All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

“กินข้าวเสร็จแล้วก็กินยาซะ” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งแกมบังคับ สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นเลนส์ใสจ้องมองคนบนเตียงอย่างรู้ทันเมื่อเห็นใบบัวเริ่มเหลือบมองซองยาเม็ดแล้วทำท่าจะอ้าปากประท้วง ว่าที่คุณหมอหนุ่ม เลยชิงพูดดักคอด้วยน้ำเสียงขรึม ๆ แต่กลับทำเอาคนฟังหน้าร้อนวาบ “อย่าคิดจะอ้างว่ากลืนไม่ลง หรือจะงอแงไม่ยอมกินเด็ดขาดนะใบบัว... หรือว่าต้องให้ผมใช้วิธี ‘ป้อนยา’ แบบเมื่อคืนก่อนอีกรอบ?” สายตาคมดุระคนเจ้าเล่ห์ที่ปรายมองมาที่ริมฝีปากของเธอ ทำเอาใบบัวที่กำลังจะอ้าปากโกหกว่า ‘หนูเจ็บคอกลืนเม็ดยาไม่ได้ค่ะ’ ถึงกับหุบปากฉับ! สมองแล่นย้อนกลับไปถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ป้อนยารสขมจัดแต่ปนความหวานละมุนเมื่อคืนก่อนทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปจนถึงใบหูทันตาเห็น ความแสบซ่าเมื่อครู่หดหายกลายเป็นอาการเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก “พะ...พี่เวย์บ้า! พะ...พูดอะไรก็ไม่รู้” ใบบัวบ่นพึมพำเสียงแผ่ว หน้างอแงแก้เขินทันทีเมื่อโดนว่าที่คุณหมอเอาไพ่ไม้ตายเมื่อคืนมาขู่จนไปไม่เป็น “รู้ทันตลอดเลยอะ... บัวหายดีแล้วจริง ๆ นะเนี่ย แข็งแรงถึกทนเหมือนควายธนูวิศวะเลยค่ะ แต่ยาเม็ดมันขมจะตาย บัวกลืนไม่ลงจริง ๆ น้า... ถ้าไม่ป้อนแบบนั้น (แอบพูดเบา ๆ)

คณะแพทย์ตัดภาพมาที่หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ ในที่สุด 'ควายธนูวิศวะ' อย่างใบบัวก็ลากกระต่ายน้อยข้าวฟ่างมาถึงจนได้ ใบบัวหิ้วกล่องขนมโตเกียวร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยในมือด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ผิดกับข้าวฟ่างที่ตอนนี้เดินตัวลีบ หน้าแดงก่ำ มือบางคอยดึงชายเสื้อช็อปสีน้ำเงินของเพื่อนรักไว้แน่น สายตากลมหันมองซ้ายทีขวาทีด้วยความเขินอายขั้นสุดเมื่อต้องมาเหยียบถิ่นหนุ่มกาวน์“บัว... กลับเถอะบัว ฟ่างอาย คนมองกันเต็มเลยนะ” ข้าวฟ่างพึมพำเสียงเบาหวิว “อายทำไมยัยฟ่าง มาเปิดหูเปิดตาซะบ้างสิ แกดูนู่น... เป้าหมายอยู่ตรงนู้น!” ใบบัวไม่ฟังคำทัดทาน สายตาคมไวเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย ‘พี่หมอเวย์’ ในชุดเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาสุดเนี้ยบ กำลังยืนตรวจเอกสารและคุยอยู่กับ ‘หมออาร์ค’ ‘หมอเรย์’ และ ‘หมอภีม’ รัศมีคุณหมอหล่อทำลายล้างสูงมากจนสาว ๆ แถวนั้นแอบมองกันตาปรอย ใบบัวไม่รอช้า สับขาพุ่งตัวเข้าไปดักหน้าพี่หมอทั้งสี่ทันที “พี่หมอเวย์ขาาาา!” เสียงใสแป๋นแหล๋นอันเป็นเอกลักษณ์ทำเอาเวย์ชะงักกึก หมออาร์คเจ้าของฉายาสายปาร์ตี้จอมทะเล้นหันมาเห็นก่อนใคร นัยน์ตาแพรวพราวรีบขยิบตาแซวทันควัน “อ้าวน้องบัว! มาหาไอ้เวย์เห

และที่เรียกสายตาคนทั้งสนามได้มากที่สุด เห็นจะเป็นขบวนของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เคลื่อนตัวเข้าสู่ลานกิจกรรม โดยมี ใบบัว รับหน้าที่เป็นคนถือป้ายคณะเดินนำขบวน ปกติแล้วทุกคนมักจะชินตากับ ‘ใบบัว’ ในชุดชอปสีน้ำเงินเข้มพอดีตัวดูคล่องแคล่ว คู่กับกางเกงยีนเซอร์ ๆ ที่มักจะมีคราบฝุ่นหรือรอยเลอะจากการทำแลปปะปนอยู่เสมอจนดูเป็นเด็กสาวสายลุยที่เข้าถึงง่าย ...ทว่าวันนี้... ใบบัวกลับฉีกกฎเดิม ๆ โดยสิ้นเชิง เธอมาในชุดนักศึกษาหญิงที่เนี้ยบกริบจนน่าตกใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีถูกรีดจนเรียบกริบ กระดุมคอเม็ดบนสุดถูกติดไว้จนมิดชิดตามระเบียบเป๊ะราวกับนักศึกษาดีเด่นที่ดูสง่างามและมีความมั่นใจสูง กระโปรงทรงเอความยาวระดับเข่าพอดีเป๊ะขับให้รูปร่างโปร่งระหงดูสง่าและมีเสน่ห์สะดุดตา ผมยาวสลวยที่มักจะรวบตึงเวลาเข้าชอป วันนี้ถูกปล่อยให้ทิ้งตัวลงมาเคลียไหล่บาง เสริมให้ใบหน้าหวานดูละมุนและมีออร่าคุณหนูจับ จนไม่ว่าเธอจะเดินผ่านไปทางไหน เสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายภาพประจำมหาลัยก็รัวรัวขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย มือถือของหนุ่ม ๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต่างถูกยกขึ้นมาถ่ายภาพเธอแทบไม่ทัน ทุกคนต่างเหลียวหลังมองด้วยความทึ่งในลุคที

บรรยากาศบริเวณใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้คึกคักและวุ่นวายไม่ต่างจากทุกวันที่ผ่านมา พื้นที่โล่งกว้างเต็มไปด้วยโต๊ะม้าหินอ่อนที่ถูกจับจองโดยกลุ่มนักศึกษาที่นั่งล้อมวงกันทำงาน ท่ามกลางกองเอกสารและอุปกรณ์จัดเตรียมค่ายอาสาที่วางระเกะระกะเต็มไปหมดจนแทบไม่มีที่เดิน “สรุปตามนี้นะทุกคน!” ข้าวฟ่าง เอ่ยขึ้นพร้อมกับตบแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวดังปัง ทำเอาเพื่อนที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับการตัดกระดาษถึงกับสะดุ้ง “พวกเราต้องไปออกค่ายอาสาร่วมกับคณะแพทย์ และหน้าที่ของคณะเราคือการเตรียมอุปกรณ์ก่อสร้างและสิ่งของจำเป็นเบื้องต้นทั้งหมด” วาฬ ที่กำลังนั่งไถมือถืออยู่เงยหน้าขึ้นทำหน้ามุ่ย “งานหนักอีกแล้วเหรอเนี่ย... แล้วต้องไปเตรียมงานกันเมื่อไหร่ล่ะ?” “ก็วันนี้แหละ!” ข้าวฟ่างตอบเสียงใส “เรามีนัดประชุมเตรียมงานที่คณะแพทย์ช่วงบ่ายนี้ ไปกันยกแก๊งนี่แหละ จะได้ช่วยกันแบกของ... อ้อ! แล้วที่สำคัญนะ เผื่อใครบางคนจะได้ไปหา ‘พี่หมอสายซึน’ ด้วยไง” ข้าวฟ่างปรายตามองใบบัวที่นั่งนิ่งทำเป็นสนใจรายละเอียดในเอกสาร จนเพื่อน ๆ พากันหัวเราะคิกคัก ใบบัวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอพยายามทำเป็นนิ่งเฉย “ไร้สาระน่า... ฉั

สิบโมงเช้าเป๊ะ... บรรยากาศหน้าคณะแพทย์คึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินกันขวักไขว่ ใบบัวปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อยืดสีขาวรัดรูปพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาวทรงกระบอกที่ทำให้เธอดูคล่องตัว และรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา เธอมัดผมหางม้าปล่อยให้ยาวสลวยดูสดใสเหมือนเด็กสาววัยรุ่นทั่วไป แต่ที่ทำให้เธอต้องชะงักและเผลอยิ้มกว้างออกมา ก็คือร่างสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว พี่เวย์ในวันนี้ดูแปลกตาไปจากลุคชุดนักศึกษาเนี๊ยบ ๆ หรือเสื้อกาวน์ตัวเก่ง เขาอยู่ในเสื้อยืดสีเทาเข้มพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มและรองเท้าผ้าใบสีดำสนิท... แต่งตัวเหมือนกับเธอชนิดที่ว่าถ้าใครมาเห็นคงคิดว่านัดกันใส่มาแน่ ๆ เวย์ที่กำลังยืนกอดอกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา พอเงยหน้ามาเห็นใบบัวเข้า เขาก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบนั่นกวาดมองชุดของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะรีบเบนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่าที่จู่ ๆ ก็พุ่งขึ้นมาจนเต็มอกอย่างไม่ทันตั้งตัว“มาสายนะครับ... สองนาที” เวย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ๆ แม้ใบหน้าจะเริ่มขึ้นสีระเรื่อ ใบบัวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มทะเล้น “แหม... พี่เวย์ก็ ใจคอจะคิดบัญชีทุกนาทีเลยเหรอคะ? แ