอดยาวไปยังวังหลวง เสียงล้อไม้บดไปกับพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน ลู่เสี่ยวหลันนั่งอยู่ภายในรถม้าตรงข้ามกันคือเซียวเฟยหลง นางแอบมองเขาอยู่หลายครั้ง ตั้งแต่ออกจากจวน เขาแทบไม่ได้พูดอะไร ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีดำปักลายมังกรสีทอง ชายแขนเสื้อกว้างพลิ้วไหวตามแรงลม ใบหน้าคมคายภายใต้แสงโคมดูเย็นชาจนยากจะเข้าใกล้ แต่ถึงอย่างนั้น...มือของเขายังคงวางอยู่ใกล้มือของนาง ราวกับพร้อมจะคว้านางเอาไว้ทันที หากเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น “ท่านอ๋อง” “หืม?” “พระองค์จะจับมือหม่อมฉันตลอดทางเลยหรือเพคะ?” เซียวเฟยหลงก้มมองมือของตนเอง เขายังคงจับข้อมือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของนางอยู่จริงๆ “ข้ากลัวเจ้าหนี” ลู่เสี่ยวหลันเบิกตา “หม่อมฉันจะหนีไปไหนเพคะ?” “ไม่รู้ ข้าเพียงระวังไว้” เขาตอบหน้าตาย “เพราะเจ้าเป็นคนชอบหาเรื่องใส่ตัว หากเกิดสิ่งใดขึ้นข้ายังวางใจว่าจะดูแลเจ้าได้” ลู่เสี่ยวหลันอยากเถียง แต่สุดท้ายกล

ลู่เสี่ยวหลันได้ฟังก็ถึงกับพูดไม่ออก นางได้แต่เม้มริมฝีปาก ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขิน “หม่อมฉันไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลยเพคะ” เซียวเฟยหลงทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นบางเบา “เช่นนั้นหรือ?” “เพคะ” “ก็ดี” เขามิได้กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงเอนกายลงพิงหัวเตียงอย่างสงบนิ่ง ภายในห้องรับรองเงียบสงัด แสงจากโคมทองแดงส่องลอดม่านบาง ทาบทับลงบนพื้นไม้เป็นเงาอ่อนจาง กลิ่นกำยานจากกระถางเล็กด้านข้างลอยคลอไปกับสายลมยามค่ำคืน ลู่เสี่ยวหลันนั่งอยู่ริมเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอนกายลง เดิมทีนางตั้งใจเพียงหลับตาพักสายตา ทว่าความเหนื่อยล้าจากเรื่องราวทั้งวันกลับถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ถูกลอบสังหาร ถูกดาบฟันจนบาดเจ็บ ไหนจะเรื่องจดหมายลับของซูมู่เยียน เหรียญทองแดงตราหงส์ และบุคคลลึกลับที่ยังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เรื่องราวมากมายวนเวียนอยู่ในหัวแต่ไม่นานนักเปลือกตาของนางก็หนักขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมพัดผ่านชายคาค่อยๆ แผ่วลง ลมหายใจของหญิงสาวค่อยๆ สม่ำเสมอ เซียวเฟยหลงหันพระพักตร์ไปมอง เห็นนางนอนขดตัวอยู่ริมเตียงราวกับกลัวว่าจะล่

ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่จบเพราะนางเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเซียวเฟยหลงอีกครั้ง มือใหญ่ยังคงประคองเอวบางเอาไว้แน่นพอที่จะไม่ให้นางเสียหลัก ทว่าไม่ได้มีท่าทีว่าจะรีบปล่อยนางออกแม้แต่น้อย สายพระเนตรของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้านางนิ่ง ใกล้เสียจนลู่เสี่ยวหลันมองเห็นเงาของตนเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น “ว่าอย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ ลู่เสี่ยวหลันเม้มริมฝีปาก “หม่อมฉัน...ขอให้พระองค์ปล่อยก่อนเพคะ” “เมื่อครู่ข้าบอกเจ้าแล้ว” “เรื่องอะไรหรือเพคะ?” “จากนี้ห้ามเดินไปไหนโดยไม่มีข้า” เขาก้มมองนาง ดวงตาเป็นประกายฉายแววเจ้าเล่ห์ “แต่เจ้าก็ยังเดินสะดุดชายกระโปรงจนเกือบล้ม” “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย” “ข้ารู้” “เช่นนั้นก็ปล่อยได้แล้วเพคะ” “หากปล่อยแล้วเจ้าล้มอีกเล่า?” “หม่อมฉันจะระวังกว่านี้เพคะ” “ข้าไม่เชื่อ” เซียวเฟยหลงจ้องมองนัยตาสดใสของนาง ลู่เสี่ยวหลันถึงกับพูดไม่ออก ชายหนุ่มกลับยกมุมพระโอษฐ์ขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะประคองนางให้ยืนอย่างมั่นคง แต่ถึงอย่างนั้