#TBIWKab1

Lumaki ako kay Lola. Pagkapanganak pa lang, si Lola na ang nag-alaga sa akin. Kinupkop niya ‘ko ng buong puso at walang pag-aalinlangan—inako niya ang mga responsibilidad ng aking ina na hindi niya kayang maibigay sa mga oras na ’yon. Dahil sa gitna ng matinding postpartum depression ni Mommy, ang kambal ko lang ang kinikilala niyang anak.

Sa mga mata ni Mommy, isa lang ang anak niya. Walang kambal si Arabella. Walang nabuhay na Isabella.

At kahit ni minsan, simula pagkabata hanggang ngayon, hindi nagbago ang trato ni Mommy sa aming dalawa.

"Isabella, umayos ka," banta ng aking ina habang inaayos ang buhok ko. “Kailangang maniwala si Eros na ikaw si Arabella. You can go on with your boring life again when we find her.” rinig ko ang panunuya sa kanyang boses.

Nakakasakal ang amoy ng mamahaling pabango ni Arabella. Mabango, pero masakit sa ilong. Napatitig ako sa vanity mirror sa harapan, puno ng makapal na kolorete ang mukha. Kita rin ang suot kong hapit na hapit na pulang silk dress, spaghetti strap at backless ito—lahat ng ko hindi nakasanayan.

Sa buong buhay ko, hindi ko kailanman naisipan ang mag-nakaw. But here I am right now, suot ang damit ng kapatid na halos wala nang itira sa imahinasyon. Hindi lang ‘to ang ninanakaw ko. Ang pagkatao at buhay rin ng sarili kong kakambal. Kahit ang pangalan niya ay parang inaangkin ko na.

“Pero, Mommy, paano po kung… may mangyari?” Napakagat ako ng ibabang labi. “You know my sister more than anyone. I’m not… I’m not ready for that yet…”

Agad akong binalot ng takot. Alam ko namang dadating din ang araw na magkakaroon ako ng asawa at magsasalo kami sa kama. Pero iba ito. Hindi ko siya asawa. There's a lot of possibilities and consequences that comes with this set-up.

“Can you stop being so stupid for once? Mag-rason ka! Mag-isip ka ng dahilan! Kailangan bang ituturo ko lahat sa ’yo?” galit niyang saad.

Itinikom ko na lang ang bibig at hinayaan siyang palamutian ako ng alahas na madalas suotin ng aking kapatid. Nang matapos ay pinatayo, pinaikot, at pinalakad ako ni Mommy.

"Isabella, ayusin mo ang tayo mo. Arabella is a queen, she walks with fire. Huwag kang hihinga-hinga nang ganyan na parang kang kunehong natatakot," bulyaw niya.

"Mommy, hindi ko yata kayang gawin ‘to." halos pabulong kong sagot, nanginginig ang mga kamay. "Asawa niya si Eros. Paano kung mapansin niyang hindi ako ang babaeng pinakasalan niya? We have the same face, but everything else is different."

"Wala tayong pagpipilian!" madiing sagot ni Daddy mula sa likuran. "Tumakas ang kapatid mo kasama ang pera ng kumpanya at ang lalaking kinababaliwan niya. Kapag nalaman ni Eros na iniwan siya ni Arabella sa mismong gabi ng anniversary nila, babawiin niya ang lahat ng investment niya sa atin. Mabubulok tayo sa kalsada, Isabella. So keep up the act until we find your sister!”

Hanggang mahanap lang siya. I need to impersonate my own twin until then. Pero kakayanin ko ba ‘yon? Maliban sa apelyido at mukha, wala na kaming pagkakatulad. Si Arabella ang lahat ng hindi ako. I’m not a socialite at lalong hindi kasing-agresibo niya. Mas gugustuhin ko pa ang tahimik na lugar kaysa sa mga parties na pinupuntahan ng kakambal ko.

The camera flashes at the venue were blinding, and for a second, akala ko hihimatayin ako. I stood there alone, trying to maintain my composure while my whole body was practically trembling. Alam kong ang atensyon ng lahat ay nasa akin—or rather, they were looking at Arabella's shadow.

Then, my gaze locked onto him.

Nang magtagpo ang aming mga mata, tumigil ang mundo ko. Naglakad siya palapit sa amin. Bawat yabag ng sapatos niya ay tila tumatambol sa dibdib ko.

