#TBIWKab2

I pressed my face into the pillow, pilit na isinasaksak ang isip ko sa ingay ng TV. Masyadong malawak ang sala para iisang tao kaya sinabihan ko ang mga katulong na patayin ang iilang ilaw. Hinayaan kong umandar ang teleserye tungkol sa mga kabit, hindi dahil interesado ako, but because I needed the fiction of other people's sins to silence the reality of my own.

Napatingin ako sa screen saktong nakangiti ang bidang babae habang sinusubuan ng partner niya. It was an effortless display of affection. A life built on lie—the same one I am living right now.

Narinig ko ang pag-bukas ng tarangkahan.

My breath hitched. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang pumasok. Every approaching footstep echoed like a heavy drumbeat in my chest. Pamilyar na pamilyar na sa akin ang bawat lapat ng sapatos niya sa marmol na sahig, kahit dalawang araw pa lang akong nakatira sa bahay na 'to.

Inasahan kong dideretso siya sa itaas gaya ng palaging sinasabi ni Arabella na, "He doesn't care if I exist,” at sa mga nakaraang araw na hindi kami nagpapansinan—o mas magandang sabihin na hindi ko siya pinapansin.

But his shadow loomed over me, cutting through the dim light. Naramdaman ko ang paglubog ng sofa sa kabilang dulo.

Nanatili kaming tahimik. Ang tanging naririnig ay ang palitan ng linya sa TV na hindi ko na rin maintindihan. From the corner of my eye, I watched him loosen his tie and remove his coat.

Mabigat ang katahimikang namutawi sa amin. It was suffocating, yet electric.

"You're still up," basag niya sa katahimikan. His voice was a low rumble that cut straight through the television static.

"Hindi ako makatulog," maikli kong sagot. I forced my voice to stay steady, keeping my eyes anchored on his lap. Ang malalapad niyang kamay ay nakapatong sa kanyang pantalon, bakas ang mga ugat na sumasabay sa marahan at kontroladong paghinga niya.

“Since when did you start watching these kinds of trash shows?" tanong niya, may tonong nang-uuyam.

“People change," sagot ko bago pinilit na salubungin ang kanyang tingin.

Hindi siya kumurap. He tracked every micro-expression on my face, his dark eyes narrowed as if studying a puzzle with a missing piece. Bahagya siyang yumuko palapit sa akin, his gaze dropping to my lips before locking back onto my eyes.

"You're different these days, Arabella," pabulong niyang sabi, his tone shifting into a quiet warning. "Your eyes... they don't look at me with hate.”

"Gusto mo ba na magsisigaw ako gaya ng dati?" Pilit kong binalutan ng sarkasmo ang aking boses, kahit ang totoo ay nakabaon na ang mga daliri sa dulo ng sofa. "Siguro ay napagod lang talaga ako sa walang katapusang away, Eros. Can't we just have some peace?"

"Silence doesn't suit you," pabalik niyang bulong, mas lalong nilapitan ang aking mukha. He was crowding my space, his presence so overwhelming that I could smell the faint scent of cedar and whiskey on his skin. "You usually have a venomous comeback for everything I say. Did the fire burn out, or are you just hiding it?"

Sumikip ang aking dibdib. My lungs refused to take in the air he was stealing from between us.

"Wala akong tinatago, Eros. At kung makikipag-away ka, maghanap ka ng ibang kausap dahil wala ka nang maririnig sa akin."

"I’m not," sagot niya. "I'm looking for the usual you, Arabella. At hindi ito ‘yon.”

My gaze drifted to his hands for a split second when he stretched his fingers before flying back to his eyes. Doon ko napansin ang makapal at pilak na singsing sa kanyang daliri—ang katibayan ng kasal nila ng kapatid ko.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay. I instinctively flinched, my eyelids fluttering shut, bracing myself for a harsh grip or a shove. Pero walang dumating na ganoon. Instead, the backs of his knuckles grazed my jawline, slowly tracing the curve up to my ear to tuck a stray lock of hair away.

The cold metal of his wedding ring scraped against my jaw, leaving a trail of heat in its wake. Sumunod ang kanyang hinlalaki at dinala ito sa gilid ng aking ibabang labi at dahan-dahang pinisil ito pababa, sapat para mapabukas nang bahagya ang aking bibig.

"Bakit nanginginig ka?" tanong niya, nakatitig sa bawat reaksyon ng aking mukha.

"G-giniginaw lang ako," pagsisinungaling ko, habang sinusubukang bawiin ang kontrol sa sarili kong katawan.

"You're a liar," sabi niya. May mababa at mapanganib na aliw sa kanyang tono habang hinahaplos ng kanyang hinlalaki ang aking labi sa huling pagkakataon bago niya binitiwan ang aking mukha. "But I think I like this liar better than the woman I married."

Bigla siyang tumayo nang tuwid. Pero bago siya tuluyang humakbang patungo sa hagdan, muli siyang yumuko at bumulong sa mismong tapat ng aking tenga. His warm breath coated my skin.

“This is a warning…” dumagundong ang boses niya sa tenga ko. “Don't wait for me in the master bedroom if you're not prepared for what I might do, wife.”