FAZER LOGINCompartilhar
ตอนที่ 44-1 บังเอิญเจอ
Data de publicação:
2026-10-14 09:08:25เมื่อวานฉันดีใจมากเลย ที่ไปใช้ชีวิตแบบปกติกับทุกคนแล้ว อาการไม่กำเริบขึ้นมา แต่พอเช้านี้ได้คุยกับ
Último capítulo
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 46-2 หายไปจากชีวิตเธอ
ผมเห็นสีหน้าของอัยย์แล้ว ดูออกว่าเธอคงยังไม่อยากจะเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดอาการประหลาดในครั้งแรกว่าเกิดอะไรขึ้น ผมจึงบอกกับทุกคนว่าเธอควรพักผ่อน และชวนทุกคนให้ออกมาที่ห้องรับแขก“รู้สาเหตุแบบนี้แล้ว มึงจะเริ่มรักษายังไงวะ ไอ้ภีม” ยังไม่ทันที่จะได้นั่ง ไอ้วัตก็เริ่มเปิดเรื่องถามขึ้นมาก่อน ระหว่างที่ผมเดินไปที่ตู้เย็นจะหยิบน้ำมาให้ทั้งคู่“กูคิดว่า ต้องรู้สาเหตุที่ทำให้เกิดอาการครั้งแรกหว่ะ ถึงจะแน่ใจว่าจะช่วยเธอยังไงต่อ”“ถ้าอัยย์คิดไม่ออกแบบนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้สิคะหมอ”ผมผยักหน้าตอบนิต้า แต่ยังคงครุ่นคิดบางเรื่องอยู่ในหัว เพียงแต่ยังไม่สามารถบอกออกไปให้ใครฟังได้ คงต้องคุยกับอัยย์ให้แน่ใจก่อน คุยกันไม่นานไอ้วัตกับนิต้ารับหน้าที่ออกไปซื้อของกิน ส่วนผมนั่งรออยู่ที่โซฟาตอนนี้ฟ้าด้านนอกเริ่มหมดแสงลง ผมเดินเข้าไปดูอัยย์ในห้องนอน เธอตื่นแล้วนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ในมือถือสมาร์ตโฟนและเอาแต่จ้องมองมัน“ตื่นแล้วเหรอ หิวมั้ย ไอ้วัตกับนิต้ากำลังออกไปซื้ออาหารเย็นมาให้นะ รอหน่อยแล้วกัน คงใกล้กลับมาแล้ว” ผมบอกไ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 46-1 หายไปจากชีวิตเธอ
‘ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉันนี่ ฉันอยู่ที่ไหน’ ฉันนอนอยู่บนเตียงกว้าง ความกว้างมากกว่าหกฟุตแน่ๆ มันใหญ่กว่าที่ห้องฉัน ชุดเครื่องนอนเป็นสีทึบเหมือนกับสีของผ้าม่านทั้งหมด เฟอร์นิเจอร์ที่มีเพียงไม่กี่ชิ้นมีสีดำล้วน“อัยย์ เธอฟื้นแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง” ฉันมองสำรวจห้องได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้ยินเสียงภีม และหันไปเห็นเจ้าตัวเดินมาจากทางประตู ที่น่าจะเป็นประตูห้องน้ำ เพราะเขาถืออ่างน้ำใบเล็กมาด้วย“เราอยู่ที่ไหน แล้ว...” เมื่อเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ก่อนจะหมดสติไปได้ ฉันรีบยกสองมือขึ้นปิดหน้าทันที นี่มันจะน่าเกลียดขนาดไหนกันนะเนี่ย ภีมต้องเห็นหมดแล้วแน่ๆ“ไม่ต้องห่วง อาการเธอไม่เป็นอะไรมาก แค่รอยแดงนิดหน่อยแค่นั้น เราพามาที่คอนโดเรา เพราะไม่มีรหัสเข้าบ้านเธอ แต่ถ้าพาไปโรงพยาบาลจะเป็นเรื่องใหญ่ไปเปล่าๆ”“อืม ขอบใจนะ ไม่คิดเลยว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาจริงๆ ถ้าไม่มีนายอยู่ด้วย เราคงแย่แน่ๆ”“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง” ภีมมานั่งลงบนเตียงข้างๆ ฉัน เขามองมาด้วยสายตาอ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 45-2 อาการกำเริบ