Si Eros. Nakatayo siya sa mismong gitna ng ballroom, hawak ang isang baso ng scotch. His impeccably tailored black suit made him look effortlessly powerful and dangerous. He possessed a terrifying kind of handsome—sharp jaw, deep eyes, and a commanding presence.

"Happy anniversary," his voice cut through the noise, dropping to a freezing temperature. Walang kaunting tamis o emosyon. Is he mad, or is this the normal dynamic between him and Arabella?

"Happy anniversary, Eros," I managed to say. Thank God I didn't stutter.

Hindi siya sumagot. Sa halip, hinawakan niya ang aking baywang at hinila ako papalapit sa kaniya. Mahina akong napasinghap nang tumagos ang init ng kanyang palad sa manipis na tela ng aking damit. He smelled of expensive tobacco, sandalwood, and absolute authority.

Sa buong duration ng gala, para lang akong puppet na sumusunod sa bawat galaw niya. Mabilis ang tibok ng puso at ilang beses akong muntik magkamali tuwing may nag-uusisa tungkol sa mga negosyo ni Arabella. Pinilit kong maging matapang at mapangahas, dahil iyon ang paulit-ulit na paalala ni Mommy sa akin.

Nang matapos ang event, sabay kaming umuwi sa malaking mansyon ni Eros. Pagkapasok pa lang namin sa malaking pintuan, binalot na kami ng katahimikan. Isang katahimikang punong-puno ng tensyon.

Naglakad ako patungo sa hagdan, gustong takasan ang kanyang mapanuring mga mata, pero bago pa ako makahakbang ay naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking braso. In a blink of an eye, I was pushed against the cold wall.

"Wait—Eros," angil ko nang maramdaman ko ang bigat ng katawan niya sa harap.

"You've been acting strange all night, Arabella," bulong niya. His voice was deep, vibrating against my skin. "You didn't argue with me. You didn't complain about the food. You didn't even try to flirt with the other men to get my attention."

Napalunok ako. "I'm... I'm just tired, Eros. It's been a long night."

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang hininga sa aking mga labi. His dark eyes searched mine, tila hinahanap ang katotohanang itinatago ko sa likod ng aking maskara.

"Is that so?" tanong niya. Inangat niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang aking pisngi pababa sa aking leeg. Every touch of his fingers sent a jolt of electricity straight through me—isang pakiramdam na kailanman ay hindi ko pa naranasan.

My heart was hammering wildly against my ribs. Takot ako na baka marinig niya ito. Takot ako na baka malaman niyang isa akong impostor.

Unti-unting bumaba ang tingin niya sa aking mga labi. Isang tahimik na panganib ang namagitan sa aming dalawa. His breath was intoxicating, at pakiramdam ko ay natutunaw ako sa ilalim ng kanyang titig. Alam kong dapat ko siyang itulak palayo. Hindi ko dapat hinahayaang hawakan ako ng asawa ng kapatid ko sa ganitong paraan.

But my body refused to cooperate. Nanatili akong nakasandal sa pader, nakatingala sa kanya, habang ang distansya sa pagitan ng aming mga labi ay unti-unti nang naglalaho—the raw tension between us was an open flame ready to consume everything.

"Eros..." I breathed his name.

Muntik nang magtagpo ang aming mga labi nang bigla siyang huminto. Nanatili siyang nakatitig sa akin, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng hindi maipaliwanag na emosyon. Galit? Pagnanasa? O baka naman... pagdududa?

Bigla siyang lumayo, allowing me to finally breathe, bagama't ang puso ko ay tila ayaw pa ring tumigil sa pagtakbo.

"Go to sleep," malamig niyang sabi bago tumalikod at naglakad palayo.

Naiwan akong nakasandal sa pader, nanginginig at habol ang hininga. Ang bawat parte ng katawan ko ay tila nagigising sa isang paraang hindi ko maintindihan.

Dahil sa gabing iyon, nagsimula ang sunod-sunod kong pagkakamali. Half-heartedly accepting the bold move of impersonating my twin isn’t just because I want to save the family that hardly recognized my existence.

Bunga ng gabing iyon ang muling pag-sibol ng naramdaman kong matagal ko ng ibinaon sa limot. I felt something I should never, ever, feel for my twin’s husband.

Gusto ko siya.

Gusto ko pa rin siya…

At iyon ang pinakamalaking pagkakasala ko.