แอปฯรักษาใจ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“คุณหมอคะ คนเจ็บมาล้างแผล รออยู่ที่เต็นท์นะคะ” พยาบาลคนหนึ่งเดินมาบอกไอ้วัต ที่กำลังตรวจคนไข้อยู่ที่โต๊ะไม่ไกลจากผมมากนักได้ยินแบบนั้น ผมรีบหันไปมองหน้าไอ้วัตทันที ผมเห็นมันหันไปพยักหน้าให้พยาบาล และหันหน้ามาเจอผมมองมันอยู่ ก็ยักหิ้วให้ผมทันที“เอ่อ คุณพยาบาลครับ ช่วยแจ้งเจ้าหน้าที่ตัดแถวคนไข้ให้ผมด้วยนะครับ ผมมีเคสด่วน”“ได้ค่ะ คุณหมอ”หลังตรวจคนไข้ตรงหน้าเสร็จ ผมเดินตามไอ้วัต ไปที่เต็นท์ทำหัตถการ เปิดม่านเข้าไปก็เจอผู้หญิง 2 คน คนหนึ่งคือ คุณนิต้า ที่นั่งให้ไอ้วัตล้างแผลอยู่ แต่ครั้งนี้เธอเงียบ ไม่โอดโอยเหมือนวันก่อนแล้วผมมองไปที่ผู้หญิงอีกคนที่ยืนหันหลังอยู่ เธอยื่นห่างออกไปจากตรงจุดที่นั่งทำแผล“อัยย์” ผมเดินเข้าไปหาเธอจนถึงระยะที่เอื้อมมือถึง และเรียกชื่อเธอออกไป ด้วยหัวใจที่เต้นแรงและเร็ว เหมือนสภาพคนที่เพิ่งวิ่ง 100 เมตรมาหยก ๆ ก่อนที่มือผมที่ยกขึ้นกำลังจะแตะถึงแขนของเธอ เธอก็หันกลับมา“อ้าว…ภีมเหรอ ใช่ภีมใช่มั้ยลูก”“คุณแม่…สวัสดีครับคุณแม

“อัยย์ ชั้นกลับมาแล้ว เป็นยังไงบา..อา..อ้าง”ฉันรีบผลักมือออกจากภีมทันที เมื่อได้ยินเสียงนิต้าดังมาจากทางประตูห้อง ฉันหันมองไปเห็นนิต้ายืมมองจ้องเราสองคน ตาโต อ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น“นิต้า กลับมาซักที เธอหายไปไหนมาทำไมนานจัง”“เอ่ออ..ทำแผล ทำแผลไง ว่าแต่เธอเป็นไงไข้ลงแล้วสินะ”นิต้า เดินตรงมาหาฉัน ถามอาการฉัน แต่สายตาเธอยังคงมองไปทางภีม ที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่ข้างเตียง แถมยังพูดไปอมยิ้มไปอีก“ก็..ดีแล้ว หมอเค้าให้วิตามินเราเพิ่งเสร็จ นี่ไง เพิ่งถอดเข็มเมื่อกี้เลย”ฉันหันหลังมือข้างที่มีปลาสเตอร์แปะอยู่ให้นิต้าดู ด้วยหน้าตาและท่าทางที่พยายามทำให้ปกติที่สุด“อ๋ออออออ”นิต้า ลากเสียงยาว พูดไปพยักหน้าไป ทำเหมือนว่าเข้าใจ แต่ก็ยังมองที่ภีมไม่ละสายตา ฉันแอบเหลือบหันไปมองทางภีม เค้าก็ส่งยิ้มมุมปากทำท่าเหมือนจะหลุดขำ‘โอ้ย สองคนนี้ จะยิ้มอะไรกันเนี่ย’“อ่าว หมอวัตมาส่งนิต้าเหรอคะ”ฉันมองไปที่ประตูเห็นหมอวัตที่กำลังเดินเข้าประตูตามหลังน

