ตอนที่2 ความจริง

10.30 am.

ห้องอาหารส่วนกลาง

“คุณหญิงอรล่ะ”

“อยู่ที่ห้องค่ะ”

บรรยากาศสบายๆกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่พึ่งส่างเมา ความทรงจำนั้นเขาจำได้ทุกอย่าง แต่ก็พยายามไม่คิดถึงมันเพื่อสงบจิตใจ พลันนึกอยากขอโทษผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา แม่ครัว และคนงานสังเกตเขา

“นายหัวไปทานห้องส่วนตัวไหมคะดูยังแฮงค์อยู่เลย”

“อืมม เดี้ยวผมไปรอที่ห้องส่วนตัว บอกคุณอรด้วย”

ผม เตวัช พัชรถิ่น นายหัวของเกาะตาหลี อายุ35ปี เมื่อคืนเมาเละเทะเลยแถมเผยนิสัยด้านแย่ๆของตัวเองกับใครก็ไม่รู้ ต้องให้คนค้นรายชื่อแขกที่อยู่บนเรือเมื่อคืนแล้ว รู้สึกผิดจริงๆ แต่เธอแซ่บเว่อของโคตรดี ไม่สิต้องไปขอโทษเธอให้ได้ หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ

11.00 am.

ห้องส่วนตัวนายหัวเตวัช

# อร อลิษา

เห้อออ ฉันมาพักผ่อนแต่ดันเป็นไข้ อยากใส่บิกินี่สวยๆก็ไม่ได้เพราะร่องรอยของชายคนนั้นที่ทำไว้อยู่บนตัวฉันยังอยู่  ฉันเดินมาที่ห้องอาหารส่วนกลาง ก่อนคนงานจะพาไปห้องส่วนตัวนายหัว ฉันนั่งลงที่โต๊ะก่อนจะถอดแว่นตาและหมวกออก ฉันนั่งรอเขา เขาก้มหยิบน้ำในตู้เย็นก่อนเราจะหันหน้ามามองกัน เหมือนเวลาหยุดหมุนเราสองคนมองตากันมือไม้ฉันสั่นไปหมด ก่อนเขาจะอึ้งแล้วรีบวิ่งมาหาฉัน

“คุณ/คุณ”  ฉันรีบหลบตาแล้วทำเป็นไม่สนใจผู้ชายคนนี้ บ้าเอ๊ย ทำไมถึงเป็นเขา

“อ่ะ คะ คุณอรใช่ไหมคับ ผม..”

“อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ มันแค่อุบัติเหตุ” นิ่งไว้หญิงอร ประสบการณ์แต่งงาน 2 ปีแล้วหย่า นึกให้ออกสิว่าผู้ชายมันเห็นแก่ตัวแค่ไหนอย่าใจอ่อนนะนิ่งไว้สาว นิ่งไว้

“ผมขอโทษคับ ผมจะรับผิดชอบคุณคับ คุณอร” เขาคุกเข่าลงต่อหน้าฉัน ทำไมล่ะ เขาทำทำไม

“ลุกขึ้นเถอะค่ะ ฉันไม่ถือสา อีกอย่างคุณอายุมากกว่าฉันด้วยทำแบบนี้มันไม่ดีเท่าไหร่ เอาล่ะกินข้าวเถอะค่ะ แล้วจะได้พูดธุระ” เยี่ยมมากหญิงอร หยิ่งไว้ต้องแบบนั้น อย่าให้เขารู้...

เขามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ก่อนจะอ่อนลงยอมนั่งกินข้าวตรงข้ามกับฉัน เหมือนเขาดูฉันออกเหมือนเขารู้ทุกความรู้สึกของฉัน อีตาบ้ายิ้มทำไม ไม่สิ ท่องไว้ผู้ชายน่ะเห็นแก่ตัว จำไว้

เราลงมือทานข้าวเที่ยงกัน เงียบๆ โคตรอึดอัดเลยต้องปั่นหน้าให้นิ่งเข้าไว้

“คุณอรคับ”

“ค่ะ..”ฉันพยามที่สุดที่จะใช้เสียงปกติก่อนจะค่อยๆมองหน้าเขาตรงๆ

“ก่อนคุณมาผมได้รับจดหมายจากคุณประพัฒน์ ข้อตกลงตามในจดหมายเลยรึเปล่าคับ” เขาดูจริงจัง จดหมายงั้นหรอ จดหมายอะไร คุณพ่อส่งฉันมาเพื่อขอร่วมงานรับซื้อมะพร้าวจากเกาะของเขานิ

“ตามนั้นแหละค่ะ”

“งั้นหรอคับ”สายตาเขาเปลี่ยนไปอีกแล้ว ในใจฉันกำลังกลัว ตื่นเต้น หรืออะไรสักอย่าง ใจเย็นๆเขาแค่คุยธุระ

