All Chapters of วิวาห์รักสามีเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

แสงแดดยามสายสาดลงบนผืนดินกว้างใหญ่ของฟาร์ม เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ดังแผ่วเบา สลับกับเสียงสัตว์ภายในฟาร์มที่ดังมาเป็นระยะรถกระบะสีดำคันใหญ่แล่นไปตามถนนดิน ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดลงบริเวณหน้าคอกม้าประตูฝั่งคนขับเปิดออกชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถอย่างไม่รีบร้อนเขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงยีนส์ และรองเท้าบูตคู่เก่ง เสื้อผ้าทุกชิ้นดูธรรมดาจนแทบไม่มีใครคิดว่าเจ้าของฟาร์มแห่งนี้คือหนึ่งในนักธุรกิจหนุ่มที่มีฐานะร่ำรวยมากคนหนึ่งกฤษติน วัยสามสิบสองปีเดินตรงไปยังคอกม้าใบหน้าคมเข้มของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก แต่แววตากลับดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในห้องประชุมหลายเท่า“อ้าว...คุณกฤษ วันนี้มาเช้าเหมือนกันนะครับ”คนงานคนหนึ่งเอ่ยทักกฤษตินยกมือขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ถ้ามาช้ากว่านี้ เดี๋ยวพวกคุณก็หาว่าผมขี้เกียจ”คนงานหัวเราะ“ใครจะกล้าว่าล่ะครับ เจ้าของฟาร์มทั้งคน”“เจ้าของฟาร์มก็เป็นคนเหมือนกัน”กฤษตินพูดพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปลูบหัวม้าสีน้ำตาลที่ยื่นหน้าออกมาจากคอกม้าตัวนั้นส่งเสียงเบา ๆ ราวกับจำเจ้าของได้ชายหนุ่มยิ้มอย่างอารมณ์ดี“ไง วันนี้เป

เช้าวันรุ่งขึ้น รถของกฤษตินแล่นออกจากฟาร์มตั้งแต่ช่วงสายชายหนุ่มนั่งอยู่เบาะหลังด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ขณะที่ภาคภูมิเป็นคนขับรถตามปกติ ตลอดทาง กฤษตินแทบไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขาภาคภูมิเหลือบมองกระจกมองหลัง ก่อนเอ่ยถาม“คุณกฤษครับ”“ว่าไง”“คุณปู่กำชับว่าครั้งนี้ให้ตั้งใจคุยกับฝ่ายหญิงนะครับ”กฤษตินยกคิ้ว ก่อนหัวเราะเบา ๆ“ฉันก็จะคุย”“จริง ๆ นะครับ”“จริง”เขาตอบสั้น ๆ แล้วหันกลับไปมองนอกรถ“แต่ถ้าไม่ถูกใจก็คือไม่ถูกใจ”ภาคภูมิพยักหน้า“ครับ”ไม่นานรถก็มาถึงบ้านของครอบครัวฝ่ายหญิงกฤษตินก้าวลงจากรถพร้อมกับภาคภูมิ ก่อนมองบ้านตรงหน้าอย่างสำรวจ“บ้านใหญ่พอสมควรนะครับ”ภาคภูมิพูดกฤษตินไม่ได้ตอบ เพียงเดินเข้าไปด้านใน เมื่อเข้าไปถึงห้องรับแขก ทั้งสองคนก็พบหญิงสาวสองคนนั่งอยู่ด้วยกันหญิงสาวคนแรกแต่งตัวสวยโดดเด่น ใบหน้าสวยคม รูปร่างเย้ายวน และแต่งกายอย่างพิถีพิถันส่วนอีกคนแต่งตัวเรียบร้อย เสื้อผ้าธรรมดา สีหน้าสงบ และนั่งอยู่เงียบ ๆ โดยแทบไม่พูดอะไรกฤษตินมองผู้หญิงทั้งสองคนสลับกัน เขาไม่ต้องถามก็รู้ได้ท

หลังจากกฤษตินและภาคภูมิเดินทางกลับไปแล้ว บ้านทั้งหลังก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งปิ่นมุกยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สวยมองไปยังประตูบ้านที่ชายหนุ่มเพิ่งเดินออกไปอย่างเหม่อลอยเธอยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นได้อย่างไรเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอยังใช้ชีวิตตามปกติ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังจะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่แทบไม่รู้จักกันและที่สำคัญ...ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นคนที่เลือกเธอ เขาเพียงยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น“ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น” เสียงแข็งของมารดาปัทมาดังขึ้น ทำให้ปิ่นมุกสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบหันกลับมา หญิงสาวก้มหน้าลงทันทีตามความเคยชิน“หนู...กำลังจะขึ้นห้องค่ะ”“ขึ้นห้อง?”อีกฝ่ายแค่นหัวเราะเบา ๆ พลางเดินเข้ามาหา“คิดว่าตัวเองยังมีเวลามานั่งคิดมากอีกหรือไง”ปิ่นมุกกำมือแน่นอยู่ด้านหน้า ก่อนจะตอบเสียงเบา“หนูไม่ได้คิดอะไรค่ะ”“ไม่ได้คิดอะไร แล้วเมื่อกี้ทำหน้าแบบนั้นทำไม”คำถามนั้นทำให้เธอเงียบ เธออยากบอกเหลือเกินว่าเธอไม่เคยรู้เรื่องการแต่งงานมาก่อน ไม่เคยเตรียมใจ และไม่เคยคิดว่าจะต้องไปแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก แต่เธอรู้ดีว่าการพูดความรู้สึก

เช้าวันต่อมา...บ้านของปิ่นมุกเงียบกว่าทุกวัน หญิงสาวนั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยท่าทางสงบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล วันนี้คือวันที่เธอต้องเซ็นเอกสารการแต่งงานอย่างเป็นทางการเอกสารที่หมายความว่า...อีกไม่นานเธอจะต้องออกจากบ้านหลังนี้ และไปใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายที่เธอแทบไม่รู้จักปิ่นมุกก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก นิ้วเรียวขยับเข้าหากันอย่างประหม่า อิงอรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นสีหน้าของน้องสาว จึงเอื้อมมือมาจับมือเธอเบา ๆ“ปิ่น ยังกลัวอยู่หรือเปล่า?”น้ำเสียงของอิงอรอ่อนโยน ขณะมองน้องสาวด้วยสายตาเป็นห่วง ปิ่นมุกฝืนยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“นิดหน่อยค่ะ”เธอพยายามทำเสียงให้ปกติ แต่ปลายนิ้วกลับยังเกร็งอยู่ อิงอรบีบมือเธอเบา ๆ“ถ้าเธอไม่อยากแต่งจริง ๆ บอกพี่ได้นะ”ปิ่นมุกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง“พี่ก็รู้ว่าปิ่นทำไม่ได้”น้ำเสียงของเธอเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ อิงอรเม้มริมฝีปาก สีหน้าสงสารน้องสาวอย่างเห็นได้ชัด“พี่รู้...”“ปิ่นจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ”ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตายังคงมีความเศร้าซ่อนอยู่“พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”อิงอรมองรอยยิ้ม

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ปิ่นมุกค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพื้นที่ข้างกายกฤษตินไม่อยู่แล้ว เตียงฝั่งของเขาเรียบร้อยราวกับเมื่อคืนไม่ได้มีใครนอนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำปิ่นมุกถอนหายใจเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอจัดที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนเดินเข้าไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเรียบง่ายสำหรับทำงานในฟาร์มเมื่อคืนกฤษตินบอกเอาไว้ชัดเจนว่า หลังจากแต่งงาน เธอต้องเรียนรู้ชีวิตที่นี่และเธอจะไม่เป็นภรรยาที่สร้างปัญหาให้เขา เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง ปิ่นมุกเห็นภาคภูมิกำลังพูดคุยกับคนงานอยู่บริเวณหน้าบ้าน ชายหนุ่มหันมาเห็นเธอเข้าพอดีจึงยกมือไหว้ด้วยความสุภาพ“คุณปิ่นมุก ตื่นเช้าจังเลยครับ” ภาคภูมิเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พลางมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจดเท้าอย่างแปลกใจที่เห็นเธอแต่งตัวพร้อมทำงานตั้งแต่เช้าปิ่นมุกยิ้มเจื่อน ๆ และก้มหน้าลงเล็กน้อย“คุณกฤษตินบอกว่าฉันต้องช่วยงานที่ฟาร์มค่ะ ฉันเลยคิดว่าควรเริ่มตั้งแต่วันนี้”น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงความเกรงใจจนภาคภูมิอดรู้สึกสงสารไม่ได้“คุณไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนั้นก็