นิต้าบอกว่าจะออกไปที่ครัวตั้งแต่บ่ายแก่ๆ แล้ว แต่จนกระทั่งเกือบจะเย็นก็ยังไม่กลับเข้ามา ฉันจึงอยู่คนเดียวตลอดบ่าย ทำให้ได้คิดทบทวนเรื่องทั้งหมดจนมาถึงตอนนี้ฉันตัดสินใจได้แล้วว่า ฉันกับภีม เราคงไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมเมื่อตอนยังเด็กได้อีกแล้ว เพราะขนาดตอนที่เขายังเป็นนักเรียน เป็นนักกีฬาโรงเรียน เขายังมีแต่คนตามชื่นชอบ ชื่นชม เป็นคนเด่นดัง แล้วตอนนี้ยังเป็นหมออีก ฉันรู้สึกยิ่งห่างชั้นจากฉันไปอีกถึงแม้ว่า ฉันจะเริ่มดูแลตัวเองจนรู้สึกว่า น่าจะดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก หน้าตาอาจจะไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่ เพียงแค่ไม่ต้องใส่แว่นหนาเตอะที่ดูเป็นป้าเฉิ่มๆ อีกแล้ว จากการที่ได้ทำเลสิกหลังจากเรียนจบถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกห่างชั้นจากเค้าอยู่ดี แล้วไหนจะอาการแปลกๆ ที่ฉันเป็นนี่อีกล่ะ ถ้าเค้าได้รู้ เค้าอาจจะรับไม่ได้ก็ได้ ยังไงก็ไม่ควรคิดกับเค้าไปไกลกว่าแค่คนรู้จัก หรือเพื่อนเก่าอาการป่วยของฉันตอนนี้เริ่มดีขึ้นมาก คงเพราะได้วิตามินตรงเข้าเส้นเลือดล่ะมั้ง ตอนนี้ คอที่เจ็บเริ่มดีขึ้นแล้ว ฉันพยายามดื่มน้ำตลอดทั้งบ่าย แต่ก็แลกมากับการต้องลุกไปเข้าห้องน้ำบ่อยข

“ไอ้วัต มึงต้องช่วยกู”กลับมาถึงห้องพัก ผมรีบคุยกับไอ้วัตทันที ผมอยู่กับค่ายอาสาพรุ่งนี้อีกแค่วันเดียว มะรืนนี้ก็จะเดินทางกลับกันแล้ว แต่ผมเพิ่งได้เจออัยย์ และเธอยังไม่ยอมจะคุยกับผมเลย“มึงให้กูช่วยอะไร”“กูอยากมีเวลาคุยกับอัยย์สองคนทำยังไงดีวะ”“เอ้า มึงก็ไปคุยกับเค้าสิวะ ที่พักเค้ามึงก็รู้แล้วนี่”“เออ กูรู้ แต่มึงไม่เห็นเหรอ เมื่อตอนกินข้าว นิต้าคอยมองกูทุกครั้งที่กูคุยกับพ่อแม่อัยย์”“เห๊อะ เค้าไม่ได้มองชื่นชมมึงหรือไง”“ชื่นชมห่าอะไรล่ะ สายตาจ้องจับผิดกู อย่างกับมองทะลุหัวกูไปเห็นด้านหลังได้”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วยัยนั่นจะจับผิดมึงทำไมวะ”“อ่าว ก็เค้าคิดว่ากูเป็นหมอที่ดูแลอัยย์ในแอปฯหมอออนไลน์ไง”“ก็ใช่ไง มึงก็เป็นหมอที่ดูแลเค้าในแอปฯ”“เฮ้ย แต่อัยย์ยังไม่รู้เรื่องนั้นไง”“แล้วทำไมมึงไม่บอกให้เค้ารู้ล่ะวะ”“ก็กูเป็นเพื่อนสนิทอัยย์ตอนมัธยม”

“อัยย์ เราขอโทษ อย่าร้องไห้”“ฮึก ฮึก ฮึก”คำว่ายิ่งปลอบยิ่งร้อง คงจะอธิบายสถานการณ์ในตอนนี้ของฉันได้ดี เพราะยิ่งเขาพยายามปาดน้ำตาให้ฉัน ยิ่งพยายามบอกไม่ให้ร้อง ฉันยิ่งร้องไห้ออกมาหนักขึ้น จนเริ่มหยุดสะอื้นไม่ได้“ยัยอัยย์ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม นี่หมอ หมอทำอะไรยัยอัยย์ ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นชั้นจะตะโกนเรียกคนมาช่วยเดี๋ยวนี้เลย”“ฮือออ นิต้า”ฉันเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียง นิต้าเดินเข้ามาหน้าตาตื่นตกใจมาก เมื่อเห็นฉันนั่งร้องไห้สะอื้น เธอรีบหันไปตะโกนว่าและไล่ภีมทันที“นิต้า ผมไม่ได้…ให้ผมอธิบายก่อนได้มั้ย”“ไม่ ชั้นไม่ฟัง นายออกไปเดี๋ยวนี้เลย”นิต้าพุ่งเข้ามา จับไหล่ภีมและพยายามจะผลักเขาออกจากฉัน แต่ภีมก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย ยังคงจับข้อมือฉันไว้เพื่อช่วยยึดเหนี่ยว“นายปล่อยเพื่อนชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ นายทำอะไร ทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนี้”“เราแค่คุยกัน ผมแค่อยากปรับความเข้าใจกับเธอ”“ฮึก ฮึก” ฉันยังคงไม่สามารถหยุดสะอื้นได้“ปรับความเข้าใจบ้าอะไร ทำเพื่อนชั้นร้องจะเป็นจะตายเนี่ย”นิต้ายังคงโวยวายเสียงดังไม่หยุด แต่เมื่อแรงเธอสู้แรงขืนของภีมไม่ไหว จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาจับไหล่ฉันแทน