Mag-log inShare
ตอนที่1 : เจ้าของฟาร์ม
Petsa ng paglalathala:
2026-09-06 22:38:17แสงแดดยามสายสาดลงบนผืนดินกว้างใหญ่ของฟาร์ม เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ดังแผ่วเบา สลับกับเสียงสัตว์ภายในฟาร์มที่ดังมาเป็นระยะ
รถกระบะสีดำคันใหญ่แล่นไปตามถนนดิน ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดลงบริเวณหน้าคอกม้าประตูฝั่งคนขับเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถอย่างไม่รีบร้อน เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงยีนส์ และรองเท้าบูตคู่เก่ง เสื้อผ้าทุกชิ้นดูธรรมดาจนแทบไม่มีใครคิดว่าเจ้าของฟาร์มแห่งนี้คือหนึ่งในนักธุรกิจหนุ่มที่มีฐานะร่ำรวยมากคนหนึ่ง กฤษติน วัยสามสิบสองปีเดินตรงไปยังคอกม้า ใบหน้าคมเข้มของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก แต่แววตากลับดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในห้องประชุมหลายเท่า “อ้าว...คุณกฤษ วันนี้มาเช้าเหมือนกันนะครับ” คนงานคนหนึ่งเอ่ยทัก กฤษตินยกมือขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ถ้ามาช้ากว่านี้ เดี๋ยวพวกคุณก็หาว่าผมขี้เกียจ” คนงานหัวเราะ “ใครจะกล้าว่าล่ะครับ เจ้าของฟาร์มทั้งคน” “เจ้าของฟาร์มก็เป็นคนเหมือนกัน” กฤษตินพูดพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปลูบหัวม้าสีน้ำตาลที่ยื่นหน้าออกมาจากคอก ม้าตัวนั้นส่งเสียงเบา ๆ ราวกับจำเจ้าของได้ ชายหนุ่มยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ไง วันนี้เป็นยังไงบ้าง” เขาพูดกับม้าราวกับกำลังคุยกับเพื่อนสนิท แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อยู่กับความสงบต่อ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังเข้ามาใกล้ “คุณกฤษครับ” เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้กฤษตินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมอง ภาคภูมิ ลูกน้องคนสนิทวัยสามสิบสี่ปี เดินถือแฟ้มเอกสารหลายเล่มเข้ามา สีหน้าของเขาดูเหนื่อยเล็กน้อย แต่ยังคงความสุขุมไว้เหมือนเดิม “อะไรอีก” กฤษตินถามพลางถอนหายใจ ภาคภูมิยื่นแฟ้มให้ “ตารางงานวันนี้ครับ” กฤษตินมองแฟ้มในมืออีกฝ่าย ก่อนมองหน้าภาคภูมิ “ฉันมาฟาร์ม” “ผมทราบครับ” “แล้วนายจะเอาเอกสารมาให้ฉันทำไม” ภาคภูมิมองเจ้านายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “เพราะถึงคุณกฤษจะเป็นเจ้าของฟาร์ม แต่คุณกฤษก็ยังเป็นเจ้าของธุรกิจอีกหลายแห่งครับ” กฤษตินเงียบไป ก่อนจะยื่นมือรับแฟ้มมาอย่างจำใจ “มีอะไรบ้าง” “สิบโมงประชุมกับฝ่ายบริหารครับ บ่ายประชุมเรื่องโครงการฟาร์มแห่งใหม่ แล้วช่วงเย็นมีนัดกับลูกค้าอีกสองราย” กฤษตินเปิดแฟ้มดูคร่าว ๆ แล้วปิดลง “ยกเลิกช่วงเย็น” ภาคภูมิขมวดคิ้วทันที “ยกเลิก?” “อืม” “เหตุผล?” “ฉันจะเข้าตัวเมือง” ภาคภูมิหรี่ตามองเจ้านายอย่างรู้ทัน “ไปทำอะไรครับ” กฤษตินยกยิ้มมุมปาก “ดื่ม” คำตอบนั้นทำให้ภาคภูมิถอนหายใจออกมาเบา ๆ “กับเพื่อนนักธุรกิจกลุ่มเดิม?” “ใช่” “คุณกฤษครับ” “หืม?” “พรุ่งนี้คุณมีประชุมเก้าโมงเช้า” กฤษตินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ฉันตื่นทัน” “ครั้งที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้” “แล้วฉันตื่นไม่ทันหรือไง” “ตื่นครับ” “เห็นไหม” “แต่ผมต้องโทรปลุกสิบสองสาย” กฤษตินหลุดหัวเราะ “นายก็ขยันโทรดี” ภาคภูมิถอนหายใจพลางส่ายหน้า “ผมเป็นเลขาหรือพี่เลี้ยงกันแน่ครับ” “ถ้านายไม่อยากเป็นก็ลาออก” กฤษตินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขบขัน