All Chapters of ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ: Chapter 1 - Chapter 7

"ในเมื่อเจ้าไร้สำนึก วันนี้ข้า... ในฐานะมารดา จะขอปลิดชีพเจ้าเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลด้วยมือของข้าเอง!"มู่หว่านชิงน้ำตาไหลอาบแก้มทว่าแววตาทอประกายแข็งกร้าวราวกับศิลา คมมีดสั้นจ่อติดผิวเนื้อจนเฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน ทว่าในวินาทีวิกฤตแห่งความเป็นตายนั้น สมองอันปราดเปรื่องของอดีตสตั๊นต์แมนก็กระชากสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ถ้าข้าปล่อยให้นางเข้าใจผิดต่อไป หัวได้หลุดจากบ่าจริงๆ แน่!"ท่านแม่... ช้าก่อน!"เฉินเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก แม้ลมหายใจจะติดขัดจากแรงดึงที่คอเสื้อ แต่แววตาของเขากลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว"หากท่าน... อยากจะฆ่าลูกเพื่อรักษาเกียรติของตระกูลจริงๆ... ไฉนเลยจดหมายฉบับนั้น"...ถึงได้มาตกอยู่ในมือของท่านเล่า?"คำถามนั้นเปรียบเสมือนค้อนเหล็กมหึมาที่ทุบลงกลางใจ มู่หว่านชิงชะงักกึก คมมีดที่จ่ออยู่นิ่งค้างทันที แววตาที่เคยอัดแน่นไปด้วยเพลิงโทสะแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนฉงน"เจ้า... หมายความว่าอย่างไร"ลูกขอถามท่านแม่ตามตรง..."เฉินเฟิงสบตาแกร่งกล้าของสตรีเบื้องหน้าตรงๆ นัยน์ตาที่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันและสุขุมดุจพญาอินทรีตัวจริงทำ

ภายในเรือนพักนายทหารอันเงียบสงบ มู่หว่านชิงซึ่งเดิมทีตั้งใจจะควบม้าฝ่าความมืดเดินทางกลับเมืองหลวง ทว่าสายใยแห่งความอาลัยอาวรณ์ในฐานะมารดากลับเหนี่ยวรั้งใจ ทำให้เปลี่ยนใจหวนกลับมายังเรือนพักอีกครั้ง เพื่อจัดการร่างไร้ลมหายใจของบุตรชายให้เรียบร้อยสมเกียรติเป็นหนสุดท้ายทว่า... ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องชะงักกึกจนแทบสิ้นสติ! บุตรชายคนที่นางเพิ่งจะกรอกยาพิษสังหารไปเมื่อชั่วยามก่อน บัดนี้ไม่ได้นอนแน่นิ่งเป็นศพอย่างที่คิด แต่เขากำลังยืนเท้าสะเอวฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ พลางจัดแจงสวมใส่ชุดเกราะด้วยท่าทางที่กระฉับกระเฉงและทรงพลัง! กึก—! ลู่เฉินเฟิงหันมาเห็นมารดาเข้าพอดี สมองอันไวกว่าแสงของอดีตสตั๊นต์แมนประมวลผลความเสี่ยงในพริบตา... ฉิบหายแล้ว! ขืนบอกว่าหายดีเพราะปาฏิหาริย์ มีหวังโดนมองว่าเป็นปีศาจจำแลงกายมาแน่! เพียะ! เฉินเฟิงแสร้งตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนแหมะกองกับพื้นเรือนทันที พลางส่งเสียงครางครวญโอดโอยอย่างน่าเวทนา "โอ๊ย... ท่านแม่ ลูกยังไม่ตาย... แต่ทรมานเหลือเกิน!" เขาแกล้งทำเป็นสำออยไร้เรี่ยวแรง กลิ้งตัวไปมาพลางยื่นมือไปคว้าชายอาภรณ์ของมู่หว่า

คล้อยหลังคำกล่าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ บรรยากาศภายในค่ายทหารตงหลิงในเช้าวันใหม่ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวผิดแผกไปจากเดิม ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่านชายแดน ข่าวลือลึกลับสะพัดราวกับไฟลามทุ่งไปทั่วทั้งกองทัพ จนเหล่าทหารต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบอย่างอื้ออึง“เฮ้ย! พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง? คุณชายรอง... ไม่สิ ท่านแม่ทัพลู่เฟิงอวี๋ประกาศเลิกดื่มสุราแล้วเว้ย!”“จะบ้าหรือวะ! ข้าเห็นมันกอดไหเหล้าเมาหัวราน้ำมาเป็นปีๆ ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายก็ไม่มีวันวางไหสุราหรอก อีกอย่าง... ตอนนี้ตระกูลลู่กำลังจะพินาศย่อยยับ บิดากับพี่ชายก็ถูกจับตัวเข้าคุกหลวง ข้าว่ามันคงสติหลุดจนเสียสติเพี้ยนไปแล้วกระมัง”เสียงวิพากษ์วิจารณ์และสายตาดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าทหารและนายกองชั้นผู้น้อยดังระงมขึ้นทุกมุมค่าย บ้างก็มองมาด้วยความเวทนา บ้างก็แค่นหัวร่อด้วยความสมเพช เนื่องจากภาพจำของลู่เฟิงอวี๋ในสายตาของทุกคนตลอดหลายปีที่ผ่านมา คือคุณชายขี้เมาไร้น้ำยา ดีแต่ผลาญเสบียงหลวงและสร้างความอับอายขายหน้าให้ตระกูลแม่ทัพผู้เกรียงไกรเท่านั้นทว่า ตัวต้นเรื่องอย่างลู่เฉินเฟิงกลับไม่ได้ใส่ใจต่อเสียงนินทาอื้อฉาวหรือสายตาเหยียดหยามเหล