LOGINShare
ตอนที่4 : เจ้าสาวที่ไม่ใช่คนเดิม
publish date:
2026-09-06 22:41:05“หนูเหรอคะ?”
เสียงของปิ่นมุกดังขึ้นอย่างแผ่วเบา หญิงสาวนั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟา ดวงตากลมมองปัทมาอย่างไม่เข้าใจ มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่น เธอไม่เคยได้รับรู้เรื่องนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครบอกเธอว่า...วันนี้จะมีคนมาดูตัว และยิ่งไม่เคยคิดว่า คนที่ต้องแต่งงานจะกลายเป็นตัวเธอเอง ปัทมากลับมีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน เธอไขว่ห้าง ก่อนยกมือขึ้นจัดผมอย่างไม่สนใจสายตาของน้องสาว “ใช่ เธอนั่นแหละ” “แต่...หนูไม่รู้เรื่องนี้เลยนะคะ” ปิ่นมุกพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ปัทมาหันมองเธอ ก่อนตอบอย่างรำคาญ “ก็เพิ่งรู้ตอนนี้ไม่ใช่เหรอ” “แล้วทำไมถึงเป็นหนู...” ปิ่นมุกยังพูดไม่ทันจบ ปัทมาก็แทรกขึ้นทันที “เพราะพี่ไม่แต่ง” คำตอบนั้นชัดเจนและเด็ดขาด ปิ่นมุกก้มหน้าลงทันที เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร หากเป็นเรื่องอื่น เธออาจจะปฏิเสธได้ ตั้งแต่เด็กมา...เธอไม่เคยมีสิทธิ์เลือกมากนัก กฤษตินที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ มาตลอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด เขาหันไปมองปัทมา “คุณไม่ต้องการแต่งงานกับผม?” “ค่ะ” ปัทมาตอบโดยไม่ลังเล “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ชอบชีวิตแบบนั้น” เธอทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “ฉันไม่อยากไปอยู่ต่างจังหวัด ไม่อยากอยู่ฟาร์ม และไม่คิดว่าคุณจะเป็นผู้ชายที่เหมาะกับฉัน” กฤษตินพยักหน้าช้า ๆ เขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้าอย่างที่ปัทมาคิด ตรงกันข้าม...เขากลับรู้สึกโล่งด้วยซ้ำ เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ต้องการแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจขึ้นมา คือชื่อของหญิงสาวอีกคนที่ถูกส่งมาแทน “แล้วคุณคิดว่าผมควรแต่งกับน้องสาวคุณ?” ปัทมาพยักหน้า “ค่ะ” กฤษตินหันไปมองปิ่นมุก หญิงสาวยังคงก้มหน้า เมื่อรู้ว่าถูกมอง เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของทั้งสองสบกันเป็นครั้งแรกอย่างจริงจัง ปิ่นมุกรีบหลบสายตาหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความประหม่า กฤษตินกลับมองเธออย่างพิจารณาเธอดูเด็กมาก เรียบร้อย เงียบ และแต่งตัวธรรมดา ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาเคยสนใจเลยแม้แต่น้อย “คุณปิ่นมุก” เสียงของเขาทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย “คะ?” “คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า” ปิ่นมุกรีบส่ายหน้า “ไม่ค่ะ หนูเพิ่งรู้พร้อมคุณ” น้ำเสียงของเธอเบามาก กฤษตินขมวดคิ้ว “หมายความว่า คุณก็ไม่ได้เต็มใจ?” ปิ่นมุกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามความจริง “หนู...ไม่รู้ค่ะ” เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เพราะเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป กฤษตินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ถ้าคุณไม่ต้องการก็ปฏิเสธได้” ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้นทันที แววตาของเธอมีความลังเลอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ปัทมาก็เอ่ยขึ้น “ปิ่นมุกไม่ปฏิเสธหรอกค่ะ” ปิ่นมุกหันไปมองพี่สาวทันที “พี่...” ปัทมามองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ “เธอก็รู้ว่าควรทำอะไร” ปิ่นมุกเม้มริมฝีปาก มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้น