Semua Bab ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Bab 61 - Bab 70

แต่พวกเขาลืมไปอย่างหนึ่งลีลี่ไม่ใช่หญิงสาวที่ยอมก้มหน้ารอความตายเพียงเพราะถูกใส่ร้าย และยิ่งไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครเขียนจุดจบของตนเองโดยไม่ต่อสู้ลีลี่ก้มหน้าลงขณะถูกลากผ่านประตูตำหนักบูรพา ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตากลับชัดเจนกว่าที่เคยก่อนที่นางจะจากโลกนี้ไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม นางจะต้องเปิดโปงสองแม่ลูกให้ได้และครั้งหน้า นางจะไม่ปล่อยให้พวกเขามีโอกาสร้องไห้สร้างภาพต่อหน้าผู้คนอีกเสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังสะท้อนไปตามทางเดินในคุกหลวง ก่อนประตูห้องขังด้านในจะถูกเปิดออก ลีลี่ถูกผลักเข้าไปข้างในอย่างไม่ทะนุถนอม “คนพวกนี้นี่ช่างมีมารยาทสมกับเป็นผู้คุมคุกหลวงจริงๆ” ลีลี่พึมพำพลางคลำข้อมือที่ถูกเชือกรัดจนแดง ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบห้องขัง แล้วก็พบว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ตรงมุมห้องฝั่งตรงข้ามเหวินเฉิงองค์ชายแปดรีบลุกขึ้นทันทีที่เห็นนาง เขาก้าวพรวดมาที่ลูกกรง ยื่นมือจับลูกกรงเหล็กแน่น ดวงตาที่เคยสงบนิ่งเต็มไปด้วยความร้อนใจ “พี่สะใภ้ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาทำอะไรท่านหรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ลีลี่หยุดเดินแล้วมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังยืนได้ด้วยตัวเอง แม้ใบหน้

และก็เป็นอย่างที่คิด คนที่อ้อมไปด้านข้างฉวยโอกาสพุ่งเข้ามารวบเอวนางจากด้านหลัง ลีลี่พลันย่อตัวลง ปล่อยให้แขนของอีกฝ่ายรวบผ่านลำตัวไปโดยไม่อาจล็อกได้แน่น จากนั้นเหยียบปลายเท้าของเขาเต็มแรงพร้อมกระแทกศีรษะไปด้านหลัง ชายคนนั้นสะดุ้งเผลอคลายแขน นางจึงหมุนตัวกลับ ใช้ฝ่ามือผลักคางให้ใบหน้าเชิดขึ้น แล้วตามด้วยเข่าที่กระแทกเข้ากลางลำตัว“โอ๊ยยยยยปล่อยข้านะ”เสียงครางเจ็บปวดหลุดจากปากเขา ร่างสูงงอตัวลงตามสัญชาตญาณ ลีลี่จับไหล่เขาไว้แล้วผลักออกเต็มแรง ชายคนนั้นถอยไปชนกับสหายที่เพิ่งพยายามลุกขึ้นจากพื้น ทั้งสองเสียหลักชนกันจนล้มลงไปอีกครั้ง คราวนี้คนแรกที่ถูกจับทุ่มถึงกับนอนกุมเข่า ส่วนคนที่สองนอนงอตัวหายใจไม่ทั่วท้อง“โอ๊ยยยยยยเจ็บๆๆๆๆ กลัวแล้วๆๆๆ”เหวินเฉิงขยับเข้าหาลูกกรงอีกก้าว ดวงตาไม่ละจากลีลี่แม้แต่น้อย เขาเห็นนางหลบการจับกุมได้อย่างแม่นยำก็จริง แต่ทุกครั้งที่คนเหล่านั้นเข้าใกล้ หัวใจของเขากลับบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก มือที่จับลูกกรงค่อยๆ กำแน่นขึ้น หากประตูห้องขังเปิดอยู่ เขาคงเข้าไปยืนขวางหน้านางแล้ว ไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นเข้าถึงตัวได้แม้แต่คนเดียวแต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงตะโกนเตือน “ข้างหลั

เหวินเฉิงถึงกับพูดไม่ออก ใบหูขึ้นสีแดงจางๆ ขณะที่เซียวถงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลรีบหันหน้าไปอีกทาง ทว่าไหล่ที่สั่นเล็กน้อยกลับทรยศว่าเขากำลังกลั้นหัวเราะ“คุณหนูจาง” เซียวถงกระแอมเบาๆ “พวกเราควรออกจากคุกหลวงก่อนที่คนของหมิงเฉิงจะยกกำลังมาเพิ่ม”เหวินเฉิงไม่รอให้ลีลี่ตอบ เขาประคองนางให้ยืนมั่นคงกว่าเดิมแล้วหันไปสั่งคนของเซียวถงด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เตรียมทางออก แล้วส่งคนไปตรวจสอบรอบนอก อย่าให้ข่าวเรื่องพวกเรารั่วไหลไปถึงตำหนักบูรพาก่อนเวลา”จากนั้นเขาก็ก้มลงถามลีลี่ในอ้อมแขนอีกครั้ง เสียงเบาลงกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด “เดินไหวหรือไม่”ลีลี่เหลือบมองแขนที่ยังประคองเอวตนอยู่ แล้วคลี่ยิ้มมุมปาก “ถ้าท่านไม่ปล่อย ข้าก็คงเดินไม่ถนัดนัก”เหวินเฉิงรีบคลายมือทันที ทว่ากลับยังยืนอยู่ใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “เช่นนั้นข้าจะเดินข้างเจ้า หากเจ้าหน้ามืดอีก ข้าจะได้ประคองทัน”“อืม แบบนี้ค่อยเหมือนคำพูดของคนที่ห่วงผู้อื่นหน่อย”ลีลี่ก้าวออกไปพร้อมเขา แต่ยังไม่ทันพ้นประตูห้องขัง นางก็เหลือบกลับไปมองเฉินเฟิงที่ถูกมัดมือไว้กับคนของเซียวถง ก่อนกระซิบกับเหวินเฉิงว่า “เราต้องรีบแล้ว หากเฉินเฟิงฟื้นขึ

โจวชิงฉือพยักหน้ารัวๆ อย่างโล่งอก คิดว่าคุณหนูคงเข้าใจเจตนาของใต้เท้าแล้ว แต่ประโยคถัดมาของนางกลับทำให้เขาอยากหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด“ถ้าเช่นนั้นคราวหน้าข้าจะบอกท่านพ่อบ้างว่า หากเจ้าถูกจับไปทรมานจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้าจะไม่ช่วยเจ้าเหมือนกัน เพราะอยากดูว่าคนร้ายจะเผยธาตุแท้ออกมาหรือไม่ เจ้าคิดว่าอย่างไร”“คุณหนู เรื่องนี้จะเหมือนกันได้อย่างไรขอรับ”“เหตุใดจะไม่เหมือน เจ้าเป็นคนของข้า ข้าก็เป็นคนของเจ้า เอ๊ะ ไม่สิ ข้าเป็นเจ้านายเจ้าเสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นข้ายิ่งมีเหตุผลที่จะไม่ช่วยเจ้าใหญ่เลย”“ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับอย่างไรเสียถ้าหากเหตุการณ์เลวร้ายลงกว่านั้นก็จะมีคนเข้าไปช่วยท่านอยู่ดีเห็นไหมแค่เฉินเฟิงชักกระบี่คนของเราก็รีบเข้าไปแล้ว” โจวชิงฉือรีบยกมือยอมแพ้ “ต่อไปหากคุณหนูตกอยู่ในอันตราย ข้าจะบุกเข้าไปช่วยทันที ต่อให้ใต้เท้าจะลงโทษ ข้าก็จะยอมรับโทษเอง”“พูดได้ดี คราวหน้าจำคำพูดตัวเองไว้ด้วย”ลีลี่ตบไหล่เขาเบาๆ อย่างพอใจ ก่อนจะเดินผ่านไปนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้หน้าต่าง ทว่าเพียงขยับตัว สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเพราะความเจ็บบริเวณสีข้าง เหวินเฉิงที่เดินตามมาตลอดรีบยื่นมือประคองแขน

ลีลี่บีบมือนางเบาๆ “คนที่ใช้ความกลัวของผู้อื่นมาปิดปากพวกเขา แล้วทำตัวเป็นคนดีให้ทั้งเมืองชื่นชมจะต้องรับกรรมในเร็ววัน”เซียวหลิงมองลีลี่ทั้งน้ำตา ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง ราวกับในที่สุดก็มีใครสักคนยอมรับว่าสิ่งที่นางพบเห็นนั้นไม่ใช่เรื่องที่นางคิดไปเอง“ไท่จือไม่เคยกลัวว่าคนอื่นจะเกลียดเขาเจ้าค่ะ เพราะเขาเชื่อว่าตราบใดที่คนส่วนใหญ่ยังเห็นเขาเป็นคนดี ต่อให้มีใครพูดความจริงออกมา ก็จะไม่มีใครเชื่อ” นางสูดหายใจลึกแล้วพูดต่อด้วยเสียงสั่นเครือ “เขาเคยพูดกับคนของเขาว่า คนเราจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อเสมอ หากเขาทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาเป็นคนมีคุณธรรม ต่อให้มีศพอยู่ตรงหน้า ผู้คนก็ยังหาข้อแก้ตัวให้เขาได้”คำพูดนั้นทำให้ลีลี่ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความขบขันอยู่เลย“เช่นนั้นเราก็ต้องทำให้พวกเขาไม่มีข้อแก้ตัว”เหวินเฉิงเงยหน้ามองลีลี่ “เจ้าคิดจะทำอย่างไร”“เราจะไม่รีบเปิดโปงเขาด้วยคำพูดของคนเพียงคนเดียว” ลีลี่ตอบ “คำให้การของเซียวหลิงมีค่า แต่เราต้องหาหลักฐานที่เชื่อมโยงถึงตัวหมิงเฉิงโดยตรง ทั้งเส้นทางขนหีบ คนที่ได้รับคำสั่ง และสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ในเรือนเก็บของเก่า หากเราพบหลัก