เมื่อถึงคราวที่ต้องหมุนตัว ฉันก็ทำได้ดีถึงจะไม่ได้พลิ้วสวยเหมือนนักเต้นรำที่ชำนาญ แต่ก็ไม่สะดุดขาตัวเองจนล้มขมำ แต่เพียงแค่ฉันจะมองกลับไปหาภีม เพื่ออยากจะเห็นสีหน้าของเขาที่มองมา อยากเห็นว่าเขาจะชื่นชมกับฉากเต้นรำของฉันมั้ยภีมส่งยิ้มกว้างกลับมาให้ฉัน ทำเอาใจฟูขึ้นมาอีกเป็นร้อยเท่า แต่เมื่อฉันเผลอเหลือบไปมองคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ผู้คนมากมายจ้องมาที่ฉัน หลายคนปรบมือแสดงความยินดี หลายคนชี้ให้คนข้างๆ มองมาทางนี้ ใบหน้ายิ้มแย้ม มีหลายคนที่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพความประทับใจของตนเองไว้ แต่ภาพที่ฉันเห็นพวกเค้าทำแบบนั้นกลับทำให้หัวใจฉันแทบหลุด สายตาเริ่มพร่ามัว เหงื่อเริ่มออกตามกรอบหน้าและที่ฝ่ามือ ขาฉันหยุดนิ่งและไม่มีแรงจะก้าวเดินต่อ“อัยย์....” เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนภาพทั้งหมดจะมืดลงเหมือนถูกปิดไฟ คือเสียงภีม เรียกฉันจากที่ไกล“อัยย์....” ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอให้ไวที่สุด ทันก่อนที่เธอจะหมดสติล้มลงที่พื้น ไม่รอช้าผมช้อนตัวเธออุ้มท่าเจ้าสาวออกมาจากขบวนพาเหรด มีเจ้าหน้าที่ที่อยู่ระแวกใกล้เคียง เข้ามาถามเหตุการณ์เบื้องต้น และเดินนำ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 45-1 อาการกำเริบ
“กลัวเหรอ” ฉันเงยหน้ามองภีม หลังจากที่เขาถามขึ้นมา“ก็ตกใจนิดหน่อย” ฉันตอบกลับ กำลังจะพยุงตัวขึ้นเพื่อกลับมานั่งเหมือนเดิม แต่ถูกเขาใช้มือข้างที่ว่างโอบไหล่และฝืนไว้ให้ยังอยู่ในท่าเดิม หน้าของฉันที่อยู่ใกล้หน้าอกเขา ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจมันเต้นแรงมาก“นายก็กลัวใช่มั้ยล่ะ ใจนายเต้นแรงมากเลย”“เปล่าซะหน่อย” เขาคลายมือข้างที่โอบไหล่ของฉันออกแล้ว ฉันจึงพยุงตัวเองขึ้นนั่งได้เหมือนเดิม ตอนนี้หน้าภีมแดงไปจนถึงหูเลย และคิดว่าหน้าฉันเองตอนนี้ก็คงจะไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ จึงรีบหันหน้าออกไปมองด้านนอกอีกครั้งหลังจากนั้นเราสองคนอยู่ในความเงียบ กลายเป็นว่านั่งชิงช้าสวรรค์เพียงรอบเดียว พอกระเช้ากลับมาที่จุดเริ่มต้น เราทั้งคู่ต่างพร้อมใจกันขอลงซะอย่างนั้น“เราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”“งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อสายไหมที่เธอชอบมาให้ เสร็จแล้วเธอก็รอที่ม้าหินตรงนั้นแล้วกัน”“อืม” ฉันรีบวิ่งออกจากตรงนั้น ไปที่ห้องน้ำทันที อยากล้างหน้าให้มันหายร้อนซะที หลังจากนั้น ฉันกลับมานั่งรอที่
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 44-2 บังเอิญเจอ
ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีฮัมมิ่งเบิร์ดสองตัวกำลังบินหยอกล้อกันอยู่ในท้องผม ดวงตาของเธอในตาสดใส ยังคงเป็นประกายเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก ยิ่งตอนนี้มีน้ำตาเคลือบอยู่ในดวงตา ยิ่งเหมือนเหลี่ยมของเพชรที่กำลังเล่นแสงไฟ ผมทำได้แค่จ้องเธอนิ่ง“ภีม..ฮึก..เราจะ..หยุดร้องแล้ว..ฮึก” อัยย์ยังคงสะอื้นไม่หยุด“โอเคๆ หยุดร้องได้แล้วนะ เราจะช่วยเธอ จนกว่าจะหาย โอเคมั้ย”“ฮึกๆ...โอเค”“งั้น..เราเริ่มจากวันนี้ ไปเที่ยวกัน”“หืม นายต้องเข้าไปเซ็นเอกสารในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้ไอ้วัตเอามาให้ที่คอนโดตอนเย็นก็ได้”ในที่สุดผมก็จะได้มีโอกาสได้เดตกับเธอ ผมไม่มีทางปล่อยให้อะไรมาขัดขวางหรอก“งั้นเราขอส่งข้อความไปบอกคุณหมอในแอปฯหมอออนไลน์ก่อนนะ”“ไม่...เอ่อ โอเค งั้นเธออยู่ที่นี่ก่อนส่งข้อความไป เราไปเอารถมารับที่หน้าร้านนะ”‘เกือบแล้วไอ้ภีม’ หากเธอส่งข้อความมาแล้วสมาร์ตโฟ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 44-1 บังเอิญเจอ
เมื่อวานฉันดีใจมากเลย ที่ไปใช้ชีวิตแบบปกติกับทุกคนแล้ว อาการไม่กำเริบขึ้นมา แต่พอเช้านี้ได้คุยกับคุณหมอในแอปฯหมอออนไลน์ ก็ทำเอาฉันต้องนั่งคิดมากอีกครั้ง ฉันควรจะรอพบจิตแพทย์ หรือจะลองหาสาเหตุของอาการที่แท้จริงด้วยตัวเองไปก่อนดี แต่ถ้าเลือกอย่างหลังใครล่ะจะเป็นคนที่สามารถช่วยเหลือฉันยามฉุกเฉินได้ ‘ภีมเหรอ’แต่ภีมยังไม่รู้เรื่องอาการประหลาดนี้ของฉันนี่ ถ้าเขารู้ เขาจะรับได้มั้ย เขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นคนผิดปกติและรังเกียจฉันไปเลยหรือเปล่า หรือถ้าหากไม่รังเกียจ เขาจะยอมช่วยฉันใช่มั้ย ‘เธอจะเอายังไงยัยอัยย์’“ยัยอัยย์ เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น” ฉันสะดุ้งกับเสียงของนิต้า เพราะเผลอใช้ความคิด จนนิต้าเดินออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทันรู้ตัว“นิต้า ช่วยเราคิดหน่อยสิ”“ทำไมมีอะไรเหรอ แต่ถ้าเรื่องจะเลือกหมอคนไหนชั้นช่วยไม่ได้นะ เธอต้องเลือกเอง”“ไม่ใช่ซะหน่อย คือแบบนี้...” ฉันเล่าเรื่องที่คุยกับหมอออนไลน์ให้นิต้าฟัง เพื่อให้นิต้าช่วยตัดสินใจ ว่าจะเลือกทางไหนดี“ช
Você também pode gostar
โทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.1K visualizaçõesล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.9K visualizaçõesสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M visualizaçõesห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.4K visualizaçõesHeart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
มุนดัล140 visualizaçõesล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+)
ผัดบวบ92 visualizações35 น่ากินที่สุด
นรกสร้าง89 visualizaçõesของหวงเกมเดิมพัน
ซาลาห์93 visualizações
