ตอนที่ 6 เดต

ห้างสรรพสินค้าไทฟู

ร้านสเต็ก

11.45 am.

#อร อลิษา

"คุณอร ทำไมดูไม่ร่าเริงเลย ผมอุตสาเลือกร้านดังเลยนะ"

เขาถามฉันทั้งที่ยังมองเมนูอาหาร ที่ราคาแพงเว่อร์ จะร่าเริงยังไงไหว เห้อ ฉันถอนหายใจ หรือจริงๆแล้วเขากำลังทดสอบฉันอยู่ จะยังไงก็ช่าง เลือกอันถูกๆ ไปก่อนแล้วกัน

"การใช้เงินฟุ่มเฟือยเกินความจำเป็นไม่ค่อยถูกใจฉันเท่าไหร่ สำหรับฉันแล้วเดตแรกต้องเก็บความรู้สึกกับความทรงจำ ไม่ใช่ละลายเงินทิ้งแบบไม่จำเป็น" ฉันกอดอกเทศนาเขาแบบไม่รู้ตัว เพราะฉันมีนิสัยแย่ๆแบบนี้เลยทำให้ผู้ชายไม่ชอบ ก็นั้นล่ะนะเขาคงจะโมโหฉันแล้วล่ะ

"5555 งั้นหรอครับ คุณอรเป็นคนจริงจังสินะครับ ครั้งหน้าผมจะระวังให้มากกว่านี้"

ประโยคที่ดูเหมือนตำหนินั้นทำฉันไม่กล้าสบตาเขา แต่พอแอบมองกลับพบกับรอยยิ้มที่จริงใจ และสายตาที่อ่อนโยน

"ผมรู้สึกดีนะ ที่มื้อนี้ชวนคุณมากินข้าวมันทำให้ผมรู้จักคุณมากขึ้น และผมต้องการให้มันมากขึ้นกว่านี้ วันหลังผมจะพาไปกินร้านโปรดของผมนะคับ มื้อนี้ผมขอเลี้ยงคุณในฐานะผู้ร่วมงาน และ คนรักในอนาคต นะครับ"

ไอร้อนพุ่งขึ้นหน้าฉันอย่างจัง เขาพูดอะไร น่าอายชะมัด ฉันรีบหลบตาแล้วมองไปทางอื่นขณะที่ใบหน้าแดงจนหูแดง ก่อนจะค่อยหายใจแล้วเก็บสีหน้าอีกครั้ง

"อย่าพูดมั่วซั่วสิคะ เพื่อนร่วมงานอาจใช้แต่ว่า อีกฐานะมัน...คงไม่เหมาะเท่าไหร่"

พูดแล้วก็ต้องเจียมตัวเขากับเรามันคนล่ะระดับ

"ใช่ ไม่เหมาะมากๆ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของน้องสาวคนแม่ของฉันเธอใส่ชุดดูดี ผมดัดลอน กำลังยืนกอดอกมองฉันด้วยสายตาเหยียด

"แม้ๆมีเงินมากินร้านแบบนี้ด้วยหรอ พ่อฉันยึดทรัพย์เธอไปหมดแล้วหนิ อ๋อ มรดกจากยัยแมวขโมยนั้นสินะ หึ หน้าด้าน" เธอยังคงต่อว่าฉันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง

"ขอโทษนะครับ ทำแบบนี้มันเสียมารยาทมาก ส่อสันดานสกุลผู้ดีแบบคุณมากจริงๆ โปรดเก็บมารยาทแบบนี้กลับไปใช้ที่บ้านเถอะครับ ผมว่ามันไม่เหมาะเท่าไหร่"

คำพูดมีหลุดออกมาจากปากเขาแม้จะไม่มีคำด่า แต่ความหมายมันแรงมาก ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของเขาที่ไม่แม้จะปรายตามองผู้ไม่ได้รับเชิญ

"กรี๊ดดดด ไอ่ทุเรศ ไอ่สันดานเสีย กล้าดียังไงมาต่อว่าฉัน ฉันจะให้คุณพ่อจัดการแกคอยดูสิ" เธอกรี๊ดและกระทืบเท้าใส่ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะพวกเรา

"คุณเต แบบนี้มัน"

"ผมรู้ครับว่าเธอเป็นใคร เด็กสาวจากบ้านภาคิวัช นิสัยแย่มากๆ เด็กแบบนี้น่ะหรอที่จะขึ้นเป็นประธานบริษัท ผมไม่แคร์และไม่สนเธอหรือแม้แต่ครอบครัวภาคิวัชของเธอหรอกนะครับ แย่จังบรรยากาศในการทานข้าวไม่เหลือเลย ไปร้านประจำผมไหมเดี้ยวผมพาไปเดี๋ยวนี้เลย"

บรรยากาศถูกเปลี่ยนไป คุณเตต้องการให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจึงออกจากร้านและพาขึ้นรถออกไป

12.05 am.

ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง

เขาพาฉันมาถึงร้านนึงที่บรรยากาศเงียบสงบดีมาก ไม่ค่อยมีคน

"คุณอร ร้านนี้คุณกินได้ไหมอยากได้ร้านที่ดีกว่านี้บอกได้นะผมจะพาไป"

เขาเป็นห่วงฉันในการเข้ามากินร้านแบบนี้

"ไม่ต้องคิดมากค่ะ ร้านไหนฉันก็ทานได้ ดีสะอีกที่ที่นี่ไม่วุ่นวาย" ฉันยิ้มเล็กน้อยให้คุณเต เขาก็ยิ้มตอบกลับมาด้วยความสบายใจ จากนั้นเราก็เข้ามากินก๋วยเตี๋ยวกัน

"คุณเต พาแฟนมากินหรอคะ เห็นปกติมาคนเดียว" คุณยายเจ้าของร้านเดินเอาชามก๋วยเตี้ยวมาให้เรา

"กำลังจีบคับยาย ภรรยาในอนาคตอันใกล้นี่แหละคับ555"

"คุณเตพูดอะไร น่าอายเกินไปแล้ว"ฉันตีแขนเขาเบาๆด้วยใบหน้าที่เสียอาการ

"5555 ไม่ต้องเขินหรอก คุณยายใจดีจะตาย"เขาพรางจับมือฉันแล้วลูบเบาๆ ก่อนส่งสายตาที่อบอุ่นให้ฉัน

เรากินก๋วยเตี๋ยวกันจนอิ่มซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่ารักของคนสองคนที่เอาแต่แอบมองหน้ากันสังเกตท่าทางอาการเขินอายของอีกฝ่าย

จากนั้น คุณเตก็มาส่งฉันที่หน้าออฟฟิศของฉัน ก่อนเขาจะขอเข้าไปดูออฟฟิศ พนักงานในบริษัทหลายคนมีอาการหวาดกลัวเขามาก เพราะหุบยิ้มตั้งแต่เข้าออฟฟิศ แม้ไม่รู้จักแต่ท่าทางนั้นน่ากลัวแบบนั้นเป็นฉันก็กลัวเหมือนกันแหละ

01.02 pm.

ออฟฟิศอร

#เต เตวัช

ที่นี่เล็ก และเก่ามาก พนักงานที่นี่มีไม่ถึง10คนด้วยซ้ำ แต่คุณภาพสุดยอดไม่อยากเชื่อว่าผลงานนั้นจะมาจากที่แบบนี้ นี่มันเพชรในตมชัดๆ

"สะ สะ สวัสดีคับ"

พนักงานดูขี้กลัวด้วยทำไมนะ

"ทุกคน นี่คุณเต เขาขอมาดูออฟฟิศเราน่ะ"

เธอพูดน้ำเสียงปกติใบหน้าสุขุม ยังคงเก็บสีหน้าเก่งเหมือนเดิม

"คุณอร ออฟฟิศเรากำลังจะปิดตัวหรอคะ ถึงมีคนมาดู"พนักงานคนนึงตื่นตูมขึ้นมา

"ฮือออออ ไม่เอานะคุณอร พวกเราหางานทำยากมากเลยนะคับ"

แล้วพนักงานก็เดินมาเกาะขา อรของผมก่อนผมจะทำหน้าดุใส่พวกเขาถอยไปหามุมด้วยความหวาดกลัว

"ขอโทษนะคะ คุณเตพอดีเราอยู่แบบครอบครัวน่ะค่ะ ก็อาจจะเสียมารยาทเล็กน้อย"

"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ผมขอคุยหน่อยสิ"

"ได้ค่ะ เชิญห้องทำงานฉันทางนี่เลยค่ะ"

เธอพาผมขึ้นไปชั้น 2 เป็นห้องประชุม และห้องทำงาน สภาพที่นี่เก่ามาก มี 3 ชั้นสินะ คงเป็นห้องเก็บของอะไรพวกนั้น

"ที่นี่ไม่เหมือนกับบริษัทคุณ ต้องขอโทษจริงๆที่ให้เห็นสภาพอันหน้าอายของเรา"

"ผมไม่ถือ กว่าจะเป็นบริษัทมันต้องใช้เวลา แต่ตอนนี้ผมรับงานของคุณ ก็แปลว่าเราเป็นทีมเดียวกัน ผมกำลังคิดว่า จะให้คุณและทีมย้ายไปบริษัทผม" ผมยื่นเสนอเธอเธอกลับส่ายหัว

"ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราไม่อยากรบกวน ที่นี่ถึงจะเก่าแต่อบอุ่นนะคะ"

"ครับ ผมเข้าใจเอาไว้เป็นทางเลือกถ้าหากฉุกเฉินนะคับผมขอคุยเรื่องส่วนตัวเล็กน้อยหวังว่าคุณจะพอตอบได้ ไม่สบายใจไม่ต้องตอบก็ได้ครับ" หวังว่าเธอจะช่วยเราได้นะ