“ผมขอปฏิเสธที่จะร่วมงานกับคุณ ระหว่างนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่เรื่องงานผมจะยกเลิกกับพวกเขาเอง ผมรู้คุณไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เหตุผลล่ะมีเหตุผลอะไรที่จะทำให้ฉันยอมรับคำปฏิเสธของคุณได้ กรุณาช่วยไตร่ตรองใหม่ด้วยค่ะ” เรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้ว จดหมายอีก  สีหน้าของฉันเปลี่ยนไปจากเดิม หน้าซีดและร้อนลน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขอร้องล่ะอธิบายฉันที

“คุณไม่รู้หรอคับว่าพวกเขาส่งคุณมาทำไม” ประโยคนี้ทำฉันอึ้ง ฉันเริ่มควบคุมสีหน้าไม่อยู่ก่อนจะก้มหน้าวิเคราะห์ทุกเรื่องราวว่าทำไม

“ผมมีเรื่องต้องคุยกับพวกเขาเดี้ยวนี้ ต้องขอโทษด้วย ที่ไม่ได้ไปส่งที่ห้อง” เขารีบลุกและหันหลังให้ก่อนจะเปิดโทรศัพท์เพื่อโทรคุยกับพวกเขาที่กล่าวถึง

“อย่าทำเหมือนฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่คนนึงได้ไหม” ฉันตะโกนสุดเสียงเขาหันมามองฉันที่ตอนนี้มีสีหน้าโกรธ

“ฉันเข้าใจ ฉันมันแค่ผู้หญิงโง่ที่ไม่มีอะไรดีแต่ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันดูแย่กว่านี้เลยใครสักคนหรือแม้แต่คุณ โลกใบนี้ใจร้ายกับฉันมามากพอ จะเป็นคุณสักคนได้ไหมที่จะไม่ใจร้าย..กับฉัน” เขาอึ้งรีบวางโทรศัพท์แล้วมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าก่อนกุมมือฉันแล้วปลอบฉัน

“คุณไม่ใช่ผู้หญิงโง่คุณอร คุณเป็นผู้หญิงที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา คุณอรคุณใจเย็นๆ ผมจะอธิบายทุกอย่างให้เองได้โปรดอย่าเสียน้ำตาเพราะผู้ชายอย่างผมเลย”  อะไรนะฉันร้องไห้หรอ ฉันใช้มือเช็ดแก้ม นี่ฉันร้องไห้งั้นหรอ ก่อนจะกลับมาคุมสีหน้าใหม่แล้วหันมองไปทางอื่น

“ฉันไม่ได้ร้อง ฝุ่นในห้องของคุณมันเยอะไปหน่อย มันเลยเข้าตา”

“เอาล่ะ ผมจะให้คุณดูจดหมาย”เขากลับไปหน้านิ่งอีกแล้ว ก่อนเขาจะเดินไปหยิบจดหมายที่อยู่บนโต๊ะ

“พวกเขา ส่งคุณมาเป็นเครื่องต่อรองกับผม ถ้าผมยอมร่วมมือเขาจะให้คุณแต่งงานกับผม แต่ผมเข้าใจคุณไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้คุณไม่ได้เต็มใจผมฝืนใจคุณไม่ได้ แต่ดันเกิดเรื่องนั้นขึ้นก่อน”

ฉันลุกขึ้นก่อนจะต่อสายตรงถึงพ่อบังเกิดเกล้า เพื่อถามความจริง

ตรูดดด ตรูดดดด ตรูดด

(ฮัลโหล..)

“พ่อหนูโดนปฏิเสธร่วมงานแต่..”

(งานแค่นี้ก็ไม่สำเร็จ โง่มากๆอ่อยไม่เป็นรึไงผู้ชาย แกทำฉันขายหน้าตั้งแต่ที่หย่ากับคุณป้องแล้วนะ แกจะไปไหนก็ไปเลยนะฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก)

ฉันโดนตัดสายตั้งแต่ยังพูดไม่จบเขาไม่เห็นฉันเป็นลูกเลยรึไง

“ไหวไหม  คุณอร”ฉันนั่งกุมขมับหมดแล้วที่ของฉัน

“โอเค คุณเต ฉันขอไปพักก่อน เอาไว้มื้อค่ำค่อยเจอกัน” ขณะที่ฉันลุกออกจากห้องทันที ก่อนจะเดินกลับห้องพัก ฉันใส่หมวกและแว่นตา เมื่อมาถึงห้อง ก็ปล่อยโฮเลย ทำไมล่ะ ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแทนน้องสาว แล้วโดนนอกใจ ฉันเลยฟ้องหย่า จนเป็นอิสระ แต่เพราะสิ่งที่พ่อต้องการฉันจึงมาที่นี่ ให้ตายเหอะอะไรๆก็น้องสาวดีไปหมด ฉันมันผู้หญิงโง่จริงๆนั้นแหละ ต่อจากนี้ ฉันไม่ใช่ อลิษา ภาคิวัตร แต่เป็น        อลิษา สุรมิตร นามสกุลแม่คือสิ่งเดียวที่เหลือติดตัวหลังออกมาจากที่ครอบครัวเซงเครงนั่น ไอ่พวกเวรฉันจะเหยียบซ้ำพวกแกตอนที่ตกลงมาท้องฟ้า    ฉันนอนร้องไห้จนหลับไป