ภาคภูมิจึงหัวเราะออกมา “ไม่เอาครับ เงินเดือนดี” “เห็นแก่เงิน” “แน่นอนครับ” ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ได้เป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น ภาคภูมิเป็นคนที่อยู่กับกฤษตินมานานที่สุดคนหนึ่ง และเป็นไม่กี่คนที่สามารถพูดตรง ๆ กับชายหนุ่มได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกไล่ออก กฤษตินเดินกลับไปที่รถ ขณะที่ภาคภูมิเดินตามไป “แล้วคืนนี้จะกลับฟาร์มไหมครับ” “ไม่รู้” “ถ้าไม่กลับ?” “ก็นอนในเมือง” ภาคภูมิพยักหน้ารับอย่างคุ้นเคย ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “จริงสิครับ” กฤษตินเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ขึ้น “อะไร” “คุณปู่โทรมาหาผมเมื่อเช้า” มือของกฤษตินหยุดอยู่ที่ประตูรถ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง “ว่าอะไร” “ท่านบอกให้คุณกฤษกลับบ้านใหญ่เย็นนี้ครับ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ทำไม” “ผมไม่ทราบครับ” “ท่านไม่ได้บอก?” “ไม่ได้บอกครับ” กฤษตินเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นระแวง “ถ้าเป็นเรื่องงาน ท่านน่าจะบอกฉันตรง ๆ” ภาคภูมิพยักหน้าเห็นด้วย “ผมก็คิดแบบนั้นครับ” “แล้วทำไมต้องเรียกกลับบ้าน” “อันนี้ผมก็ไม่ทราบครับ” กฤษตินถอนหายใจ ก่อนมองออกไปยังพื้นที่กว้างใหญ่ของฟาร์ม “ภาคภูมิ” “ครับ?” “นายจำเรื่องที่คุณปู่เคยพูดกับฉันเมื่อเดือนก่อนได้ไหม” ภาคภูมินิ่งไป ก่อนพยักหน้าช้า ๆ “จำได้ครับ” แววตาของกฤษตินเริ่มจริงจังขึ้น “เรื่องแต่งงานนั่นน่ะ” ภาคภูมิไม่ได้ตอบทันที แต่เพียงเท่านั้นกฤษตินก็รู้คำตอบแล้ว เขาหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “อย่าบอกนะว่า...คุณปู่ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้” “ผมว่าไม่เลิกง่าย ๆ หรอกครับ” “ฉันไม่แต่ง” น้ำเสียงของกฤษตินหนักแน่นทันที ภาคภูมิมองหน้าเจ้านาย “คุณกฤษครับ” “อะไร” “คุณอายุสามสิบสองแล้วนะครับ” “แล้ว?” “ผู้ชายบางคนอายุสามสิบสองมีลูกสองคนแล้ว” “นั่นชีวิตเขา” กฤษตินตอบทันที “ชีวิตฉัน ฉันเลือกเอง” ภาคภูมิมองชายหนุ่มนิ่ง ๆ ก่อนยิ้มบาง “ผมรู้ครับ” กฤษตินปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันขึ้น ภาคภูมิก็พูดขึ้นมาอีก “แต่คุณปู่คงไม่คิดเหมือนคุณ” กฤษตินหันกลับมา “ถ้าท่านบังคับ ฉันก็ไม่ทำ” “แล้วถ้าท่านขอร้องล่ะครับ” กฤษตินชะงัก ภาคภูมิยกคิ้วเล็กน้อย “คุณกฤษเคยปฏิเสธคุณปู่ได้จริง ๆ เหรอครับ” คำพูดนั้นทำให้กฤษตินเงียบ เขารู้ดีว่าคุณปู่เป็นคนที่เขาเคารพมากที่สุด แต่เรื่องแต่งงาน...เขาไม่เคยคิดจะยอม ตั้งแต่จำความได้ กฤษตินเห็นคนรอบตัวแต่งงานแล้วมีปัญหา ทะเลาะกัน และต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ข้อผูกมัดมากมาย เขาจึงไม่ต้องการชีวิตแบบนั้น สำหรับเขา...การมีอิสระสำคัญกว่าการมีใครสักคน “ฉันจะกลับไปฟังว่าท่านต้องการอะไร” กฤษตินพูดในที่สุด ภาคภูมิยิ้ม “ครับ” “แต่ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน...” กฤษตินเว้นจังหวะ ดวงตาคมมองลูกน้องอย่างจริงจัง “นายเตรียมตัวช่วยฉันปฏิเสธได้เลย” ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ “ผมเป็นลูกน้องครับ ไม่ใช่ทนาย” “งั้นก็เป็นเพื่อน” “ผมก็ยังไม่อยากมีเรื่องกับคุณปู่อยู่ดีครับ” กฤษตินหัวเราะออกมา ก่อนขึ้นรถ “เอาไว้คืนนี้ค่อยว่ากัน” รถกระบะค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจากบริเวณคอกม้า ภาคภูมิยืนมองรถของเจ้านายจนลับสายตา ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ “เรื่องนี้...คงไม่จบง่าย ๆ แน่” ในขณะเดียวกัน กฤษตินที่กำลังขับรถกลับไปยังสำนักงานกลับมีสีหน้าครุ่นคิด เขาไม่รู้เลยว่า...การกลับบ้านใหญ่ในเย็นวันนี้ จะนำเขาไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขา และยิ่งไม่เคยคิดว่า...วันหนึ่งเขาจะเป็นฝ่ายวิ่งตามเธอด้วยตัวเอง แต่ในเวลานี้ กฤษตินยังคงเชื่อมั่นว่า เขาจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รักเด็ดขาด