กฤษตินมองปฏิกิริยาของเธออย่างเงียบ ๆ แต่เขาไม่ได้ถามต่อ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะยืดเยื้อ เขาหันไปหาภาคภูมิ “กลับกันเถอะ” ภาคภูมิพยักหน้า “ครับ” กฤษตินลุกขึ้น ก่อนหันกลับมามองปิ่นมุกอีกครั้ง หญิงสาวยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม “เรื่องนี้คงต้องให้ผู้ใหญ่คุยกัน” พูดจบเขาก็เดินออกไป ภาคภูมิเดินตามหลัง แต่ก่อนออกจากห้อง เขาหันกลับไปมองปิ่นมุกเพียงครู่เดียว เขาเห็นหญิงสาวนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ภาคภูมิไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินตามเจ้านายออกไป ด้านนอกบ้าน กฤษตินเดินขึ้นรถด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ภาคภูมินั่งประจำที่คนขับ ก่อนถามเบา ๆ “คุณกฤษคิดยังไงครับ” กฤษตินมองออกไปนอกหน้าต่าง “เรื่องอะไร” “เรื่องคุณปิ่นมุกครับ” ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่สเปกฉัน” ภาคภูมิเลิกคิ้ว “แค่นั้น?” “อืม” กฤษตินตอบสั้น ๆ “เธอดูเด็กเกินไป แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ฉันชอบ” ภาคภูมิไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงสตาร์ตรถและขับออกจากบ้าน ส่วนภายในบ้าน... ปิ่นมุกยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอก้มมองมือตัวเองอย่างสับสน เธอไม่รู้ว่าชีวิตหลังจากวันนี้จะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ...ตั้งแต่วินาทีที่ปัทมาพูดชื่อของเธอออกมา ชีวิตที่เคยสงบเงียบของเธอ...กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
Latest chapter
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 14 : ความจริงในอดีต
หลังจากภาคภูมิออกจากห้องทำงานไปแล้ว กฤษตินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับปิ่นมุกวางอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับไม่ได้เปิดอ่านอีกคำพูดของภาคภูมิยังคงดังอยู่ในหัว“เธออาจแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองถูกสั่งมาตลอดชีวิต”กฤษตินหลุบตาลง สีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามองการแต่งงานครั้งนี้จากมุมของตัวเอง เขาถูกบังคับให้แต่งงานเพราะเงื่อนไขของคุณปู่เขาไม่ต้องการผู้หญิงที่ครอบครัวเลือก และเมื่อเจ้าสาวเปลี่ยนตัว เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพียงคนเดียวแต่ตอนนี้...เขากลับเริ่มมองเห็นอีกด้านหนึ่งปิ่นมุกก็ถูกบังคับเหมือนกัน บางทีอาจมากกว่าเขาด้วยซ้ำกฤษตินเปิดแฟ้มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาอ่านทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ ข้อมูลไม่ได้มีอะไรซับซ้อน ปิ่นมุกสูญเสียแม่ตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากนั้นเธอก็เติบโตอยู่ภายใต้การดูแลของครอบครัว ชีวิตของเธอถูกกำหนดจากคนอื่นมาตลอด เธอไม่เคยเป็นคนที่เรียกร้องอะไร ไม่เคยโต้เถียง ไม่เคยแย่งชิงสิ่งใดกับใครแม้กระทั่งตอนที่ปัทมาปฏิเสธการแต่งงาน เธอก็ยังยอมเดินเข้ามาแทนกฤษตินปิดแฟ้มลงช้า ๆ“ทำไมเธอถึงยอมทุกอย่างขนาดนั้น
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 13 : ความจริงของปิ่นมุก
