All Chapters of ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ: Chapter 1 - Chapter 10

ระวัง สลิงเส้นที่สามหย่อน ดึงกลับด่วนเสียงแผดตะโกนของผู้กำกับดังลั่นฝ่าความโกลาหลของกองถ่ายภาพยนตร์ ท่ามกลางความชุลมุนของทีมงาน แสงไฟสปอตไลต์กำลังแรงสูง และเสียงอุปกรณ์โลหะครูดขีดกันจนแสบแก้วหู ลู่เฉินเฟิง สตั๊นต์แมนสายกังฟูฝีมือฉกาจผู้ผ่านงานเสี่ยงตายมานับไม่ถ้วน กำลังทรงตัวอยู่บนคานไม้จำลองความสูงสามเมตรภายในฉากโบราณ ซึ่งตั้งอยู่ข้างศาลเจ้าเก่าแก่ของตระกูลเจียงทว่าสิ่งเดียวที่ทำให้เฉินเฟิงรู้สึกสะกิดใจมาตั้งแต่เริ่มเข้าฉาก คือบริเวณข้างศาลเจ้ามีอ่างไม้โบราณใบใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ผู้อาวุโสของตระกูลเจียงเคยเตือนทีมงานไว้เสียงแข็งว่า อ่างใบนี้เป็นของโบราณตกทอดมานับร้อยนับพันปี ห้ามผู้ใดแตะต้องหรือเข้าใกล้เป็นอันขาดให้ตายสิ เอาของโบราณพันปีมาวางไว้ใกล้ฉากบู๊ผาดโผนแบบนี้ เกิดคิวพลาดเตะแตกขึ้นมา มีหวังโดนคนตระกูลเจียงรุมกระทืบแน่เฉินเฟิงคิดในใจอย่างนึกหงุดหงิด พลางขยับข้อเท้าเตรียมพร้อมรับแรงกระแทกตามสัญชาตญาณมืออาชีพเปรี๊ยะ โครมเสียงโลหะลั่นสะเทือนเลื่อนลั่นตัดความคิดของเขา สลิงเหล็กกล้าดีดขาดผึ่งกลางอากาศอย่างกะทันหัน แรงเหวี่ยงมหาศาลกระชากร่างของเขาร่วงหล่นลงมากระแทกกับโครงสร้างฉา

หลังจากมู่หว่านชิงผู้เป็นมารดาเก้าเท้าออกไปจากห้องพักเพื่อสงบสติอารมณ์ บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพก็กลับตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครา ทว่าความเงียบนี้กลับอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียดอันเฉียบคมและบาดลึก ราวกับคมกระบี่ที่พร้อมจะสะบั้นออกจากฝักได้ทุกเมื่อลู่เฉินเฟิงยังคงยืนนิ่งสงบอยู่กลางห้อง ทอดสายตาลึกล้ำดุจพยัคฆ์ร้ายจับจ้องไปยัง มู่ชีหลิง ภรรยาเอกผู้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพหญิงประจำค่ายตงหลิง นางยังคงยืนกอดอกแน่น ใบหน้างดงามคมคายบึ้งตึงด้วยความโกรธขึง แววตาดำสนิทคู่นั้นทั้งเย็นชา หยิ่งทะนง และเต็มไปด้วยรังสีแห่งความชิงชังที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งในวินาทีนั้นเอง สายลมหนาวสะท้านทรวงพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ความทรงจำส่วนลึกของเจ้าของร่างเดิมก็ทะลักเข้าสู่สมองของเฉินเฟิงราวกับกระแสน้ำป่าพังทลายทำนบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนที่เขาจะทะลุมิติมา ปรากฏชัดเจนขึ้นในห้วงสำนึกดั่งม้วนภาพที่ถูกคลี่ออกในคืนอันเหน็บหนาวนั้น มู่ชีหลิงเพิ่งกลับมาจากค่ายหลวง นางสาดคำพูดดูถูกเหยียดหยามใส่หน้าลู่เฉินเฟิงอย่างไร้ความปรานี ตราหน้าว่าเขาเป็นเพียงขยะสวะที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขา เป็นตัวไร้น้ำยาที่ทำให้วงศ์ตระกูลต้องอับอายขายห