Pinakabagong kabanata
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 14 : ความจริงในอดีต
หลังจากภาคภูมิออกจากห้องทำงานไปแล้ว กฤษตินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับปิ่นมุกวางอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับไม่ได้เปิดอ่านอีกคำพูดของภาคภูมิยังคงดังอยู่ในหัว“เธออาจแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองถูกสั่งมาตลอดชีวิต”กฤษตินหลุบตาลง สีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามองการแต่งงานครั้งนี้จากมุมของตัวเอง เขาถูกบังคับให้แต่งงานเพราะเงื่อนไขของคุณปู่เขาไม่ต้องการผู้หญิงที่ครอบครัวเลือก และเมื่อเจ้าสาวเปลี่ยนตัว เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพียงคนเดียวแต่ตอนนี้...เขากลับเริ่มมองเห็นอีกด้านหนึ่งปิ่นมุกก็ถูกบังคับเหมือนกัน บางทีอาจมากกว่าเขาด้วยซ้ำกฤษตินเปิดแฟ้มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาอ่านทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ ข้อมูลไม่ได้มีอะไรซับซ้อน ปิ่นมุกสูญเสียแม่ตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากนั้นเธอก็เติบโตอยู่ภายใต้การดูแลของครอบครัว ชีวิตของเธอถูกกำหนดจากคนอื่นมาตลอด เธอไม่เคยเป็นคนที่เรียกร้องอะไร ไม่เคยโต้เถียง ไม่เคยแย่งชิงสิ่งใดกับใครแม้กระทั่งตอนที่ปัทมาปฏิเสธการแต่งงาน เธอก็ยังยอมเดินเข้ามาแทนกฤษตินปิดแฟ้มลงช้า ๆ“ทำไมเธอถึงยอมทุกอย่างขนาดนั้น
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 13 : ความจริงของปิ่นมุก
หลังจากคืนที่กฤษตินได้ยินเสียงร้องไห้ของปิ่นมุก ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงติดอยู่ในใจของเขาไม่ยอมจางหายชายหนุ่มนั่งอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้า เอกสารตรงหน้าถูกเปิดค้างไว้นานแล้ว แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวหนังสือแม้แต่น้อย ภาพหญิงสาวที่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวคำพูดของเธอที่บอกว่าไม่เคยมีสิทธิ์เลือกอะไรในชีวิต ยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ที่ผ่านมาเขาเอาแต่คิดว่าเธอเต็มใจแต่งงานกับเขาแต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?ถ้าการมายืนอยู่ข้างเขาในวันแต่งงานไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการตั้งแต่แรก...กฤษตินถอนหายใจยาว ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วด้วยสีหน้าครุ่นคิดเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก๊อก...ก๊อก...“เข้ามา”ประตูเปิดออก ภาคภูมิเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เขามองเจ้านายที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณกฤษติน วันนี้มีงานที่ต้องเซ็นอีกหลายอย่างนะครับ”ภาคภูมิพูดพลางวางแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเป็นกันเอง แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังเงียบ เขาก็ชะงัก“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”กฤษตินเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขายังคงนิ่ง แต่แววตากลับมีความลังเลอย่างที่ภาคภูมิ
