All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คอนโดหรูของใบบัว... บรรยากาศภายในห้องพักของใบบัวเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานแผ่วเบา บนเตียงกว้างปรากฏร่างของเด็กสาวคณะวิศวะที่ปกติซ่าจนลิงยังยอมแพ้ แต่วันนี้กลับนอนซมคุดคู้เป็นก้อนกลม ๆ อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ผลพวงจากเมื่อวานที่ตอนกลางวันต้องลุยกิจกรรมกลางแดดเปรี้ยง แถมตอนดึกหลังจากลงจากรถหมอเวย์ ใบบัวยังดื้อเดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยแล้วแจ็กพอตเจอฝนหลงฤดูเทกระหน่ำลงมาใส่จนเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ สภาพร่างกายที่คิดว่าถึกทนระดับตึกเกียร์เลยพังทลายลงในพริบตา ประกอบกับใบบัวเป็นคนกินยายากเป็นทุนเดิม พอเป็นไข้แล้วดื้อไม่ยอมกินยาดักไว้ อาการเลยทรุดฮวบ เช้านี้จึงตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตึบ ตัวร้อนจี๋ราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ข้างใน จนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกไปหยิบน้ำดื่ม “อื้อ... ปวดหัวจัง” ใบบัวครางแผ่วในลำคอที่แห้งผาก ดวงตากลมโตปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ขณะเดียวกัน ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์... ร่างสูงโปร่งของหมอเวย์ในชุดนักศึกษาเนี๊ยบกริบเดินหน้านิ่งเข้ามาในถิ่นเกียร์ ปากก็บอกตัวเองว่าแค่แวะมาส่งชีทเรียนให้วาฬ แต่นัยน์ตาคมหลังกรอบแว่นกลับลอบมองหา 'ย

หลังจากศึกป้อนยาวิธีพิเศษผ่านพ้นไป... พิษไข้บวกกับฤทธิ์ยาแก้แพ้ที่ผสมอยู่ก็ทำเอาใบบัวสิ้นฤทธิ์ เธอนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แก้มใสยังคงขึ้นสีแดงระเรื่อ ส่วนคุณหมอเฉพาะกิจอย่างเวย์น่ะเหรอ... นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ใบหูแดงก่ำพยายามดึงสติระดับท็อปคณะแพทย์กลับคืนมาหลังจากเผลอ ‘ป้อนยา’ เกินเลยไปไกล ก๊อก ๆ ๆเสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น เวย์สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะลุกไปเปิดประตูอย่างระมัดระวังเพราะกลัวคนป่วยจะตื่น พบบรรดาแก๊งเพื่อนของใบบัว ทั้งวาฬ มีน และข้าวฟ่าง ที่เพิ่งสอบควิซเสร็จหอบหิ้วถุงผลไม้และขนมพะรุงพะรังเข้ามาในห้อง“พี่เวย์ ยัยบัวเป็นไงบ้างคะ!” วาฬกระซิบถามเสียงเบาพลางชะเง้อหน้ามองเข้าไปในห้อง“หลับไปแล้ว... เพิ่งกินข้าวกินยาเสร็จน่ะ” เวย์ตอบเสียงเรียบ พยายามทำหน้านิ่งสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจแอบเลิ่กลั่กมีนเดินย่องเข้าไปดูเพื่อนที่เตียง ยื่นมือไปแตะหน้าผากใบบัวเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกริ่ม “ฮั่นแน่... ไข้ลดลงเยอะเลยค่ะพี่หมอ ยัยบัวนี่โชคดีจัง ป่วยปุ๊บมีคุณหมอส่วนตัวมาดูแลปั๊บ แถมยังยอมกินยาได้ด้วย มหัศจรรย์แท้ ๆ” คำชมแกมแซวของมีนทำเ

