All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 71 - Chapter 80

เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ทั่วท้องพระโรง“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ”“คนของตำหนักบูรพากล้าพาตัวนักโทษออกจากคุกหลวงโดยพลการจริงหรือ”“หากเป็นความจริง นี่ไม่เท่ากับไม่เห็นพระราชโองการอยู่ในสายตาหรอกหรือ”หมิงเฉิงกัดฟันแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ แต่สีหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง เขาก้าวออกมาคำนับฮ่องเต้ด้วยท่าทีสุภาพ “เสด็จพ่อ เรื่องนี้อาจมีความเข้าใจผิดพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่เคยมีพระบัญชาให้คนของตำหนักบูรพาไปนำตัวจางลีลี่ออกจากคุกหลวง บางทีอาจมีคนแอบอ้างชื่อของลูกเพื่อก่อเรื่อง แล้วโยนความผิดมาให้ตำหนักบูรพา”ใต้เท้าจางหัวเราะหึในลำคอ “ไท่จือพูดได้ดีจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ คนของท่านหายไปพร้อมกับตัวบุตรสาวของกระหม่อม แต่ท่านกลับบอกว่าเป็นความเข้าใจผิด หากเป็นเช่นนั้น กระหม่อมขอให้ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ตรวจสอบคนเข้าออกตำหนักบูรพาและคุกหลวงอย่างละเอียด หากพบผู้ใดเกี่ยวข้อง ก็ขอให้ลงโทษตามกฎหมายโดยไม่ละเว้นพ่ะย่ะค่ะ”รอยยิ้มของหมิงเฉิงยังคงอยู่ แต่แววตากลับเย็นลงหลายส่วน เขารู้ดีว่าใต้เท้าจางไม่ได้เป็นขุนนางที่รับมือได้ง่าย ยิ่งอีกฝ่ายยื่นเรื่องต่อหน้าขุนนางจำนวนมาก เขาก็ยิ่งไม่อาจตอบโต้ด้วยอารมณ์ เพราะเพียงแสดงท่าทีผิดไปนิด

“ดีตรงไหน”“เมื่อก่อนหมิงเฉิงทำทุกอย่างอยู่หลังฉาก เขาเชื่อว่าตัวเองสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้เขาต้องรีบตามหาข้า รีบปิดปากคนของตัวเอง และยังต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าฝ่าบาทพร้อมกัน” ลีลี่พยักหน้าขึ้นลง“คนที่ต้องจัดการหลายเรื่องในเวลาเดียวกัน ย่อมมีโอกาสทำผิดพลาดมากขึ้น”เหวินเฉิงมองนาง “เจ้าคิดจะใช้ความวุ่นวายครั้งนี้ล่อให้เขาเผยหลักฐานหรือ”“ไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่หางงอกออกมาเลย และเขาก็จะไม่ระวังตำหนักบูรพาของเขาคราวนี้เห็นเราที่จะเข้าไปหาหลักฐานได้ง่ายๆ” ลีลี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววจริงจัง “เราจะต้องหาหลักฐานมัดตัวเขา แม้แต่ฮองเฮายังยอมช่วยเขาปกปิดเรื่องเหล่านั้น หากเรารู้เพียงว่าเขาเป็นคนเลว แต่ไม่รู้ว่าเขากำลังปกปิดอะไร เราก็ยังไม่มีทางทำให้คนทั้งเมืองเชื่อได้”เซียวถงพยักหน้าช้าๆ “เช่นนั้นเราจะเริ่มจากเรือนเก็บของเก่าที่เซียวหลิงพูดถึง และบ่อร้างหลังตำหนักอาจจะพอหลงเหลือหลักฐานบ้าง”เหวินเฉิงมองหญิงสาวที่ยังมีสีหน้าซีดเซียวจากอาการบาดเจ็บ แต่กลับวางแผนต่อเนื่องโดยไม่คิดพัก แล้วอดถอนหายใจไม่ได้“เจ้าเพิ่งออกจากคุกหลวง ทั้งยังบาดเจ็บควรพักให้หายดีก่อน”ลีลี่หันไปยิ