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่ 13 : คืนที่เธอร้องไห้
คืนนั้นหลังจากรับประทานอาหารเย็น กฤษตินกลับขึ้นห้องทำงานตามปกติ ส่วนปิ่นมุกยังคงอยู่ชั้นล่างเพื่อจัดการเก็บโต๊ะอาหารและล้างจานบ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกและเสียงจานกระทบกันเบา ๆปิ่นมุกวางจานใบสุดท้ายลงบนชั้น ก่อนถอนหายใจยาว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ตื่นแต่เช้า ทำงานบ้าน ช่วยงานในฟาร์ม ทำตามคำสั่งของกฤษตินทุกอย่างโดยไม่เคยปริปากบ่นแต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน...เธอก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ชั่วคราวเพราะเธอรู้ดีว่า กฤษตินไม่ได้เลือกเธอ เขาไม่ได้รักเธอและตั้งแต่วันแรกที่พบกัน เขาก็ไม่เคยปิดบังเรื่องนั้นหญิงสาวเดินกลับขึ้นห้องอย่างเงียบ ๆเมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นกฤษตินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ภายในห้องเขาเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนก้มกลับไปอ่านเอกสารต่อ“เสร็จแล้ว?”เสียงทุ้มถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า“ค่ะ”ปิ่นมุกตอบเบา ๆ พลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ กฤษตินเหลือบมองเธออีกครั้ง“วันนี้เหนื่อยไหม?”คำถามนั้นทำให้มือของหญิงสาวหยุดชะงัก เธอหันกลับมามองเขาอย่างไม่แน่ใจ
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่11 : ภรรยาที่ไม่เคยร้องขออะไร
เช้าวันต่อมา ปิ่นมุกตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหมือนเช่นทุกวันหลังจากจัดการงานในบ้านเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กฤษติน แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนเกือบหลับไปทั้งน้ำตา แต่เมื่อเช้ามาถึง เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอไม่อยากให้ใครต้องเป็นห่วง โดยเฉพาะกฤษติน...ชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นบนในเวลาต่อมา ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉยเหมือนทุกวันเขาหยุดเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ“ทำเองทั้งหมด?”น้ำเสียงของเขาเรียบ ๆ ขณะดึงเก้าอี้ออกนั่ง ปิ่นมุกที่กำลังจัดจานอยู่หันมายิ้มบาง ๆ“ค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงต้องออกไปทำงานแต่เช้า เลยเตรียมไว้ให้”กฤษตินไม่ได้ตอบ เขามองอาหารตรงหน้า ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักกิน ปิ่นมุกยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างเงียบ ๆ“วันนี้เธอไม่ไปฟาร์มหรือ?”เขาถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า“ไปค่ะ”หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ ก่อนก้มมองมือของตัวเอง“หลังจากเก็บโต๊ะเสร็จ ฉันจะไปช่วยงาน”กฤษตินชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงบนมือของเธอ“มือเป็นอะไร?”ปิ่นมุกก้มมองมือของตัวเอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเป็นปกติ“นิดหน่อยค่ะ คงเพราะยกของเมื่อวาน”“แล้วทำไมไม่บอก?”คำถามนั้นทำให้หญ
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่10 : คำพูดที่บาดหัวใจ