“คราวนี้รู้ตัวแล้วเหรอ... ยัยเด็กเจ้าเล่ห์” เวย์เค้นเสียงดุ แต่สายตาคมกลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเห็นแววตาระยิบระยับปนเจ้าเล่ห์ของใบบัว เขาก็รู้ทันทีว่าโดน ‘อ่อย’ เข้าเต็มเปาแล้ว“รู้สิคะ... รู้ด้วยว่ามีคนยอมโดดเรียนมานอนเฝ้าไข้ แถมนอนกุมมือบัวไว้ทั้งคืนด้วย” ใบบัวยิ้มหวานหยด กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนหน้าอกนุ่มเบียดชิดอกแกร่ง แกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นเฉียดแก้มสากของเขาเบา ๆ “พี่เวย์เป็นห่วงบัวขนาดนี้... ยอมรับมาเถอะค่ะว่าชอบบัวแล้วใช่ไหมล่ะ?”เจอคำถามรุกฆาตแบบตรงเป้าเข้ากลางใจ หมอเวย์ถึงกับอึ้งไปหลายวินาที ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมหลังกรอบแว่นหรี่ลง ลุ่มลึกทวีคูณ ความหมั่นเขี้ยวและอยากปราบยัยตัวแสบมันพุ่งทะลักจนความซึนเริ่มเอาไม่อยู่มือหนาที่เคยกลางค้างอยู่... เลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางของใบบัวเอาไว้แน่น ดึงร่างนุ่มนิ่มให้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำเอาใบบัวที่กำลังเป็นฝ่ายรุกถึงกับตาโตชะงักกึกเพราะคาดไม่ถึง!“ถ้าผมบอกว่าใช่... คุณจะทำยังไงต่อล่ะ ยัยตัวแสบ?” เวย์กระซิบตอบเสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูเล็ก มุมปากยกยิ้มร้ายกาจที่นาน ๆ จะเผยออกมาที ทำเอาใบบัวหน้าแ

สิ้นเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลัง บรรยากาศรอบซุ้มม้านั่งหินอ่อนของคณะวิศวะก็เงียบกริบลงในพริบตา ไอ้หนุ่มเดือนคณะบริหารหน้าเจื่อนลงไปสามเฉดสี สายตาเลิ่กลั่กมองสลับระหว่างเสื้อกาวน์นักศึกษาแพทย์ของเวย์ กับข้อมือบางของใบบัวที่ถูกมือหนาเกาะกุมไว้ “เอ่อ... ครับ... ถ้างั้นพี่ไม่กวนแล้วครับน้องบัว” ชายหนุ่มคณะบริหารรีบถอยทัพหอบดอกไม้เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว พอเหลือกันสองคน เวย์ยังคงไม่ปล่อยมือ แต่ดวงตาคมหลังกรอบแว่นกลับจ้องมองใบหน้าหวานที่ดูซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการอดนอนปั่นรายงานและตากแดดจัดในวันนี้อีก ทำให้อาการไข้ที่คิดว่าหายดีแล้ว กลับมาอีกครั้ง ในขณะที่ใบบัวกำลังจะอ้าปากเถียง เวย์ก็ขัดขึ้นมาก่อน “เลิกดื้อสักทีครับ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากดุเป็นโทนเรียบที่แฝงความเป็นห่วง “ไข้ยังไม่ทันหายดี ก็ออกมาตากแดดตากลม หน้าซีดไปหมดแล้ว” “บัวไม่เป็นไรสักหน่อย...” ใบบัวเอ่ยอ้อมแอ้มพยายามจะปฏิเสธ เพราะตอนนี้หัวใจเธอมันเต้นโครมครามกับระยะห่างที่ใกล้ชิดกันเกินไป ทว่าคนตัวโตกว่ากลับไม่ฟังคำทัดทาน นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสายตาของชายหนุ่มอีกคนที่ลอบมองเด็กสาวเสื้อช็อปคนนี้เมื่อครู่

เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบบัวกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงสว่างที่ส่องเข้ามา สิ่งแรกที่สลัดเข้าสู่โสตประสาทคือกลิ่นสะอาดละมุนคล้ายเมนทอลอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแบบเบาบางจนเธอต้องขมวดคิ้ว พอหันไปมองรอบ ๆ ตัว... ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนผู้หญิงสีชมพูหวานแหววของเธอ และไม่ใช่ห้องพยาบาลมหาลัยที่น่าอึดอัด แต่มันคือห้องนอนคุมโทนเทาดำสไตล์มินิมอลที่เรียบร้อยระเบียบจัดจนนึกว่าหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งบ้าน “ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมากินข้าวครับ”เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูห้อง ใบบัวหันขวับไปมองทันที ภาพที่เห็นคือ ‘พี่หมอเวย์’ ในชุดลำลองสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขายาว แต่ที่ทำให้ใบบัวถึงกับตาโตหัวใจเต้นผิดจังหวะคือ... พี่หมอเวย์ไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์ และเพราะแขนเสื้อยืดที่ค่อนข้างพอดีตัวขยับตามการยกถาดข้าวมันเลยเน้นให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดขึ้นเบา ๆ แบบคนออกกำลังกายและสุขภาพดี ในมือหนาถือชามข้าวต้มส่งกลิ่นหอมฉุย พลันหัวสมองของเด็กวิศวะโยธาปี 2 รีบประมวลผลในสมองทันที ‘เดี๋ยวนะ... เมื่อคืนฉันเป็นไข้อาบน้ำแล้วหลับไป นี่ฉันมานอนอยู่บนเตียงพี่หมอเวย์?