ยามบ่าย ณ ตำหนักบูรพา ใต้เท้าจางได้รับเทียบเชิญให้เข้าพบไท่จือโดยอ้างว่าเป็นการหารือเรื่องราชการ ทว่าทันทีที่ก้าวผ่านประตูตำหนัก หมิงเฉิงก็ออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยความอ่อนโยนเช่นเดียวกับทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าขุนนางผู้ใหญ่“ใต้เท้าจางท่านยมาแล้วหมิงเฉิงยินดีที่ยิ่งที่ท่านยอมมาพบข้าเพื่อดื่มชาหารือเรื่องทั่วไปเราสองคนไม่ควรบาดหมาง ข้าได้ยินว่าท่านงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนจึงให้คนนำชาดีของตำหนักบูรพามาให้ชิม”หมิงเฉิงกล่าวพลางเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง ทั้งยังสั่งนางกำนัลให้ยกขนมและชาชั้นดีออกมาต้อนรับด้วยตนเอง หากมีคนนอกอยู่ด้วย คงอดชื่นชมไม่ได้ว่าไท่จือทรงให้ความเคารพขุนนางอาวุโสเพียงใดแต่ใต้เท้าจางกลับไม่แม้แต่จะมองขนมบนโต๊ะ เขานั่งลงอย่างสบายใจ ยกมือจัดแขนเสื้อแล้วมองหมิงเฉิงด้วยสายตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าคนหนุ่มตรงหน้าหลายสิบปี“ไท่จือ ไม่ต้องแสร้งทำแล้วพ่ะย่ะค่ะ คนของตำหนักนี้ไม่มีใครอยู่ด้วย ข้าก็ไม่ใช่ชาวบ้านที่เพิ่งเคยพบพระองค์เป็นครั้งแรก เราต่างรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว จะอ้อมค้อมไปทำไมให้เสียเวลา มีเรื่องใดต้องการบอกกล่าวหรือชี้แนะเชิญได้เลย”

ความคิดนั้นทำให้หมิงเฉิงเงยหน้าขึ้นทันที เขานึกถึงใต้เท้าจางที่นั่งดื่มชาอยู่ตรงหน้าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ชายชราผู้นั้นไม่เคยแสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทั้งยังยอมดื่มชาที่เขารินให้โดยไม่ลังเล หากอีกฝ่ายรู้ว่าชาในถ้วยมีปัญหา เหตุใดจึงยังดื่มจนหมดเว้นเสียแต่ว่า...หมิงเฉิงกำมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วใต้เท้าจางอาจรู้ตั้งแต่แรกว่าตนเองกำลังถูกวางยา และการยอมหมดสติก็เป็นเพียงการแสดงเพื่อให้เขาตายใจ“ดี...ดีมาก ใต้เท้าจาง” หมิงเฉิงกัดฟันเอ่ยทีละคำ “ท่านคิดจะเล่นเกมกับข้าใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าท่านจะซ่อนตัวได้นานเพียงใด”เขาหันไปสั่งตั่วเค่อเป็นครั้งสุดท้าย “อย่าตามหาเขาอย่างเปิดเผย ส่งคนไปตรวจสอบเส้นทางจากตำหนักบูรพาไปยังจวนตระกูลจาง รวมถึงโรงเตี๊ยม ร้านยา และบ้านพักทุกแห่งที่เขาอาจใช้หลบซ่อน ข้าไม่เชื่อว่าคนที่เพิ่งหมดสติจะหายไปได้โดยไม่มีใครช่วย”ตั่วเค่อรีบรับคำสั่ง ก่อนลนลานลุกขึ้นออกไปจัดการเมื่อห้องลับกลับมาเหลือเพียงหมิงเฉิง เขาก็หยิบถ้วยชาที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาดม กลิ่นชาจางๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ไม่มีสิ่งใดผิดปก

เหวินเฉิงหลุดหัวเราะเบาๆ ไม่รู้เพราะคำขู่หรือเพราะสีหน้าของลีลี่ที่กำลังพยายามรักษาความน่าเกรงขามทั้งที่ถูกเขาจับทางได้หมดแล้ว เขาก้มลงเล็กน้อย คล้ายต้องการมองบาดแผลบริเวณสีข้างให้ชัดขึ้น แต่ลีลี่กลับเข้าใจว่าเขาจะพูดอะไร จึงรีบยกมืออีกข้างขึ้นดันใบหน้าเขาไว้“หยุดอยู่ตรงนั้น”เหวินเฉิงชะงัก มองฝ่ามือที่แนบอยู่กับแก้มตนเองแล้วเลิกคิ้ว “ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”“สายตาท่านไม่น่าไว้ใจ”“ข้าเพิ่งรู้ว่าดวงตาของข้าสามารถทำให้คนหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้”“อย่าเปลี่ยนเรื่อง ถอยไปเลย”ลีลี่อาศัยจังหวะที่เขาเผลอพูด บิดข้อมือแล้วหมุนตัวหมายจะหลุดจากอ้อมแขน แต่เหวินเฉิงกลับขยับตามอย่างรวดเร็ว เขาใช้แขนโอบเอวไว้เพื่อกันไม่ให้เสียหลัก ขณะเดียวกันก็โน้มหน้าลงมาแตะริมฝีปากลงบนแก้มของลีลี่อย่างรวดเร็วลีลี่เบิกตากว้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนเสียงตะโกนจะดังขึ้นจนคนที่อยู่ด้านนอกแทบสะดุ้ง“หลี่… เหวิน….. เฉิง”เหวินเฉิงปล่อยมือจากข้อมือทันที แต่แขนที่ประคองเอวยังคงอยู่เพียงชั่วครู่เพื่อให้แน่ใจว่าลีลี่ยืนได้มั่นคง ก่อนจะถอยออกมาหนึ่งก้าวอย่างเรียบร้อย สีหน้าสุขุมขององค์ชายแปดกลับมาเหมือนเดิม ราวกับเมื่อค