CHAPTER 1: The Encounter

May mga araw na alam mong hindi maganda ang mangyayari bago pa man ito magsimula. Para sa akin, ang araw na iyon ay nagsimula sa isang sirang alarm clock, isang bill na overdue, at isang tatay na halos hindi na makahinga nang maayos sa sofa namin sa maliit naming inuupahang bahay sa Project 4, Quezon City.

"Tay, aalis na po ako," sabi ko, yumuko para hagkan ang noo niya. Mahina ang boses niya nang sumagot, "Ingat ka, anak. Sabi ni Dr. Molina, kailangan na daw talaga ng operasyon bago sumama pa ang kalagayan ko." Tumango na lang ako, kinagat ang labi para hindi umiyak sa harap niya. Alam kong hindi ko kayang bayaran ang operasyong iyon—hindi sa ganitong kita ko bilang freelancer.

Kaya naman, buong linggo akong nag-apply sa mga in-house design job, kahit alam kong mas gusto ko ang kalayaan ng freelancing. Kailangan ko ng steady income, at kailangan ko ito ngayon.

Ang interview na pupuntahan ko ay sa isang advertising firm malapit sa Ayala Avenue—maliit na kompanya, pero disente ang alok na sahod. Dahil sa gulat kong maaga akong nakarating, dumaan muna ako sa isang coffee shop sa ground floor ng gusaling katabi para umupo at ayusin ang isip ko bago ang interview.

Mali iyon.

Habang pumipila ako, nabigla ako sa biglang paghinto ng linya sa harapan ko. Isang babaeng naka-corporate attire ang biglang lumingon papunta sa akin habang nakikipag-usap sa telepono, at hindi ko na naiwasan—sumalpok ang aking iced americano sa dibdib ng isang lalaki sa likod ko na noon pala ay papasok din sa parehong pila.

"Sir, sorry po talaga!" halos sigaw ko sa gulat. Kumuha ako ng mga tissue sa counter, at nang lumingon ako para hawanin ang basa sa kanyang suot na amerikana, saka ko lang unang nakita nang husto ang mukha niya.

Matangkad siya, mas matangkad pa kaysa sa akin ng halos isang ulo. Naka-navy blue na suit, maayos na parang naka pomada ang buhok, at ang mga mata niya—kulay itim, matalim, parang alam agad kung ano ang nasa isip mo. Hindi siya galit sa akin. Sa katunayan, may bahagyang aliw sa paraan niya ng pagtingin, na parang aksidenteng ito ay isang kakaibang libangan sa gitna ng nakasanayan niyang seryosong araw.

"Ito na naman," bulong niya, halos hindi ko marinig, habang tinitingnan ang basa niyang damit.

"Ano po?" tanong ko, kinakabahan, hinahagod ang tissue sa kanyang dibdib bago ko pa naisip kung tama bang ginagawa ko iyon. Napansin ko na lang ang sarili kong kamay sa dibdib niya, at mabilis kong binawi ito.

"Wala," sagot niya, kinuha na lamang niya mismo ang tissue mula sa kamay ko. Sandaling nadikit ang mga daliri namin, at kakaiba—may bahagyang init na dumaan sa balat ko sa maikling sandaling iyon, parang kuryenteng biglang tumama sa akin. "Sino ka?"

"Ako po si Alexandra Reyes. Xandra na lang po ang itawag niyo sa akin. Sorry talaga, sir, babayaran ko po ang dry clean n'yo—" Sinimulan kong maghalungkat ng wallet sa bag, pero hinawakan niya ang braso ko para pigilan.

"Hindi na kailangan," sabi niya, seryoso ngunit hindi masakit ang paghawak. "Nagtatrabaho ka ba dito malapit?"

"Ah, hindi po. Nandito pop o ako para sa interview. Freelance graphic designer po ako, pero naghahanap ng regular na trabaho."

Tumango siya, tila iniisip ang sinabi ko. Bago pa siya nakasagot, tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya ito nang mabilis at seryoso, "Sige, order mo na. Sabihin mo dadalhin ko within an hour." Pagkababa ng tawag, bumalik agad sa akin ang buong atensyon niya, na parang hindi naputol ang usapan namin.

"Diego Castillo ang pangalan ko, I don’t know if familiar sa iyo," sabi niya, may bahagyang ngiti sa gilid ng labi niya ngayon.

