บทที่ 7 เปิดใจ

02.15 pm.

ออฟฟิศของอร(ห้องทำงาน)

#เต เตวัช

"คุณอรพอจะเล่าเกี่ยวกับบ้านภาคิวัชให้ฟังหน่อยได้ไหมคับ ผมสารภาพเลยว่า ผมเกลียดพวกเขา เขา..รังแกน้องสาวของผมจนเธอตาย เธอถูกบีบให้เอาเด็กออกจนเธอทนไม่ไหวแล้วก็..นั้นแหละคับ " ผมพยามเล่าถึงเหตุการณ์ที่ร้ายแรงให้เธอฟัง

"บีบให้เอาออก หรือว่าคุณ...เป็นพี่ชายของน้องตาลหรอคะ" ทันทีที่ชื่อของน้องสาวผมหลุดออกมาจากปากเธอผมพยักหน้าเบาๆและพยามเล่าให้เธอฟัง

"น้องสาวผม เป็นเมียน้อยของพ่อคุณ ที่ถูกทำให้ท้องแล้วบีบเธอออกจากบ้าน ในตอนนั้นคุณน่าจะกำลังจะเรียนจบมหาลัย ก่อนคุณจะย้ายเข้ามาหลังจากพ่อของคุณเรียกตัวคุณกลับบ้านเพื่อแต่งงาน" เธอตัวสั่นอารมย์โมโหเดือดขึ้นมาเรื่อยๆ หลังผมเล่าเกี่ยวกับน้องสาวของผมให้เธอฟัง

"ทำไมคะ ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ฉัน ฉัน คุณเต ฮึกก"เธอเริ่มร้องไห้ พายุแห่งความเจ็บปวดและเกลียดชังของเธอที่ไม่เคยปลดปล่อยออกมากำลังถูกเปิดเผยจากคนหัวอกเดียวกัน ผมจึงกอดเธอแน่นเธอกำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆซึ่งซ้อนทับกับเรื่องของผม

"คุณอร ใจเย็นๆ ผมอยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัว คุณไม่ได้แบกมันไว้คนเดียวอีกแล้ว ให้ผมช่วยแบ่งเบาคุณนะ" เธอร้องไห้ก่อนจะค่อยๆผละออกแล้วมองผมขณะที่เราสองคนนั่งอยู่โซฟาตัวยาวด้วยกัน

"ฉันไม่คิดว่าจะมีเพื่อนร่วมชะตาแบบนี้ แม่ของฉันเป็นเมียน้อยไอ่เลวนั้น แล้วถูกไล่ให้ไปเอาออก แม่ฉันพาฉันหนีมาเลี้ยงดูอย่างดีจนฉัน 10 ขวบมันก็เอาฉันไปเลี้ยงไว้เป็นตัวเปิดทางลูกสาวมัน มันส่งฉันเรียนเพื่อธุรกิจของมันแต่ไม่เคยเห็นฉันเป็นลูก ให้ฉันทำทุกอย่างไม่ค่อยช่วยส่งเงินเท่าไหร่ที่พักและงานต้องหาเอง ก่อนแต่งกับไอเปรตนั้น ฉันทำงานออฟฟิศที่นี่แหละแล้วโดนเรียกตัวไปแต่งงาน หลงคิดว่าคงรักและเห็นเราเป็นลูกแล้วถึงเรียกให้ไปอยู่บ้านใหญ่ แต่สถานะฉันก็แค่ขี้ข้าของบ้านหลังนั้น แล้วพวกมันก็เอาทุกอย่างจากฉันไป แม้แต่เงินที่หามากับมือตัวเองก็ไม่เหลือ ตอนนี้เหลือแค่ทุนที่แทบจะไม่พอ และออฟฟิศนี้ที่จะถูกยึดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหตุการณ์วันนี้ฉันสิ้นหวัง ยัยนั้นอาจจะยึดออฟฟิศนี้แล้วทุบทิ้ง" ผมฟังเรื่องจากเธอก็เข้าใจเธอโดนหนักมาก หลังจากกลับจากเกาะเธอคงเเทบไม่ได้หายใจเพราะไอ่พวกเวรภาคิวัช

"อร มาอยู่กับผมได้ไหม พนักงานที่นี่ผมจะให้ทำงานที่บริษัทผม คุณมาอยู่กับผม ผมขอดูแลคุณ ผมไม่อยากเสียคนที่ผมรักไปอีกแล้วให้โอกาสผม ได้ไหม" ผมจริงจังมาก เธอคือความสุขที่เข้ามาเติมเต็มช่วงเวลาที่เจ็บปวด ช่วยให้ผมมีชีวิตอีกครั้ง

"คุณเต คุณรักฉันจริงๆ หรอ หรือคุณแค่สงสารที่ฉันเหมือนน้องสาวคุณ" หัวใจผมแทบหยุดเต้น ผมปฎิเสธไม่ได้ว่าตอนแรกสงสารเธอ เเละมันพัฒนาเป็นความรักที่อยากดูแลเธอ

"ผมรักคุณ คุณอร ผมไม่ปฎิเสธว่ามันเริ่มมาจากความสงสาร แต่ตอนนี้ผมอยากดูแลคุณ"

"ฉันเองก็อยากรู้จักคุณมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะเสียเปรียบเรื่องข้อมูลของคุณอยู่ ขอฉันรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณจะได้ไหม" คำพูดที่ไม่เข้ากับบรรยากาศ แต่ผมรู้เธอเปิดใจ มันคือเสียงอนุญาติว่า เธอพร้อมที่จะรักใครสักคนแล้ว

"ได้สิ ผมจะเล่าให้คุณฟังทุกอย่างที่เป็นตัวผม" ไม่ทันตั้งตัวเธอก็โผเข้าจูบผม ถึงจะตกใจเล็กน้อยแต่ผมจูบตอบเธออย่างอ่อนหวาน

"อ้าปากหน่อยสิ อรของผม" เธอยอมเปิดปากอ้อยอิ่ง ก่อนผมจะส่งลิ้นร้อนเข้าสำรวจโพรงปากเล็กๆนี่ หวานชะมัด

ก่อนจะได้ทำอะไรเราสองคนก็หันไปทางประตูที่แงมเล็กน้อยอย่างดุๆ พนักงานพวกนั้นมาแอบดูพวกเรา โถ่ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม พวกเขารีบวิ่งหนีไปทันทีด้วยความกลัวคูณ 2 เธอผละออกจากผมเบาๆ ด้วยอาการเขินหน้าแดง เรากลับมาแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วมานั่งคุยกันต่อแบบห่างๆกันหน่อยเดี้ยว ไฟมันจะลุกขึ้นมาอีก

03.36

ออฟฟิศของอร

#อร อลิษา

ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่ได้รับผลกระทบจาก ภาคิวัช เหมือนกับฉัน เลยกลายเป็นว่าฉันเปิดใจทั้งหมดให้คุณเต เกือบเคลิ้มแล้วไหมล่ะ

"แบบนี้ก็แปลว่า เรามี เป้าหมายเดียวกัน สินะ "

"ครับแต่สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือ การดูแลคุณ การแก้แค้นเป็นประเด็นรอง"

สายตาอ่อนโยนนั้นแพ้อีกแล้วสิเรา

"คุณเตคิดจะแก้แค้นยังไงคะ" ต้องเข้าเข้าประเด็น โถ่เอ๊ย เลิกสนใจไอที่ตุงๆตรงนั้นสะทีสิ อร ตั้งสติอย่างมอง

"ผมตั้งใจจะกลับมาบริหารบริษัทแล้วเทคโอเวอร์กิจการของภาคิวัช" แผนดูไม่ซับซ้อนและเข้าใจง่าย

"ฉันอยากล้มธุระกิจทั้งหมดของเขาลงอยากให้เขาได้รู้สึกสูญเสียสิ่งที่รักไป"

เราทั้งคู่ใจตรงกันและแผนกำลังจะเริ่มขึ้น

จากการวางแผนฉันยังไม่ย้ายไปอยู่กับคุณเต หลังจากเลิกงาน พนักงานกลับและคุณเตกลับไปแล้วฉันก็เตรียมอาบน้ำนอน คืนนี้คงเป็นคืนแรกที่ไม่ต้องเครียด ขอบคุณนะคุณเต

ระหว่างกำลังนอนหลับดีๆ ฉันที่ได้กลิ่นแปลกๆลอยมา ฉันยันตัวลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้อง ตอนนี้ชั้น 1 กำลังถูกไฟไหม้ ไม่นะ ชีวิตฉันมันจะจบแค่นี้จริงๆหรอ ฉันรีบตั้งสติหาถังดับเพลิงมาดับ โชคยังดีที่ไม่ลามขึ้นชั้น 2 แต่ชั้นเสียหายหนักเลย ใครกันที่กล้าทำแบบนี้ ฉันต่อสายโทรศัพท์หาคุณเต เขาตกใจมากรีบมาหาฉันที่นี่ ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

11.50 pm.

ออฟฟิศของอร

"อร คุณเป็นอะไรไหม" เขาตรวจตามร่างกายฉันที่เปื้อนสีขาวจากถังดับเพลิง

"ก็ยังโอเคอยู่แต่คนที่ทำแบบนี้"

"ผมจะส่งคนสืบให้เองเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่ ถ้ามันไม่ใช่อุบัติเหติ ผมจะไม่ปล่อยให้มันรอดเด็ดขาด"