หลังจากเย้าแหย่จนมู่ชีหลิงยืนสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก ณ สวนดอกไม้รกร้างท้ายเรือน ลู่เฉินเฟิงก็ปลีกตัวกลับมายังเรือนพักของตนเพื่อเตรียมการขั้นต่อไปยามราตรีคืบคลานมาเยือน ค่ายทหารด่านตงหลิงตกอยู่ในความมืดมิดและความหนาวเหน็บ มีเพียงแสงจันทร์สว่างนวลสาดส่องกระทบหลังคาเรือนไม้ สายลมหนาวพัดโบกโชยเอาความตึงเครียดอบอวลไปทั่วทุกมุมค่าย เสียงก้าวเท้าของทหารยามเดินตรวจตราดังสลับเป็นจังหวะครัดเคร่งเข้มงวดภายในห้องพักส่วนตัว ลู่เฉินเฟิงเปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมสีดำสนิทเพื่อกลมกลืนไปกับความมืด พลังปราณสายอุ่นร้อนในจุดตันเถียนหมุนเวียนโคจรผสานเข้ากับอ่างไม้โบราณตรงมุมห้องอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่เพียงแต่ช่วยชำระล้างเส้นชีพจร ทว่ายังมอบวิชาตัวเบาอันลึกล้ำที่ผุดขึ้นในห้วงสำนึก ช่วยให้เขาย่างก้าวได้อย่างไร้ซุ่มเสียงประดุจเงาจุดหมายในคืนนี้คือ จ้าวหู่ รองแม่ทัพผู้ทะเยอทะยานที่คอยหาเรื่องถากถางและวางแผนเล่นงานเขามาโดยตลอดแอด...ประตูห้องถูกเปิดแง้มออกแผ่วเบา เฉินเฟิงสอดส่องสายตาฝ่าความมืดก่อนจะทะยานร่างเบาราวขนนกอันตรธานหายไปกับเงามืด หลบเลี่ยงเวรยามได้อย่างง่ายดาย มุ่งตรงไปยังเรือนพักของจ้าวหู่ทันที โดยไม่ทันส

ลมหายใจที่เคยหอบถี่กระชั้นของมือสังหารสาวค่อยๆ ผ่อนลง ทว่านัยน์ตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตายังคงจับจ้องลู่เฉินเฟิงด้วยความหวาดระแวง เรือนร่างเพรียวบางถูกตรึงอยู่ใต้ร่างแกร่ง แผ่นอกอิ่มขยับขึ้นลงจนแทบชิดหน้าอกของเขาเฉินเฟิงไม่ได้ล่วงเกินนางต่อตามอำเภอใจ แววตาเจ้าเล่ห์จอมกวนประสาทเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นราบเรียบ ล้ำลึก และน่าเกรงขามดุจพยัคฆ์ร้ายซุ่มรอตะครุบเหยื่อ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขมับของนาง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยซุ่มเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงอำนาจกดดันในเมื่อเฉินฮ่าวส่งเจ้ามา เจ้าคงรู้ดีว่ามันวางแผนจะลงมือเมื่อใด และข่าวลือเรื่องกบฏของตระกูลลู่ที่แพร่สะพัดในค่าย ยามนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้วเยี่ยหรงเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ลังเลอยู่ชั่วอึดใจ แต่เมื่อปลายนิ้วอุ่นร้อนของชายหนุ่มแกล้งลากไล้แผ่วเบาตรงช่วงเอวคอดกิ่ว ร่างกายของนางก็สะท้านเฮือก รีบยอมคายความลับออกมาทันทีด้วยความกลัวจะโดนรังแกด้วยฝ่ามือร้อนผ่าวนั้นอีกรอบมัน รองแม่ทัพเฉินฮ่าวแอบติดต่อลับกับคนของท่านอ๋องซู ข่าวลือเรื่องกบฏเป็นเพียงฉากหน้าเพื่อบีบให้ฮ่องเต้ระแวงตระกูลลู่ แผนการจริงคือพวกมันจะลงมือดักปล้นและทำลายขบวนเสบียงชุดใหม่ที่จะมา

หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ลอบสังหารและความวุ่นวายระลอกใหญ่ภายในค่ายทหารด่านตงหลิง ลู่เฉินเฟิงปลีกตัวกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวเพื่อทบทวนสถานการณ์ ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ปกคลุม จิตสำนึกภายในของเขากลับสั่นสะท้านวูบไหว ราวกับมีกระแสคลื่นพลังงานโบราณบางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหลฉับพลันนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องสะท้อนขึ้นในห้วงความคิดของเขา ราวกับกระซิบมาจากห้วงมิติอันไกลโพ้น ไร้ซึ่งต้นทาง ทว่ากังวานเด่นชัดในโสตประสาท“มีข้าสถิตอยู่เคียงกายเจ้าทั้งคน เหตุใดเจ้าจึงยังต้องนั่งขมวดคิ้วกลัดกลุ้มลำพัง ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ เจ้ายังมิเคยเอ่ยปากเรียกใช้พลังที่แท้จริงจากข้าเลยสักครั้ง”เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายฉลาดเฉลียว ก่อนที่มุมปากจะหยักยิ้มขึ้นบางๆ เมื่อนึกถึง "อ่างสถิตจิตปฐพี" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติจิตสำนึกจริงสิ ตั้งแต่ทะลุมิติมา เขามัวแต่ใช้มันชำระล้างพิษและหลอมเส้นชีพจร จนลืมไปว่าสิ่งนี้คือสมบัติล้ำค่าระดับบรรพกาล! ชายหนุ่มส่งจิตเชื่อมโยง เรียกอ่างไม้โบราณออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา พลางทบทวนความรู้เกี่ยวกับการกักเก็บและถนอมเสบียงอาหารยามฉุกเฉิน