หลังจากวันแรกผ่านไป ปิ่นมุกก็เริ่มคุ้นเคยกับชีวิตในฟาร์มมากขึ้นทุกเช้าเธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง จัดการงานในบ้านให้เรียบร้อย ก่อนออกไปช่วยคนงานในฟาร์มตามที่กฤษตินมอบหมาย แม้งานจะหนักและแตกต่างจากชีวิตที่เธอเคยรู้จัก แต่หญิงสาวไม่เคยบ่นออกมาแม้แต่คำเดียวเธอเพียงบอกตัวเองว่า...ในเมื่อเธอเลือกไม่ได้ ก็มีเพียงต้องทำให้ดีที่สุดเช้าวันนี้ก็เช่นกัน ปิ่นมุกกำลังช่วยจัดเรียงตะกร้าผักที่เก็บจากแปลง ก่อนจะยกตะกร้าใบหนึ่งขึ้นด้วยสองมือ“เดี๋ยวครับคุณปิ่นมุก”เสียงภาคภูมิทำให้เธอหยุด เขารีบเดินเข้ามาช่วยยกตะกร้าจากมือเธอ สีหน้าเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเธอต้องออกแรงมาก“ใบนี้หนักเกินไปครับ”ปิ่นมุกยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า“ฉันยกไหวค่ะ”“ผมรู้ว่าคุณยกไหวครับ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องทำทุกอย่างเอง”ภาคภูมิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางวางตะกร้าลงอย่างระมัดระวัง ปิ่นมุกมองเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ“คุณภาคภูมิใจดีกับฉันเกินไปแล้วนะคะ”ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย“ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ”เสียงรถยนต์ดังเข้ามาใกล้ ก่อนจะจอดอยู่ด้านหน้าโรงเก็บของกฤษตินก้าวลงจากรถพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม วันนี้เขามีงานต้องตรวจหลายอย่าง จึงดู
วิวาห์รักสามีเถื่อน ตอนที่9 : งานแรกของคุณนายฟาร์ม
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ปิ่นมุกค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพื้นที่ข้างกายกฤษตินไม่อยู่แล้ว เตียงฝั่งของเขาเรียบร้อยราวกับเมื่อคืนไม่ได้มีใครนอนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำปิ่นมุกถอนหายใจเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอจัดที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนเดินเข้าไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเรียบง่ายสำหรับทำงานในฟาร์มเมื่อคืนกฤษตินบอกเอาไว้ชัดเจนว่า หลังจากแต่งงาน เธอต้องเรียนรู้ชีวิตที่นี่และเธอจะไม่เป็นภรรยาที่สร้างปัญหาให้เขา เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง ปิ่นมุกเห็นภาคภูมิกำลังพูดคุยกับคนงานอยู่บริเวณหน้าบ้าน ชายหนุ่มหันมาเห็นเธอเข้าพอดีจึงยกมือไหว้ด้วยความสุภาพ“คุณปิ่นมุก ตื่นเช้าจังเลยครับ” ภาคภูมิเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พลางมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจดเท้าอย่างแปลกใจที่เห็นเธอแต่งตัวพร้อมทำงานตั้งแต่เช้าปิ่นมุกยิ้มเจื่อน ๆ และก้มหน้าลงเล็กน้อย“คุณกฤษตินบอกว่าฉันต้องช่วยงานที่ฟาร์มค่ะ ฉันเลยคิดว่าควรเริ่มตั้งแต่วันนี้”น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงความเกรงใจจนภาคภูมิอดรู้สึกสงสารไม่ได้“คุณไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนั้นก็
Maaari mong magustuhan
วิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.2K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก132.5K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้267.9K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.8K viewsฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี
จิตจักร์82 viewsสัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย
มะที591 viewsข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ
Ziaka99 viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ_2_nc+++
เจ้าหนอนผีเสื้อ127 views
