All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อรถเคลื่อนตัวผ่านไปได้สักพัก บรรยากาศที่เงียบสงบทำให้ใบบัวเริ่มต้านทานความง่วงไม่ไหว ศีรษะเล็กเอนลงมาพิงไหล่แกร่งของเวย์อย่างถือวิสาสะ เวย์เกร็งตัวขึ้นมาทันที หัวใจเต้นรัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความหอมของกลุ่มของเส้นผมและแก้มเนียนใสที่แนบลงมาบนไหล่แกร่ง เขาเหลือบมองเพื่อนคนอื่นที่ต่างหลับใหลไปเพราะความง่วง เวย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความประหม่า ก่อนจะหยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่วางอยู่บนตักของตัวเองขึ้นมาคลุมไหล่ให้ใบบัวอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อป้องกันความเย็นจากเครื่องปรับอากาศบนรถ มือหนาที่มักจะหยิบจับอุปกรณ์ฝึกงานในห้องแลปอย่างคล่องแคล่ว บัดนี้กลับสั่นเล็กน้อยในตอนที่ค่อยๆ ยกขึ้นมาประคองศีรษะและใบหน้าของหญิงสาวให้เอนพิงกับไหล่ของเขาอย่างถนัดเพื่อให้เธอได้นอนหลับสบายที่สุด เขาเอียงศีรษะลงช้าๆแนบชิดกับศีรษะของเธอ จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากกลุ่มผมของใบบัว เขาหลับตาลงรับสัมผัสนั้นและสูดกลิ่นหอมนั่นเข้าไปเต็มปอด พร้อมกับกดจูบเบาๆ ลงบนเรือนผมของเธออย่างแผ่วเบา... มันเป็นสัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลจนเขารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ของตัวเองอย่างราบคาบ หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดกลับสั่นไหวและโอ

เวย์ที่เดินล่วงหน้าไปไกลพอสมควรหยุดกึกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาหันกลับมาถลึงตาใส่วาฬ และเอ่ยบอกว่า "วาฬ! เลิกพูดจาเหลวไหล แล้วรีบเดินมาช่วยถือของเดี๋ยวนี้!" วาฬแลบลิ้นใส่พี่ชายก่อนจะหันไปขยิบตาให้ใบบัวแล้วรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป ใบบัวยืนมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินลับไปทางหน่วยแพทย์ด้วยรอยยิ้ม เธอไม่สนใจเพื่อนในกลุ่มที่เริ่มหันมามองด้วยสายตารู้ทัน งานตรงหน้าในมือถึงแม้จะหนัก แต่จู่ๆ ก็ดูน่าทำขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่ทุกคนขนอุปกรณ์ต่างๆ เข้าที่และจัดการจัดเตรียมพื้นที่ค่ายกันจนเรียบร้อย แสงแดดจัดในช่วงบ่ายก็เริ่มคล้อยต่ำลง เป็นสัญญาณให้ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยเพื่อเตรียมแรงไว้สำหรับงานหนักในวันรุ่งขึ้น ใบบัวเองก็เดินไปสมทบกับเพื่อนๆ เพื่อรอเวลาการรวมตัวรับประทานอาหารมื้อเย็นพร้อมกัน ก่อนที่ค่ำคืนนี้จะผ่านไปและเข้าสู่ช่วงเวลาของการปฏิบัติงานจริงในวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงมื้ออาหารเย็น ทุกคนต่างร่วมวงกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ทั้งทีมนักศึกษาแพทย์ทีมวิศวะและชาวบ้านที่คอยมาดูแลเรื่องความปลอดภัยและอาหารการกิน ต่า

ไอเย็นที่ปกคลุมค่ายในช่วงเช้ามืดค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแสงสีทองอ่อนละมุนของพระอาทิตย์ยามเช้าที่โผล่พ้นขอบทิวเขา ทอแสงส่องผ่านละอองหมอกที่ยังคงจางๆ อยู่เหนือผืนหญ้า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและเสียงชาวบ้านในพื้นที่เริ่มออกมาทำกิจกรรมยามเช้า ทำให้ค่ายอาสาที่เคยเงียบสงบในยามค่ำคืนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ใบบัวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง เธอขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนพลางยิ้มออกมาคนเดียวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ความอบอุ่นจากอ้อมกอดและจุมพิตแผ่วเบานั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก เธอรีบจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยด้วยหัวใจที่พองโต ก่อนจะก้าวเดินออกจากที่พักเพื่อไปสมทบกับเพื่อนๆ ที่จุดนัดหมาย ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูออกมา สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเพิ่งนึกถึงเมื่อครู่... เวย์ยืนพิงเสาอาคารเรียนอยู่ตรงนั้น เขาสวมชุดสบายๆ และสวมทับด้วยเสื้อกราวของนักศึกษาแพทย์ เตรียมพร้อมสำหรับการปฏิบัติงานในวันนี้ เวย์หันมาเห็นใบบัวที่เดินออกมาพอดี เขากระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าคนตัวเล็ก เขายืดตัวตรงแล้วเดินเข้ามาหาช