Nabigla ako, halos mahulog ang bag ko. Ang Castillo Group ay isa sa pinakamalaking kompanya sa real estate sa buong bansa—laging nasa headlines ng Business section, at kilala rin sa mga chismis section dahil sa dami ng babaeng gustong makasama ang bunsong Castillo.

"Ang—ang Diego Castillo po ng Castillo Group?" nautal ako, hindi maiwasang tumaas ang boses sa gulat.

"Ikaw mismo ang nagsabi noon, hindi ako," sabi niya, halatang naaaliw sa reaksyon ko.

Napahiya ako sa sarili ko, tumayo nang tuwid at hinagod ang basa kong palad sa damit. "Talagang sorry po ulit, sir. Aalis na po ako, baka po kasi ma-late ako sa interview ko."

Bago pa ako makatalikod, hinawakan niya muli ang braso ko—hindi mahigpit, pero sapat para mapatigil ako sa kilos. Kumislap ang mata niya habang tinititigan ako, tila may naiisip.

"Anong oras yung interview mo?"

"Ano po?" nalilito ako sa biglaang tanong.

"Sabi ko, anong oras," ulit niya, mas dahan-dahan ngayon, parang nakikipag-usap sa isang batang kailangang paulit-ulitan ang tanong.

"Alas-diyes po."

Tumingin siya sa relo sa kanyang pulseras—mukhang mamahalin ito, kahit hindi ko masyadong alam ang tungkol sa mga brand ng relo. "May labinlimang minuto ka pa. Sabihin mo sa akin, Miss Reyes—gaano kalaki ang kailangan mong pera?"

Napakunot ang noo ko sa gulat. "Excuse me po?"

"Hindi ko na uulitin ang tanong," seryoso ang tono niya ngayon, wala nang pagbibiro sa boses. "Kita ko sa mga mata mo. Desperado ka. May malaking problema, at hindi ito basta-bastang problema sa pera para sa renta o bill. Sabihin mo sa akin, at baka may maitulong ako."

Hindi ko alam kung dapat akong matakot o magtaka sa kakayahan niyang basahin ako. Pero ang totoo, hindi ko rin alam kung paano niya nahulaan iyon nang ganoon kabilis. Tama siya—desperado nga ako. Nakaratay sa ospital ang tatay ko dahil sa stroke, at kulang pa ako ng halos dalawang daang libo para sa operasyon niya sa loob ng ilang linggo.

"Wala pong kinalaman iyon sa inyo, sir," sagot ko, sinusubukang manatiling magalang pero matatag sa harap ng ganoon kalaking presensya.

Ngumiti siya—ang unang tunay na ngiti na nakita ko mula sa kanya. Hindi ito ngiti ng kabaitan. Mas parang ngiti ng isang taong nakakita lang ng isang bagay na gusto niya, at ngayon ay iniisip na kung paano ito makukuha.

"Sigurado ka?," sabi niya, kinuha ang isang business card mula sa panloob na bulsa ng amerikana niya at inilagay ito sa aking palad. Malamig ang papel, pero mainit ang daliri niyang bahagyang nadikit sa akin habang inaabot ito. "Bukas, alas-dose ng tanghali. Sa opisina ko. May i-ooffer akong pero hindi pangkaraniwang trabaho."

Bago pa ako makasagot, tumalikod na siya at lumakad papalayo. May dalawang lalaking naka-suit din na nagbabantay malapit sa p***o na bigla na lamang sumulpot sa paligid, na para bang nagsilabasan lang sila sa hangin nang biglaan.

Tiningnan ko ang card sa kamay ko habang naglalakad papunta sa aking sariling interview. Simple lang ito—pangalan niya, numero ng telepono, at address ng opisina ng Castillo Group sa Makati.

Hindi ko alam kung ano ang gustong niyang sabihin sa "hindi pangkaraniwang trabaho." Pero may kakaibang kutob akong sasabihin niya bukas ang isang bagay na magbabago ng buong buhay ko—at ang tanong na iyon, "gaano kalaki ang kailangan mong pera," ay nag-iwan ng kakaibang kaba na hindi ako makatulog nang maayos kinagabihan.

Ang interview kong pinuntahan pala ay hindi ko na natapos nang maayos—buong oras kong iniisip ang mga mata niyang matalim, ang boses niyang mababa at seryoso, at ang tanong na parang alam na alam ang lahat tungkol sa akin bago pa man ako magsalita.