หลังจากคืนที่กฤษตินได้ยินเสียงร้องไห้ของปิ่นมุก ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงติดอยู่ในใจของเขาไม่ยอมจางหายชายหนุ่มนั่งอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้า เอกสารตรงหน้าถูกเปิดค้างไว้นานแล้ว แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวหนังสือแม้แต่น้อย ภาพหญิงสาวที่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวคำพูดของเธอที่บอกว่าไม่เคยมีสิทธิ์เลือกอะไรในชีวิต ยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ที่ผ่านมาเขาเอาแต่คิดว่าเธอเต็มใจแต่งงานกับเขาแต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?ถ้าการมายืนอยู่ข้างเขาในวันแต่งงานไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการตั้งแต่แรก...กฤษตินถอนหายใจยาว ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วด้วยสีหน้าครุ่นคิดเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก๊อก...ก๊อก...“เข้ามา”ประตูเปิดออก ภาคภูมิเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เขามองเจ้านายที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณกฤษติน วันนี้มีงานที่ต้องเซ็นอีกหลายอย่างนะครับ”ภาคภูมิพูดพลางวางแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเป็นกันเอง แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังเงียบ เขาก็ชะงัก“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”กฤษตินเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขายังคงนิ่ง แต่แววตากลับมีความลังเลอย่างที่ภาคภูมิ
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 12 : คืนที่เธอร้องไห้
คืนนั้นหลังจากรับประทานอาหารเย็น กฤษตินกลับขึ้นห้องทำงานตามปกติ ส่วนปิ่นมุกยังคงอยู่ชั้นล่างเพื่อจัดการเก็บโต๊ะอาหารและล้างจาน บ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกและเสียงจานกระทบกันเบา ๆ ปิ่นมุกวางจานใบสุดท้ายลงบนชั้น ก่อนถอนหายใจยาว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ตื่นแต่เช้า ทำงานบ้าน ช่วยงานในฟาร์ม ทำตามคำสั่งของกฤษตินทุกอย่างโดยไม่เคยปริปากบ่นแต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน...เธอก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ชั่วคราว เพราะเธอรู้ดีว่า กฤษตินไม่ได้เลือกเธอ เขาไม่ได้รักเธอและตั้งแต่วันแรกที่พบกัน เขาก็ไม่เคยปิดบังเรื่องนั้น หญิงสาวเดินกลับขึ้นห้องอย่างเงียบ ๆเมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นกฤษตินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ภายในห้อง เขาเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนก้มกลับไปอ่านเอกสารต่อ “เสร็จแล้ว?” เสียงทุ้มถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า “ค่ะ” ปิ่นมุกตอบเบา ๆ พลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ กฤษตินเหลือบมองเธออีกครั้ง “วันนี้เหนื่อยไหม?” คำถามนั้นทำให้มือของหญิงสาวหยุดชะงัก เธอหันกลับมามองเขา
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่11 : ภรรยาที่ไม่เคยร้องขออะไร
เช้าวันต่อมา ปิ่นมุกตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหมือนเช่นทุกวันหลังจากจัดการงานในบ้านเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กฤษติน แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนเกือบหลับไปทั้งน้ำตา แต่เมื่อเช้ามาถึง เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอไม่อยากให้ใครต้องเป็นห่วง โดยเฉพาะกฤษติน...ชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นบนในเวลาต่อมา ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉยเหมือนทุกวันเขาหยุดเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ“ทำเองทั้งหมด?”น้ำเสียงของเขาเรียบ ๆ ขณะดึงเก้าอี้ออกนั่ง ปิ่นมุกที่กำลังจัดจานอยู่หันมายิ้มบาง ๆ“ค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงต้องออกไปทำงานแต่เช้า เลยเตรียมไว้ให้”กฤษตินไม่ได้ตอบ เขามองอาหารตรงหน้า ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักกิน ปิ่นมุกยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างเงียบ ๆ“วันนี้เธอไม่ไปฟาร์มหรือ?”เขาถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า“ไปค่ะ”หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ ก่อนก้มมองมือของตัวเอง“หลังจากเก็บโต๊ะเสร็จ ฉันจะไปช่วยงาน”กฤษตินชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงบนมือของเธอ“มือเป็นอะไร?”ปิ่นมุกก้มมองมือของตัวเอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเป็นปกติ“นิดหน่อยค่ะ คงเพราะยกของเมื่อวาน”“แล้วทำไมไม่บอก?”คำถามนั้นทำให้หญ
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่10 : คำพูดที่บาดหัวใจ
หลังจากวันแรกผ่านไป ปิ่นมุกก็เริ่มคุ้นเคยกับชีวิตในฟาร์มมากขึ้นทุกเช้าเธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง จัดการงานในบ้านให้เรียบร้อย ก่อนออกไปช่วยคนงานในฟาร์มตามที่กฤษตินมอบหมาย แม้งานจะหนักและแตกต่างจากชีวิตที่เธอเคยรู้จัก แต่หญิงสาวไม่เคยบ่นออกมาแม้แต่คำเดียวเธอเพียงบอกตัวเองว่า...ในเมื่อเธอเลือกไม่ได้ ก็มีเพียงต้องทำให้ดีที่สุดเช้าวันนี้ก็เช่นกัน ปิ่นมุกกำลังช่วยจัดเรียงตะกร้าผักที่เก็บจากแปลง ก่อนจะยกตะกร้าใบหนึ่งขึ้นด้วยสองมือ“เดี๋ยวครับคุณปิ่นมุก”เสียงภาคภูมิทำให้เธอหยุด เขารีบเดินเข้ามาช่วยยกตะกร้าจากมือเธอ สีหน้าเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเธอต้องออกแรงมาก“ใบนี้หนักเกินไปครับ”ปิ่นมุกยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า“ฉันยกไหวค่ะ”“ผมรู้ว่าคุณยกไหวครับ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องทำทุกอย่างเอง”ภาคภูมิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางวางตะกร้าลงอย่างระมัดระวัง ปิ่นมุกมองเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ“คุณภาคภูมิใจดีกับฉันเกินไปแล้วนะคะ”ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย“ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ”เสียงรถยนต์ดังเข้ามาใกล้ ก่อนจะจอดอยู่ด้านหน้าโรงเก็บของกฤษตินก้าวลงจากรถพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม วันนี้เขามีงานต้องตรวจหลายอย่าง จึงดู
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่9 : งานแรกของคุณนายฟาร์ม
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ปิ่นมุกค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพื้นที่ข้างกายกฤษตินไม่อยู่แล้ว เตียงฝั่งของเขาเรียบร้อยราวกับเมื่อคืนไม่ได้มีใครนอนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำปิ่นมุกถอนหายใจเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอจัดที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนเดินเข้าไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเรียบง่ายสำหรับทำงานในฟาร์มเมื่อคืนกฤษตินบอกเอาไว้ชัดเจนว่า หลังจากแต่งงาน เธอต้องเรียนรู้ชีวิตที่นี่และเธอจะไม่เป็นภรรยาที่สร้างปัญหาให้เขา เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง ปิ่นมุกเห็นภาคภูมิกำลังพูดคุยกับคนงานอยู่บริเวณหน้าบ้าน ชายหนุ่มหันมาเห็นเธอเข้าพอดีจึงยกมือไหว้ด้วยความสุภาพ“คุณปิ่นมุก ตื่นเช้าจังเลยครับ” ภาคภูมิเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พลางมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจดเท้าอย่างแปลกใจที่เห็นเธอแต่งตัวพร้อมทำงานตั้งแต่เช้าปิ่นมุกยิ้มเจื่อน ๆ และก้มหน้าลงเล็กน้อย“คุณกฤษตินบอกว่าฉันต้องช่วยงานที่ฟาร์มค่ะ ฉันเลยคิดว่าควรเริ่มตั้งแต่วันนี้”น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงความเกรงใจจนภาคภูมิอดรู้สึกสงสารไม่ได้“คุณไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนั้นก็