"ไม่เอาค่ะ! พี่เวย์ทำงานหนักเกินไปแล้วนะ แล้วนี่ก็เที่ยงแล้วด้วย เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก ถ้าพี่ไม่ยอมกิน บัวจะนั่งเฝ้าจนกว่าพี่จะยอมกินเลยคอยดู!" ใบบัวไม่เพียงแค่พูด เธอยังถือวิสาสะลากเก้าอี้พับมานั่งลงข้างๆ เขาหน้าตาเฉย แถมยังเปิดกล่องข้าวส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนคนไข้แถวนั้นต่างพากันอมยิ้มและหันไปกระซิบกระซาบกันอย่างเอ็นดู "บัว... ทำแบบนี้มันน่าเกลียดนะ คนเยอะแยะ" เวย์กระซิบเสียงเข้ม หูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอาย บัวทำหูทวนลม เธอใช้ช้อนตักข้าวแล้วยื่นจ่อที่ริมฝีปากชายหนุ่ม "อ้าปากสิคะ" "ใบบัว!" เวย์ทำเสียงดุใส่ แต่เมื่อเห็นสายตาที่ทั้งอ้อนทั้งดื้อของเธอ เขาก็ยอมแพ้แต่โดยดี ยอมอ้าปากรับข้าวจากช้อนเล็กๆ ของเธอ ท่ามกลางเสียงแซวเบาๆ จากเพื่อนๆ คณะแพทย์ที่เดินผ่านไปมา "แหม... หมอเวย์นี่โชคดีจังนะ มีพยาบาลส่วนตัวมาดูแลถึงที่เลย" เพื่อนหมอคนหนึ่งเอ่ยแซว บัวหันไปส่งยิ้มหวานให้เพื่อนของเขาอย่างมั่นใจ "ไม่ใช่พยาบาลค่ะพี่... เป็น 'คนพิเศษ' ของพี่เวย์ต่างหากล่ะคะ" เวย์ที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่ถึงกับสำลักเบาๆ “แค่ก แค่ก” เขารีบคว้ามือบัวแล้วลุกขึ้นดึงตัวเธอเดินเลี่ยงออกมาหลังอาคาร

เวย์มองท่าทีที่ดูร่าเริงเกินกว่าจะเป็นคนที่เพิ่งตกจากที่สูงมาได้ เขาส่ายหัวเบาๆ กับยัยตัวแสบคนนี้ เขารู้ว่าเธอเจ็บมากแต่ต้องฝืนยิ้มเพื่อไม่ให้เขาต้องกังวลและเป็นห่วง เขาเห็นท่าทีนั้นของบัวแล้วก็นึกเอ็นดูเธอขึ้นมาทันที พร้อมกับยกมือหนาขึ้นมาขยี้ผมที่เปียกชื้นของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน"แล้วพี่เวย์รู้ไหมคะ... ว่าในซีรีส์หลังจากที่พระเอกกับนางเอกติดฝนด้วยกันแล้ว มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อ?" บัวถามทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มทะเล้นสายตาพราวระยับ และเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอ เวย์มองยัยตัวแสบที่ทำหน้าทะเล้นอยู่ตรงหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์หมอซึน"ไม่รู้สิ... พี่ไม่เคยดูซีรีส์อะไรพวกนั้นหรอก" บัวยิ้มกว้างกว่าเดิม เธอไม่รอให้เขาได้ปฏิเสธหรือพูดอะไรต่อ ก็ค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนระยะห่างลดน้อยลงไปทุกที เธอขยับใบหน้าเข้าไปจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดกัน เวย์มองการกระทำนั้นด้วยความอึ้ง โดยไม่ปล่อยให้จังหวะความเงียบทำหน้าที่ของมัน บัวก็เป็นฝ่ายโน้มใบหน้าเข้าหาแล้วจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อนจะผละออกเล็กน้อยแล้วมองสบตาเขาด้วยสายตาซุกซนปนหวั่นไหวและแฝงไปด้วยความปรารถนาสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลั